Owczarek podhalański

Owczarek podhalański był psem stróżującym na halach: nocował przy owcach i odstraszał drapieżniki głośnym szczekaniem i swoją wielkością. Dlatego jest samodzielny, czujny i nieufny wobec obcych, a jednocześnie spokojny i łagodny wobec swoich ludzi i zwierząt.

Najlepiej czuje się w domu z ogrodem, gdzie może patrolować swój teren. Potrzebuje codziennych spacerów i konsekwentnego, łagodnego wychowania od szczenięcia. Gęsta biała sierść chroni go przed mrozem i deszczem, ale wymaga regularnego czesania.

Owczarek podhalański ma mocne, zwarte ciało, szeroką głowę, ciemne oczy w kształcie migdałów i trójkątne, opadające uszy. Ogon nosi nisko, a w czasie ruchu lekko uniesiony.

Jego sierść jest gęsta, prosta albo lekko falista, zawsze jednolicie biała, z grubym podszerstkiem. Na szyi tworzy obfitą kryzę. Samce mierzą 65–70 cm w kłębie, suki 60–65 cm.

Owczarek węgierski kuwasz jest bardzo podobny, ale ma bardziej falistą sierść i dłuższy pysk. Słowacki czuwacz to niemal bliźniak podhalańczyka — też pochodzi z Tatr, po słowackiej stronie.

Owczarek pirenejski (pies pasterski Pirenejów) jest większy i może mieć szare lub płowe łaty na głowie. Samojed jest mniejszy, ma stojące uszy i ogon zawinięty nad grzbietem.

Owczarki podhalańskie od wieków pracowały u boku górali na halach Tatr. Po II wojnie światowej rasa była bliska zaniknięcia, ale miłośnicy psów z Podhala odbudowali ją, a w 1967 roku została uznana przez międzynarodową organizację kynologiczną.

Dziś podhalańczyk jest symbolem Zakopanego i Podhala — można go spotkać w górskich schroniskach i na pamiątkowych zdjęciach. To pies dla osób, które mają dom z ogrodem i rozumieją potrzeby psa stróżującego.