Konik polny

Konik polny gra, pocierając nogą o skrzydło — to inaczej niż pasikonik, który pociera o siebie skrzydłami. Jego cykanie słychać w słoneczne dni na łąkach, a „grają” głównie samce, żeby przywabić samice. Krótkie czułki odróżniają konika polnego od pasikonika, który ma czułki bardzo długie.

Konik polny jest zwykle zielony lub brązowy, dzięki czemu dobrze maskuje się w trawie. Żywi się roślinami — trawami i innymi zielonymi częściami roślin. Gdy poczuje zagrożenie, wykonuje potężny skok, a niektóre gatunki potrafią przy tym rozłożyć skrzydła i przelecieć kawałek.

W przeciwieństwie do pasikonika i świerszcza, które mają narządy słuchu umieszczone na przednich odnóżach, konik polny słyszy za pomocą błoniastych membran znajdujących się po bokach pierwszego segmentu odwłoka, tuż za tylnymi nogami. To jedna z cech wyraźnie odróżniających te dwie grupy prostoskrzydłych owadów.

Potężne, umięśnione tylne nogi konika polnego działają niczym naturalna katapulta — energia gromadzona jest sprężyście w specjalnym mechanizmie stawu kolanowego, a następnie uwalniana niemal błyskawicznie, co pozwala owadowi wykonać skok wielokrotnie dłuższy niż długość jego własnego ciała.

Niektóre gatunki blisko spokrewnione z konikiem polnym, zaliczane do szarańczowatych, potrafią przy bardzo dużym zagęszczeniu populacji zmieniać zarówno ubarwienie, jak i zachowanie, przechodząc w formę wędrowną i tworząc ogromne, żarłoczne roje wędrujące wspólnie na duże odległości.

Konik polny jest wyłącznie roślinożerny i żywi się trawami oraz innymi zielonymi częściami roślin łąkowych, w przeciwieństwie do niektórych gatunków pasikoników, które bywają drapieżne lub wszystkożerne, chętnie zjadając także inne, drobniejsze owady.

Konik polny stanowi ważne ogniwo łańcucha pokarmowego na łąkach i polach, będąc pożywieniem dla wielu gatunków ptaków owadożernych, drobnych ssaków oraz innych, większych owadów drapieżnych polujących w wysokiej trawie.

Naukowcy badający biomechanikę skoku konika polnego wykorzystują poznany, sprężysty mechanizm magazynowania energii w odnóżach jako inspirację przy projektowaniu małych, skaczących robotów zdolnych pokonywać przeszkody terenowe znacznie większe od nich samych. Tego rodzaju rozwiązania konstrukcyjne są znacznie oszczędniejsze energetycznie niż tradycyjne, kołowe napędy robotów terenowych.

Intensyfikacja rolnictwa, częste koszenie łąk oraz stosowanie środków owadobójczych w ostatnich dekadach przyczyniły się do zauważalnego spadku liczebności konika polnego na wielu obszarach rolniczych Europy, mimo że wciąż pozostaje owadem pospolitym. Ekolodzy zalecają dziś pozostawianie części łąki nieskoszonej właśnie po to, by dać schronienie takim owadom.