Rybik cukrowy to niewielki, bezskrzydły owad o srebrzystym ciele, który porusza się wijącym ruchem przypominającym pływającą rybkę. Często spotyka się go w domach, w wilgotnych i ciepłych miejscach.

Jest aktywny nocą i chętnie ukrywa się w szczelinach. Żywi się drobnymi resztkami zawierającymi skrobię i cukry, na przykład okruchami czy kawałkami papieru; dla ludzi jest zupełnie niegroźny.

Ciało rybika cukrowego pokrywają drobne, srebrzyste łuski, które łatwo się ścierają przy dotyku, pozostawiając na palcach charakterystyczny, metaliczny pyłek widoczny nawet gołym okiem. Taki pyłek bywa jedyną, widoczną pozostałością po szybkiej ucieczce spłoszonego, wystraszonego owada w ciemności.

Na końcu odwłoka rybika cukrowego widoczne są trzy długie, cienkie wyrostki, które razem z parą czułków na głowie pomagają mu wyczuwać drgania i przeszkody w ciemności. Dzięki nim sprawnie porusza się nawet w zupełnie nieznanym, ciemnym i całkiem obcym otoczeniu.

W przeciwieństwie do zdecydowanej większości owadów, które po osiągnięciu dorosłości przestają linieć, rybik cukrowy linieje przez całe swoje życie, nawet będąc już w pełni dojrzałym osobnikiem. Taka cecha jest u owadów prawdziwą, naukowo udokumentowaną rzadkością, badaną chętnie przez entomologów na całym świecie.

Karaczan madagaskarski jest znacznie większym, ciemniejszym owadem żyjącym w lesie, podczas gdy drobny, srebrzysty rybik cukrowy niemal zawsze spotykany jest w bliskim sąsiedztwie ludzkich domów i mieszkań, rzadko oddalając się od nich na dłużej.

Rybik cukrowy potrafi uszkadzać oprawy starych książek, tapety oraz zdjęcia, żywiąc się skrobią zawartą w klejach introligatorskich, dlatego bibliotekarze i archiwiści szczególnie pilnują wilgotności w pomieszczeniach ze zbiorami archiwalnymi, muzealnymi oraz bibliotecznymi.

Ze względu na upodobanie do wysokiej wilgotności rybik cukrowy najczęściej spotykany jest w łazienkach, piwnicach oraz innych chłodnych i wilgotnych zakątkach mieszkań, rzadko pojawiając się w suchych, dobrze wentylowanych i nasłonecznionych pomieszczeniach mieszkalnych.

Mimo swojego niezwykłego, prehistorycznego rodowodu rybik cukrowy pozostaje dla ludzi zupełnie niegroźny — nie gryzie, nie przenosi chorób, a jedynie żywi się drobnymi resztkami zawierającymi skrobię i cukry rozsypane gdzieś w domu i piwnicy.