Orzeł przedni to potężny ptak drapieżny gór i dzikich terenów, w Polsce gniazdujący głównie w Karpatach. Ma szerokie skrzydła i złociste pióra na karku, od których wzięła się jego nazwa.

Poluje z powietrza — krąży wysoko, a wypatrzoną zdobycz atakuje błyskawicznym lotem nurkowym. Znakomity wzrok pozwala mu dostrzec zająca czy młodego kozła z bardzo daleka.

Orzeł przedni ma niemal jednolicie ciemnobrunatne upierzenie ciała, a jego nogi są upierzone aż do samych palców — w odróżnieniu od wielu innych dużych ptaków drapieżnych, które mają gołe, nieopierzone golenie, widoczne nawet z pewnej odległości.

Młode orły przednie mają na spodzie skrzydeł i u nasady ogona wyraźne, białe plamy, które stopniowo zanikają wraz z wiekiem — dorosłe ptaki są już niemal całkowicie ciemne, bez tych jasnych, dobrze widocznych w locie znaków.

Orzeł iberyjski ma białe plamy na ramionach przypominające epolety i występuje wyłącznie na Półwyspie Iberyjskim, w odróżnieniu od orła przedniego, żyjącego w górach na wielu kontynentach całego świata.

Myszołów jest wyraźnie mniejszy i ma nieopierzone golenie, zupełnie inne od w pełni upierzonych nóg orła przedniego, sięgających aż do samych palców u obu stóp.

W przeszłości pasterze w wielu regionach gór obwiniali orła przedniego o porywanie jagniąt, co prowadziło do jego prześladowania i odstrzału, choć rzeczywista skala takich ataków była zwykle mocno przesadzona w lokalnych opowieściach i przekazywanych z pokolenia na pokolenie legendach.

W Azji Środkowej, zwłaszcza w Kazachstanie i Mongolii, od wieków praktykuje się tradycyjne polowanie z tresowanymi orłami przednimi, prowadzone konno przez myśliwych zwanych berkutczi, poszukujących lisów i zajęcy na rozległych, otwartych stepach tego surowego regionu świata.

Ponieważ pary orłów przednich bronią bardzo rozległych terytoriów łowieckich, naukowcy dziś śledzą ich wędrówki za pomocą nadajników GPS, co pozwala dokładnie poznać granice i wielkość terenów zajmowanych przez pojedynczą parę przez cały rok.