Orka

Orki żyją w zżytych rodzinach zwanych stadami, które trzymają się razem przez całe życie. Polują wspólnie, przekazując sobie sprytne sposoby zdobywania pokarmu — każde stado ma nawet własne, charakterystyczne dźwięki, czyli swój dialekt.

To bardzo szybkie i inteligentne zwierzęta. Porozumiewają się gwizdami i klikaniem, a echo tych dźwięków pomaga im widzieć pod wodą, gdy jest ciemno.

Orka ma masywne, czarno-białe ciało z charakterystyczną, białą plamą tuż za okiem oraz szarym, siodłowatym znakiem za płetwą grzbietową. U samców płetwa grzbietowa jest wysoka i prosta, sięgająca nawet dwóch metrów, a u samic i młodych wyraźnie mniejsza i zakrzywiona.

Wzór plam na białej i czarnej sierści jest u każdej orki nieco inny, podobnie jak kształt siodłowatej plamy za płetwą — badacze wykorzystują te różnice do rozpoznawania i śledzenia konkretnych osobników w naturze, bez potrzeby ich oznakowywania. Skóra jest gładka, pozbawiona owłosienia, jak u wszystkich waleni.

Orka fałszywa, mimo podobnej nazwy, jest zupełnie innym gatunkiem — cała czarna, bez białych plam, i wyraźnie smuklejsza od prawdziwej orki, choć obie należą do tej samej rodziny delfinowatych.

Delfin butlonosy jest znacznie mniejszy od orki i nie ma jej charakterystycznego, kontrastowego czarno-białego wzoru, choć oba gatunki są blisko spokrewnione i należą do tej samej rodziny delfinowatych.

Mimo angielskiej nazwy killer whale orka nie jest wielorybem, tylko największym przedstawicielem rodziny delfinowatych — pod względem pokrewieństwa jest bliżej delfina butlonosego niż płetwala czy kaszalota.

Ataki orek na ludzi w naturze są niezwykle rzadkie, a większość udokumentowanych przypadków agresji miała miejsce w niewoli, gdzie zwierzęta trzymane w ograniczonej przestrzeni wykazywały zaburzenia zachowania niewystępujące u dzikich populacji.

Różne populacje orek wyspecjalizowały się w polowaniu na różną zdobycz — jedne żywią się niemal wyłącznie rybami, inne fokami czy nawet innymi wielorybami, a te odmienne strategie łowieckie przekazywane są z pokolenia na pokolenie w obrębie danego stada, podobnie jak jego charakterystyczny dialekt dźwięków. Zdarza się, że różne populacje żyjące na tym samym obszarze morza nigdy się ze sobą nie krzyżują.