Turkuć spędza większość życia pod ziemią i rzadko wychodzi na powierzchnię. Jego mocne, szerokie przednie nogi działają jak małe łopaty — owad rozgarnia nimi ziemię i drąży podziemne tunele.

Turkuć żywi się korzeniami roślin oraz drobnymi zwierzętami żyjącymi w glebie, na przykład larwami owadów. W ciepłe wieczory samce potrafią wydawać z podziemnych norek monotonne, cykające dźwięki, które niosą się nad ziemią.

Ciało turkucia jest krępe, aksamitnie owłosione i przystosowane do kopania, a przednie odnóża przypominają kształtem małe łopatki, wyposażone w mocne, ostre wypustki ułatwiające rozgarnianie wilgotnej ziemi. Tylne odnóża są za to znacznie skromniejsze niż u świerszcza czy konika polnego, bo turkuć rzadko skacze.

W przeciwieństwie do wielu innych owadów spędzających całe życie pod ziemią, dorosły turkuć posiada w pełni sprawne skrzydła i potrafi, choć rzadko, odbywać krótkie loty nocą w poszukiwaniu nowego, dogodnego terenu. Takie loty zdarzają się głównie w ciepłe, bezwietrzne wieczory letnie.

Samiec turkucia buduje swoją podziemną norkę w kształcie przypominającym tubę lub megafon, który wzmacnia i kieruje dźwięk jego cykania, sprawiając, że słychać go z znacznie większej, imponującej odległości. Taka konstrukcja bywa porównywana do naturalnego, podziemnego głośnika.

Świerszcz gra na powierzchni ziemi, podczas gdy turkuć wydaje swój monotonny dźwięk z głębi podziemnej norki, co nadaje jego głosowi charakterystyczne, głuche, stłumione i basowe brzmienie, łatwe do rozpoznania w ciemności.

Turkuć bywa uznawany za szkodnika trawników, upraw warzywnych oraz szkółek roślin, ponieważ jego podziemne tunele uszkadzają korzenie i utrudniają prawidłowy wzrost sadzonych, młodych roślin ogrodowych i warzywnych. Rolnicy monitorują pola pod kątem jego obecności każdej wiosny.

Niektóre gatunki turkuci potrafią też sprawnie pływać po powierzchni wody, co jest zaskakującą umiejętnością jak na owada tak silnie przystosowanego do życia w ciasnych, podziemnych tunelach z dala od wody.

Ogrodnicy zwalczający turkucia na działkach często stosują metody naturalne, takie jak zalewanie norek wodą, zamiast sięgać od razu po silne, chemiczne środki owadobójcze szkodliwe dla gleby i innych, pożytecznych owadów. Taka ostrożność chroni też dżdżownice i inne pożyteczne organizmy żyjące w glebie.