Pasikonik ma długie, mocne tylne nogi, którymi wykonuje dalekie skoki. Żywi się roślinami, a wiele gatunków poluje też na inne, mniejsze owady, więc bywa i roślinożercą, i drapieżnikiem.

„Śpiew" pasikonika, który słychać w ciepłe dni, to nie głos, lecz dźwięk powstający, gdy owad pociera o siebie skrzydłami. W ten sposób pasikoniki porozumiewają się między sobą, zwłaszcza samce wabiące samice.

Samice pasikonika mają na końcu odwłoka długi, wygięty lub mieczowaty pokładełko, którym wbijają jaja głęboko w glebę lub w tkanki roślin, podczas gdy samce takiego narządu w ogóle nie posiadają. Kształt pokładełka bywa różny w zależności od gatunku i miejsca składania jaj.

Podobnie jak świerszcz, pasikonik ma narządy słuchu umieszczone nie na głowie, lecz na przednich odnóżach, w postaci niewielkich, błoniastych membran wyczuwających drgania powietrza. Dzięki temu owad sprawnie wykrywa nawet ciche, delikatne granie innych pasikoników gdzieś w pobliżu.

Konik polny śpiewa głównie w dzień, pocierając tylnymi nogami o skrzydła, podczas gdy pasikonik jest aktywny przede wszystkim nocą i wydaje dźwięk, pocierając skrzydłami o siebie nawzajem. Ta wyraźna różnica w porze aktywności znacznie ułatwia rozróżnienie obu owadów w terenie.

Świerszcz ma krótsze czułki niż smuklejszy pasikonik, u którego czułki bywają nawet dłuższe niż całe ciało owada, co jest jedną z najłatwiejszych cech do odróżnienia obu gatunków. Doświadczeni obserwatorzy przyrody rozpoznają je po tej cesze już na pierwszy rzut oka, bez lupy.

Nocny śpiew pasikoników, słyszalny latem na łąkach i w ogrodach, od dawna uznawany jest za charakterystyczny dźwięk ciepłych wieczorów i chętnie opisywany w poezji oraz literaturze przyrodniczej. Dla wielu osób jest on nierozerwalnie związany ze wspomnieniami beztroskich wakacji spędzanych na wsi.

Niektóre gatunki pasikoników bywają hodowane jako pokarm dla zwierząt terraryjnych, podobnie jak świerszcze, ze względu na łatwą dostępność i wysoką wartość odżywczą tych owadów dla drapieżnych gadów. Hodowcy cenią je również za łatwość utrzymania w niewielkich, prostych terrariach domowych.

Utrata naturalnych, nieskoszonych łąk kwietnych stopniowo ogranicza dostępne siedliska wielu gatunków pasikoników, które potrzebują wysokiej, gęstej roślinności do żerowania i bezpiecznego ukrycia się przed licznymi drapieżnikami czyhającymi tuż w pobliżu.