Skorek

Nocą skorki wychodzą na żer: zjadają mszyce, małe owady, ale też podgryzają płatki kwiatów i dojrzałe owoce. Za dnia chowają się w ciasnych, wilgotnych kryjówkach.

Samica składa jaja w norce w ziemi i pilnuje ich przez całą zimę. Wylizuje je, żeby nie pokryły się pleśnią, a po wylęgu jeszcze przez jakiś czas opiekuje się młodymi.

Skorek ma wydłużone, spłaszczone, błyszczące ciało, nitkowate czułki i krótkie pokrywy skrzydeł. Na końcu odwłoka ma szczypce.

Jest kasztanowobrązowy, z jaśniejszymi nogami. Samiec ma szczypce mocno wygięte, a samica prawie proste. Mierzy 10–16 mm.

Kusak też ma krótkie pokrywy i długi odwłok, ale nie ma szczypiec.

Rybik cukrowy jest srebrzysty, nie ma szczypiec, a na końcu ciała ma trzy nitki.

Skorek może lekko uszczypnąć, gdy go złapiemy, ale nie jest jadowity i nie przenosi chorób. Opowieści, że wchodzi ludziom do uszu, to mit.

Ogrodnicy wieszają na drzewach doniczki wypełnione słomą, żeby skorki w nich zamieszkały i zjadały mszyce.