Pchła

Dorosłe pchły żyją na zwierzętach — psach, kotach, jeżach, ptakach — i piją ich krew. Samica składa na zwierzęciu dziesiątki jaj dziennie, które spadają na podłogę, posłanie czy dywan. Z jaj wylęgają się larwy podobne do białych robaczków, które żywią się kurzem i odchodami dorosłych pcheł.

Larwy przędą kokony i przepoczwarczają się. Dorosła pchła może czekać w kokonie wiele tygodni, aż poczuje drgania i ciepło przechodzącego zwierzęcia — wtedy wyskakuje i od razu się na nie przenosi.

Pchła ma 1–4 mm długości, ciemnobrązowe, twarde ciało mocno spłaszczone z boków i pokryte szczecinkami skierowanymi do tyłu. Dzięki temu łatwo przemieszcza się w sierści i trudno ją z niej wyczesać.

Nie ma skrzydeł, za to ma trzy pary nóg, z których tylna jest bardzo długa i silna — to jej „katapulta”. Na głowie ma krótkie czułki i aparat kłująco-ssący do picia krwi.

Pluskwa jest większa, płaska jak spłaszczony owal (z góry na dół, a nie z boków) i nie skacze. Kleszcz to pajęczak z ośmioma nogami, który przyczepia się do skóry na kilka dni.

Wesz jest jasna, ma spłaszczone ciało z góry na dół i chwytne odnóża, którymi trzyma się włosów — nie skacze ani nie lata, tylko pełza.

Najczęściej spotykamy pchły kocie, które żyją na kotach i psach. Ukąszenia pcheł swędzą i mogą wywoływać alergię u zwierząt. Weterynarz może dobrać środek, który chroni psa lub kota przez kilka tygodni, a w domu pomaga częste odkurzanie i pranie posłań.

W dawnych wiekach pchły szczurze przenosiły groźne choroby, m.in. dżumę. W XIX wieku popularne były „cyrki pcheł”, w których pokazywano rzekomo tresowane pchły ciągnące malutkie wózki.