Ptaki drapieżne łączą trzy narzędzia: znakomity wzrok, mocne szpony i zakrzywiony dziób. Szpony służą do chwytania i uśmiercania zdobyczy, dziób — do rozrywania pokarmu, a oczy pozwalają dostrzec ruch z odległości, na jaką człowiek nie zobaczyłby nawet całego zwierzęcia. To drapieżniki wyspecjalizowane w polowaniu z powietrza.

Na tej stronie znajdziecie zarówno łowców dziennych, jak i nocnych. Do dziennych należą orły, jastrzębie, myszołowy, kanie i sokoły. Nocne to sowy, reprezentowane przez puchacza i sowę śnieżną. Sowy mają dwie cechy, których pozostałym brakuje: miękko wykończone krawędzie piór, dzięki którym lecą niemal bezgłośnie, oraz charakterystyczną szlarę wokół oczu, kierującą dźwięk do uszu. Polują w dużej mierze słuchem.

Sposoby polowania bywają zupełnie różne. Sokół wędrowny spada na zdobycz z góry i w tym locie osiąga prędkości, które czynią go najszybszym zwierzęciem świata. Pustułka zawisa w miejscu, trzepocząc skrzydłami, i wypatruje gryzoni w trawie. Rybołów nurkuje po ryby. Trzmielojad wyspecjalizował się w czymś zupełnie niespodziewanym — rozkopuje gniazda os i trzmieli, żeby dobrać się do larw.

Osobną grupę stanowią padlinożercy: sęp i kondor. Nie polują, lecz odnajdują martwe zwierzęta i zjadają je, zanim zdążą stać się źródłem chorób. To praca, której nikt inny nie wykona równie skutecznie — tam, gdzie sępów ubyło, pojawiły się realne problemy sanitarne. Zupełnie inaczej radzi sobie sekretarz, afrykański ptak o długich nogach, który poluje, chodząc po sawannie.

W Polsce największym z nich jest bielik, ptak o imponującej rozpiętości skrzydeł, którego można spotkać nad większymi jeziorami i rzekami. Wszystkie nasze ptaki drapieżne są objęte ochroną — jeszcze kilkadziesiąt lat temu wiele gatunków było u nas na skraju zaniku i dopiero konsekwentna ochrona pozwoliła im wrócić.

Warto tłumaczyć dzieciom, że drapieżnik nie jest „zły”. Ptaki te utrzymują liczebność gryzoni w ryzach i wyłapują przede wszystkim osobniki chore i słabe. Obserwacja też jest łatwiejsza, niż się wydaje: myszołowa siedzącego na słupku przy drodze albo pustułkę zawieszoną nad polem zobaczy się z okna samochodu, jeśli tylko wie się, czego szukać.