Orzechówka to górski ptak z rodziny krukowatych, mieszkaniec lasów iglastych, w Polsce spotykany m.in. w górach. Jej brązowe upierzenie usiane jest jasnymi kropkami.

Jesienią gromadzi zapasy — chowa tysiące nasion i orzeszków w wielu miejscach. Ma świetną pamięć i odnajduje kryjówki nawet zimą, a te zapomniane wyrastają na nowe drzewa.

Orzechówka ma czekoladowobrązowe upierzenie ciała gęsto usiane drobnymi, białymi kropkami, a czarne skrzydła i ciemny ogon z białym paskiem na końcu ostro kontrastują z resztą jaśniejszego ubarwienia. Ciemna czapeczka na głowie pozbawiona jest charakterystycznych, jasnych kropek widocznych na reszcie ciała.

Dziób orzechówki jest długi, prosty i mocny, dobrze przystosowany do rozłupywania twardych szyszek oraz do wykuwania w ziemi niewielkich jam, w których ptak chowa zebrane wcześniej nasiona. Pod dziobem ma rozciągliwy woreczek gardłowy, w którym przenosi zebrane zapasy na spore odległości.

Kawka jest jednolicie ciemnoszara bez żadnych jasnych kropek i żyje w miastach na nizinach, zupełnie inna od brązowego, gęsto nakrapianego upierzenia orzechówki żyjącej głównie w górskich lasach.

Sójka ma rdzawobrązowe upierzenie z niebieskimi piórami na skrzydłach i głośny, przenikliwy głos, zupełnie inne od czekoladowobrązowych barw i białych, drobnych kropek charakterystycznych dla orzechówki.

Orzechówka odgrywa kluczową rolę w rozprzestrzenianiu się sosny limby w górach, ponieważ zapomniane przez nią zapasy nasion wykiełkowują w nowe drzewa, a naukowcy uważają ją za głównego, niezastąpionego siewcę tego cennego, górskiego gatunku sosny.

W niektórych latach, gdy urodzaj nasion w rodzimych lasach jest wyjątkowo słaby, orzechówki masowo migrują daleko poza swoje zwykłe tereny w poszukiwaniu pożywienia — takie rzadkie zjawisko nazywane jest wśród ornitologów inwazją lub erupcją tego niezwykłego gatunku.

Dzięki wyjątkowej pamięci przestrzennej orzechówka jest chętnie badana przez naukowców zajmujących się poznawaniem zdolności umysłowych ptaków, a jej wyniki w testach pamięciowych bywają porównywane do zdolności niektórych naczelnych i innych, uznawanych za bardzo inteligentne zwierząt. Takie badania pomagają lepiej zrozumieć, jak działa pamięć przestrzenna u różnych, odległych gatunków.