Na literę O trafiły zwierzęta z niemal każdej grupy: ssaki, ptaki, ryba i owady. Jest tu kilka gatunków, które w encyklopedii pojawiają się jako prawdziwe osobliwości — zwierzęta, których wygląd albo zachowanie zaskakuje nawet dorosłych.

Najlepszym przykładem jest okapi. Wygląda jak zwierzę złożone z kilku innych: ma ciało zbliżone do końskiego, pasiaste tylne nogi przypominające zebrę i długi język. W rzeczywistości jest najbliższym krewnym żyrafy, choć szyi tak długiej nie ma. Żyje w lasach Afryki i przez długi czas było dla nauki niemal legendą.

Drugą niespodzianką jest orka — mimo potocznej nazwy „wieloryb zabójca” to największy przedstawiciel delfinów. Żyje w grupach rodzinnych, a sposoby polowania przekazuje z pokolenia na pokolenie, więc różne stada mają własne, wyuczone techniki. Trzeci osobliwiec to opos, jedyny torbacz Ameryki Północnej, który w razie zagrożenia potrafi znieruchomieć i udawać martwego.

Wśród ptaków przeważają drapieżniki: orzeł przedni, orzeł czarny i orzeł iberyjski. Towarzyszą im dwa gatunki o ciekawych zwyczajach. Orzechówka zbiera jesienią orzechy i chowa je w setkach skrytek, a potem odnajduje większość z nich nawet pod śniegiem — te zapomniane wyrastają na nowe drzewa. Ostrygojad to ptak wybrzeży o mocnym, czerwonym dziobie, którym otwiera muszle.

Ssaki na tę literę są bardzo różne. Ocelot to cętkowany dziki kot lasów Ameryki, oryks — antylopa z długimi, prostymi rogami, przystosowana do życia na terenach suchych, a orangutan to nadrzewna małpa człekokształtna z Borneo i Sumatry. Obok nich stoją zwierzęta znane z gospodarstwa: osioł, owca i rzadka owca czteroroga.

Listę uzupełniają okoń, jedna z najpospolitszych drapieżnych ryb polskich wód, oraz owady błonkoskrzydłe: osa z szerszeniem i osa papierowa, która buduje gniazdo z przeżutego drewna zmieszanego ze śliną — materiału do złudzenia przypominającego papier.