Opos

Opos jest wszystkożerny i aktywny nocą. Dużo czasu spędza na drzewach, gdzie pomaga mu chwytny ogon, którym potrafi się przytrzymać gałęzi. Jako torbacz nosi maleńkie młode w torbie na brzuchu.

Kiedy opos poczuje wielkie zagrożenie, zapada w rodzaj odrętwienia: pada na bok, zastyga z otwartym pyszczkiem i wystawionym językiem, a do tego wydziela nieprzyjemny zapach. Wygląda wtedy jak martwy — a to skutecznie zniechęca drapieżniki.

Opos ma wydłużony pysk, ciemne, błyszczące oczy i uszy pozbawione futra, przez co wyglądają na cienkie i skórzaste. Ogon jest długi, łuskowaty przy nasadzie i częściowo chwytny — zwierzę potrafi się nim przytrzymać gałęzi, choć rzadziej wisi na nim całym ciężarem, jak sądzi popularne wyobrażenie.

Pysk jest uzbrojony w pięćdziesiąt zębów — więcej niż ma jakikolwiek inny lądowy ssak Ameryki Północnej. Kciuki tylnych łap są przeciwstawne, jak u naczelnych, co ułatwia chwytanie gałęzi podczas wspinaczki.

Opos wirginijski, opisany tutaj, jest jedynym torbaczem żyjącym w Ameryce Północnej — wszystkie pozostałe torbacze tego kontynentu wymarły dawno temu. W Ameryce Południowej i Środkowej żyje jednak kilkanaście innych, blisko spokrewnionych gatunków oposów.

Bywa mylony ze szczurem ze względu na wielkość i długi, łuskowaty ogon, ale opos jest znacznie większy od szczura domowego, ma dłuższy pysk i, jako torbacz, nosi młode w torbie na brzuchu, czego żaden gryzoń nie robi.

Udawanie martwego przez oposa jest odruchem mimowolnym, a nie świadomym zachowaniem — zwierzę zapada wtedy w stan przypominający omdlenie, z którego samo nie potrafi się wybudzić szybciej, niezależnie od tego, co dzieje się wokół.

Opos jest zaskakująco odporny na jad wielu gatunków węży, w tym grzechotników, dzięki specjalnym białkom we krwi neutralizującym toksyny. Badania nad tą odpornością bywają wykorzystywane przy opracowywaniu nowych surowic przeciw ukąszeniom węży.

W ogrodach i na obrzeżach miast opos jest sprzymierzeńcem, a nie szkodnikiem — zjada kleszcze w ogromnych ilościach, ślimaki i owady, a przy tym rzadko choruje na wściekliznę, bo jego temperatura ciała jest zbyt niska dla tego wirusa.