Ś to jedna z tych liter, które istnieją w polskim alfabecie, a w wielu innych językach nie mają odpowiednika. Zwierząt, których nazwa się od niej zaczyna, nie ma zbyt wielu — tym ciekawiej wygląda ta krótka lista, bo trafiły na nią stworzenia z zupełnie różnych grup: owady, ptak, ryba i kilka ssaków.

Zacznijmy od owadów. Świetlik to chrząszcz, który potrafi wytwarzać własne światło — powstaje ono w tylnej części odwłoka i służy do porozumiewania się po zmroku. Świerszcz słynie z dźwięku, ale nie wydaje go gardłem: cykanie powstaje, gdy owad pociera o siebie skrzydła, trochę jak smyczkiem po strunie.

Świergotek to niepozorny ptak z rodziny pliszkowatych, którego łatwiej usłyszeć, niż zobaczyć — bywa brązowawy i niewielki, za to bardzo ruchliwy. Śledź z kolei jest rybą morską żyjącą w ogromnych ławicach; to jeden z tych gatunków, które przez wieki miały ogromne znaczenie dla ludzi mieszkających nad Bałtykiem i Morzem Północnym.

Największą niespodziankę kryje jednak świnka morska. Nie jest świnią, nie ma nic wspólnego z morzem i nie żyje w wodzie — to gryzoń pochodzący z Ameryki Południowej, udomowiony tam na długo przed tym, zanim trafił do europejskich domów. Nazwa to jedno wielkie nieporozumienie, które świetnie nadaje się na zagadkę dla dziecka.

Dwa kolejne gryzonie to świstak i świstak stepowy. Ten pierwszy mieszka w Tatrach, gwiżdże przenikliwie, gdy zauważy zagrożenie, i przesypia zimę w norze. Nazwa mówi więc dokładnie to, co trzeba wiedzieć: świstak naprawdę świszcze, a ten gwizd jest sygnałem alarmowym dla całej kolonii.

Listę zamyka świnia domowa — zwierzę udomowione z dzika i jedno z najlepiej poznanych przez ludzi. Wbrew obiegowej opinii jest bardzo czystolubne i uczy się szybciej, niż większość osób przypuszcza; tarzanie się w błocie to nie brud, lecz sposób na ochłodzenie skóry i osłonę przed owadami.