Ta encyklopedia zbiera 569 gatunków zwierząt opisanych prostym językiem, z myślą o wspólnym czytaniu z dzieckiem. Podzieliliśmy je na siedem kategorii: ptaki, ssaki, gady, ryby, owady, płazy i pajęczaki. Największa z nich to ssaki, najmniejsza — pajęczaki, ale w każdej znajdziecie zwierzęta znane z podwórka i takie, o których większość dorosłych nigdy nie słyszała.

Do zwierzęcia można dojść na dwa sposoby i oba działają inaczej. Przez kategorię — gdy dziecko interesuje się akurat gadami albo ptakami; wtedy schodzicie od grupy przez mniejsze rodziny aż do konkretnego gatunku. Przez literę — gdy szukacie zwierzęcia o konkretnej nazwie albo bawicie się w wyszukiwanie na wybraną głoskę. Ta druga droga sprawdza się zwłaszcza u dzieci, które dopiero uczą się czytać.

Każda strona gatunku ma tę samą, przewidywalną budowę: zdjęcie, krótki opis, informacje o tym, gdzie zwierzę żyje i co je, oraz zestaw ciekawostek. Dzięki temu dziecko szybko orientuje się, gdzie czego szukać, i po kilku stronach potrafi korzystać z encyklopedii samodzielnie. Teksty są krótkie celowo — lepiej przeczytać jedną stronę do końca niż porzucić trzy w połowie.

Trzymamy się przy tym jednej zasady: piszemy o zwierzętach spokojnie i bez straszenia. Dotyczy to również tych, które mają złą prasę. Pająk, wąż, nietoperz czy hiena dostają u nas taki sam rzeczowy opis jak sarna albo wiewiórka — bo strach przed zwierzęciem najczęściej bierze się z tego, że się go nie zna. Nie ukrywamy faktów, ale nie budujemy z nich strasznych historii.

Encyklopedia dobrze sprawdza się jako odpowiedź na dziecięce „a co to za zwierzę?”. Widzieliście ptaka za oknem, ślimaka na chodniku albo zwierzę w programie przyrodniczym — wpiszcie nazwę, przeczytajcie razem kilka zdań i wróćcie do swoich spraw. Nie trzeba czytać wszystkiego naraz ani po kolei; te strony są pomyślane tak, żeby wracać do nich po trochu, przez wiele miesięcy.

Z tych materiałów korzystają też nauczyciele i wychowawcy — do zajęć o przyrodzie, do przygotowania krótkiej prezentacji albo jako punkt wyjścia do rozmowy o ochronie zwierząt. Wszystko jest bezpłatne i nie wymaga zakładania konta. To część projektu „Nie każ mu liczyć”, w którym chodzi o naukę bez pośpiechu, bez presji i bez lęku — także wtedy, gdy tematem jest pająk wielkości dłoni.