Szarańcza

Szarańcza ma dwie fazy życia. Gdy jest jej mało, żyje samotnie, jest zielonkawa i unika innych. Gdy po deszczach roślin jest dużo, a owadów przybywa, zaczynają się stykać ze sobą, zmieniają kolor na żółty i czarny i łączą się w stada.

Takie chmary wędrują setki kilometrów, zjadając wszystko na swojej drodze. Samice składają jaja w wilgotnym piasku, a wylęgłe młode, bez skrzydeł, maszerują razem po ziemi.

Szarańcza ma wydłużone ciało, duże oczy, krótkie czułki i bardzo silne tylne nogi do skakania. Ma dwie pary skrzydeł — długie, wąskie pokrywy i składane pod nimi błoniaste skrzydła do lotu.

Samotne szarańcze są zielone lub brązowe, a te żyjące w chmarach — żółte z czarnymi plamami. Szarańcza pustynna mierzy 5–8 cm.

Konik polny jest mniejszy i nie tworzy chmar. Pasikonik ma bardzo długie, cienkie czułki, dłuższe niż ciało.

Świerszcz jest ciemny, krępy i cykał nocą.

Plagi szarańczy od tysięcy lat niszczyły uprawy i powodowały głód — wspomina o nich nawet Biblia. Dziś specjalne organizacje śledzą ruchy szarańczy satelitami, żeby szybko reagować.

W niektórych krajach szarańczę się je — jest bogata w białko. W Polsce szarańcza wędrowna występowała dawniej, ale dziś pojawia się bardzo rzadko.