Owady — 87 gatunków do poznania

Owada poznaje się po trzech rzeczach: ma sześć nóg, ciało podzielone na głowę, tułów i odwłok oraz parę czułków. To właśnie dlatego pająk owadem nie jest — nóg ma osiem, a jego ciało dzieli się tylko na dwie części. Większość owadów ma też skrzydła i jako jedyne bezkręgowce potrafi naprawdę latać.

Owady nie mają kości. Zamiast szkieletu wewnątrz noszą twardą osłonę na zewnątrz ciała, trochę jak zbroję. Taka osłona nie rośnie razem ze zwierzęciem, więc owad musi ją co jakiś czas zrzucić i wytworzyć nową — ten moment nazywamy linieniem. Nie oddychają też płucami: powietrze dociera do ich wnętrza siecią cieniutkich rurek, które otwierają się drobnymi otworkami po bokach ciała.

Najciekawsza jest jednak przemiana, jaką przechodzą. U motyli i chrząszczy z jaja wykluwa się larwa zupełnie niepodobna do dorosłego owada — gąsienica albo pędrak. Larwa je i rośnie, potem zamienia się w poczwarkę, a z niej wychodzi dorosły owad. U koników polnych i ważek nie ma etapu poczwarki: młode od początku przypomina rodziców, tyle że jest mniejsze i nie ma jeszcze skrzydeł.

W tej części encyklopedii owady podzieliliśmy na cztery grupy. Błonkoskrzydłe to pszczoły, trzmiele, osy i mrówki — owady, które najczęściej żyją w wielkich rodzinach i dzielą się obowiązkami. Chrząszcze rozpoznacie po twardych pokrywach chroniących skrzydła; należy do nich zarówno biedronka, jak i olbrzymi chrząszcz tytan. Motyle to skrzydła pokryte drobniutkimi łuskami, które nadają im barwy. W grupie inne owady zebraliśmy resztę: ważki, modliszki, patyczaki, świerszcze i konik polny.

Warto pamiętać, że owady wykonują pracę, bez której trudno byłoby nam się obejść. Zapylają rośliny, dzięki czemu mamy owoce i nasiona. Sprzątają — zjadają martwe szczątki i odchody. Są też pokarmem dla ptaków, żab i nietoperzy. Nawet te, których się boimy, mają swoje zadanie: osy polują na inne owady, a mrówki roznoszą nasiona wielu roślin.

Dlatego przy owadach warto zamienić odruch „fuj” na pytanie „co on właściwie robi?”. Biedronka na liściu poluje na mszyce. Trzmiel przy kwiatku zbiera pyłek. Ważka nad stawem łapie komary w locie. Kiedy dziecko raz to zobaczy, owady przestają być czymś obrzydliwym, a stają się najłatwiej dostępnym oknem na świat przyrody — bo są dosłownie wszędzie, także w miejskim parku.