Łątka

Łątka ma cienkie, wydłużone ciało, często pięknie ubarwione na niebiesko, zielono lub czerwono, oraz dwie pary przejrzystych skrzydeł. Żyje blisko wody i zwinnie lata nad stawami, jeziorami i wolnymi rzekami, polując na drobne owady, które chwyta w locie.

Młode łątki, czyli larwy, rozwijają się w wodzie i również są drapieżne — polują na drobne zwierzęta wodne. Gdy podrosną, wychodzą na roślinę przy brzegu, ich osłonka pęka, a z niej wydostaje się dorosła, uskrzydlona łątka.

W przeciwieństwie do prawdziwych ważek, które w spoczynku trzymają obie pary skrzydeł szeroko rozłożone na boki niczym mały samolot, łątka składa je razem, prostopadle wzdłuż smukłego odwłoka. Ta różnica pozwala od razu, z daleka, odróżnić łątkę od jej bliskiej krewnej bez konieczności przyglądania się innym szczegółom budowy ciała.

Samce wielu gatunków łątek są intensywnie niebieskie lub zielone z czarnym wzorem, podczas gdy samice bywają ubarwione znacznie skromniej, w odcieniach brązu lub oliwkowej zieleni, co utrudnia ich zauważenie wśród nadwodnej roślinności.

Larwy łątek, podobnie jak larwy prawdziwych ważek, rozwijają się w wodzie i są aktywnymi drapieżnikami polującymi na drobne bezkręgowce, ale oddychają za pomocą trzech charakterystycznych, liściastych skrzelotchawek sterczących z końca odwłoka, których ważki w ogóle nie posiadają.

Dorosłe łątki polują w locie na jeszcze drobniejsze owady, takie jak komary czy muszki, chwytając je zręcznie przednimi odnóżami ułożonymi w locie w rodzaj koszyczka łapnego, bardzo podobnie jak robią to większe, silniejsze ważki.

Obecność licznych łątek nad stawem, jeziorem lub wolno płynącą rzeką uznawana jest przez biologów za dobry wskaźnik czystości wody, ponieważ larwy tych owadów są bardzo wrażliwe na zanieczyszczenia i giną w silnie skażonych zbiornikach.

Fotografowie przyrody chętnie uwieczniają łątki właśnie dzięki ich intensywnym, metalicznym kolorom oraz charakterystycznej, spokojnej pozycji odpoczywającej na źdźble trzciny lub szerokim liściu grążela tuż nad samą taflą wody.

Ochrona naturalnych, niezanieczyszczonych brzegów zbiorników wodnych oraz ograniczanie spływu nawozów z pól sprzyja utrzymaniu licznych populacji łątek, które razem z innymi ważkopodobnymi owadami odgrywają ważną rolę w naturalnej regulacji liczebności komarów. Ogrodowe oczka wodne bez ryb bywają dziś celowo zakładane właśnie po to, by przyciągnąć te pożyteczne, drapieżne owady.