Orzeł czarny to ciemno ubarwiony ptak drapieżny lasów Azji. Charakterystycznie, powoli szybuje tuż nad wierzchołkami drzew, wypatrując zdobyczy.

Poluje na drobne zwierzęta, ale słynie z zaglądania do ptasich gniazd, z których wybiera jaja i pisklęta. Długie skrzydła pozwalają mu godzinami krążyć nad lasem.

Orzeł czarny ma niemal jednolicie ciemne, brunatnoczarne upierzenie całego ciała, kontrastujące z żółtymi nogami i żółtą woskówką u nasady dzioba, dobrze widocznymi nawet z pewnej odległości, zwłaszcza gdy ptak krąży nisko nad koronami drzew w poszukiwaniu gniazd.

Skrzydła są szerokie i długie, zakończone wyraźnie rozczapierzonymi lotkami, a ogon stosunkowo długi jak na ptaka drapieżnego tej wielkości — taki kształt sylwetki ułatwia powolne, precyzyjne szybowanie tuż nad koronami drzew, bez gwałtownych ruchów płoszących inne ptaki i ich pisklęta w gnieździe.

Sęp żywi się wyłącznie padliną znajdowaną z powietrza, zupełnie inaczej niż orzeł czarny, aktywnie polujący na żywe zwierzęta i przeszukujący gniazda innych ptaków ukryte w gęstych koronach drzew leśnych.

Orzeł przedni poluje na znacznie większą zdobycz, jak zające czy młode kozice, w odróżnieniu od orła czarnego, wyspecjalizowanego w drobniejszej zdobyczy i jajach wybieranych z cudzych gniazd.

Orzeł czarny należy do słabiej zbadanych ptaków drapieżnych Azji — wiele informacji o jego zachowaniu pochodzi z przypadkowych obserwacji terenowych, a nie z systematycznych, długoletnich badań, jakie prowadzi się nad lepiej poznanymi, bardziej efektownymi gatunkami orłów żyjących na innych kontynentach i w bardziej otwartym terenie.

Zwyczaj wybierania jaj i piskląt z cudzych gniazd sprawia, że inne ptaki leśne budują gniazda możliwie dobrze ukryte i trudno dostępne, co pośrednio wpływa na sposób gniazdowania całej lokalnej ptasiej społeczności żyjącej w tym samym lesie, zmuszając ją do większej ostrożności.

Wycinka lasów w wielu rejonach Azji stopniowo ogranicza dostępne siedliska orła czarnego, zmuszając ptaki do szukania nowych, wciąż zalesionych terenów łowieckich, coraz trudniejszych do znalezienia w krajobrazie coraz gęściej zajmowanym przez ludzi i uprawy rolne.