Mszyca

Mszyce żyją w koloniach na młodych pędach, liściach i pąkach roślin. Przebijają roślinę cienkim ryjkiem i piją jej sok. Nadmiar cukru wydalają jako lepką, słodką ciecz zwaną spadzią.

Wiosną i latem samice rodzą żywe młode bez zapłodnienia, a te po kilku dniach same rodzą kolejne. Dlatego kolonia rośnie bardzo szybko. Gdy robi się tłoczno, pojawiają się mszyce ze skrzydłami, które przelatują na nowe rośliny. Jesienią składane są jaja, które przetrwają zimę.

Mszyca ma małe, miękkie, gruszkowate ciało długości 1–4 mm, długie czułki i sześć cienkich nóg. Na końcu odwłoka ma dwa sterczące wyrostki zwane syfonami.

Mszyce bywają zielone, czarne, szare, różowe, a nawet białe, pokryte woskowym nalotem. Większość nie ma skrzydeł, ale niektóre pokolenia mają dwie pary przezroczystych skrzydełek.

Mączlik to malutki biały owad, który przy poruszeniu rośliny wzlatuje jak chmurka. Przędziorek to nie owad, tylko roztocze — zostawia na liściach delikatną pajęczynkę.

Czerwce i miseczniki wyglądają jak małe, nieruchome guziczki przyklejone do łodyg — pod tarczką ukrywają się owady.

Mszyce osłabiają rośliny, zwijają liście i przenoszą choroby wirusowe roślin, dlatego są szkodnikami w ogrodach i na polach. Zamiast chemii można je spłukiwać wodą, przyciągać do ogrodu biedronki i złotooki albo opryskiwać rośliny wywarem z pokrzywy.

W przyrodzie mszyce są pożywieniem dla biedronek, larw złotooków i bzygów, a także dla wróbli i sikor, które karmią nimi pisklęta.