Karaluchy to jedne z najstarszych owadów na Ziemi — bardzo podobne żyły już setki milionów lat temu, jeszcze przed dinozaurami. Mają płaskie, owalne ciało, które pozwala im wciskać się w najwęższe szczeliny.

Są wszystkożerne i niezwykle wytrzymałe: potrafią długo obywać się bez jedzenia i zjadają niemal wszystko, co znajdą. Aktywne są głównie nocą, a w dzień kryją się w ciemnych, wilgotnych zakamarkach.

Ciało karalucha pokrywa twarda, lśniąca oskórka w odcieniach brązu lub czerni, a długie czułki sięgające daleko poza głowę pomagają mu wyczuwać otoczenie nawet w zupełnej ciemności. Na końcu odwłoka ma też parę krótkich wyrostków wyczuwających najlżejsze podmuchy powietrza wokół siebie.

Odnóża karalucha zakończone są drobnymi haczykami i przylgami, dzięki którym owad sprawnie wspina się po niemal każdej powierzchni, w tym po gładkich ścianach i suficie. Silne, długie tylne nogi pozwalają mu też błyskawicznie uciekać przed zagrożeniem w każdym kierunku.

Wbrew powszechnemu przekonaniu zdecydowana większość z ponad czterech tysięcy gatunków karaluchów żyje wyłącznie w lasach tropikalnych i nigdy nie spotyka ludzi, a szkodnikami domowymi jest tylko kilkadziesiąt z nich. Wiele z tych dzikich gatunków ma nawet efektowne, jaskrawe ubarwienie, zupełnie inne niż domowe gatunki.

Karaczan madagaskarski, popularny w terrarystyce, jest znacznie większy i głośniejszy od pospolitych, domowych gatunków, a przy tym nie stanowi żadnego zagrożenia sanitarnego dla mieszkań. Wielu hodowców ceni go właśnie za spokojne usposobienie i łatwość opieki.

Karaluchy potrafią gromadzić się w grupach dzięki wydzielanym feromonom, które przyciągają inne osobniki do tego samego, bezpiecznego kryjówki, co ułatwia im wspólne przetrwanie w trudnych warunkach. Naukowcy badają dziś takie zbiorowe zachowania jako przykład prostej, owadziej inteligencji grupowej, przydatnej też w robotyce rojowej.

Większość dzikich gatunków karaluchów pełni w lesie pożyteczną rolę rozkładników, przyspieszając rozkład martwej materii organicznej i wzbogacając glebę, zupełnie inaczej niż niewielka grupa gatunków synantropijnych żyjących w bliskim sąsiedztwie ludzi.

Zwalczanie domowych karaluchów bywa trudne właśnie dlatego, że owady te potrafią przetrwać długie okresy głodu, są odporne na wiele trucizn i chętnie chowają się w trudno dostępnych szczelinach. Skuteczne zwalczanie wymaga zwykle łączenia kilku różnych metod jednocześnie, a nie jednego prostego zabiegu.