Owca czteroroga to niezwykła rasa owcy domowej, u której zamiast pary rogów wyrastają aż cztery. To stara odmiana ceniona przez hodowców za oryginalny wygląd.

Poza rogami żyje jak inne owce — pasie się na łąkach w stadzie i daje wełnę. Cztery rogi nie przeszkadzają jej w codziennym życiu.

Owca czteroroga wygląda jak typowa owca domowa, ale na jej czaszce wyrastają dwie dodatkowe pary rogów: jedna para wyższa, blisko środka czoła, i druga niżej, po bokach głowy, skierowana zwykle na zewnątrz i lekko w dół.

Liczba i układ rogów bywają nieregularne — u niektórych osobników wyrasta ich pięć albo sześć, a u innych dodatkowe rogi są bardzo małe i słabo wykształcone. Poza tym owca czteroroga ma typową dla ras wełnistych budowę ciała i gęste runo.

Owca czteroroga to nie osobny gatunek, tylko stara rasa owcy domowej, tego samego gatunku co owca zwyczajna i baran. Różni się od typowych ras właśnie liczbą rogów, a nie budową ciała, wielkością czy sposobem hodowli.

Wielorożność, czyli posiadanie więcej niż jednej pary rogów, zdarza się też u innych zwierząt z rodziny wołowatych, choć znacznie rzadziej. U owiec czterorogich cecha ta jest utrwalona i przekazywana z pokolenia na pokolenie.

Rasa ta jest hodowana od dawna głównie ze względu na oryginalny wygląd, poszukiwany przez hodowców ras ozdobnych i kolekcjonerów rzadkich odmian zwierząt gospodarskich, a nie z powodów użytkowych — dodatkowe rogi nie dają żadnej przewagi produkcyjnej.

W niektórych krajach owce czterorogie hodowane są w niewielkich, zamkniętych populacjach zachowawczych, których celem jest utrzymanie tej rzadkiej cechy genetycznej, zagrożonej zanikiem przy krzyżowaniu z powszechnie hodowanymi rasami jednorożnymi.

Nadmiar rogów bywa dla samej owcy problemem praktycznym: dodatkowe pary czasem rosną w kierunku pyska albo szyi zwierzęcia i wymagają przycinania przez hodowcę, żeby nie raniły samego zwierzęcia w miarę jego wzrostu.