Sowa śnieżna

Sowa śnieżna mieszka na zimnej, otwartej tundrze. W odróżnieniu od wielu sów poluje także za dnia — w krainie, gdzie latem słońce niemal nie zachodzi, musi radzić sobie w pełnym świetle. Głównym jej pokarmem są drobne gryzonie, zwłaszcza lemingi.

Samce sowy śnieżnej są niemal całkiem białe, a samice i młode mają na piórach ciemne pręgi i plamki. Gdy lemingów jest dużo, sowy wyprowadzają liczne potomstwo; gdy brakuje jedzenia, potrafią wędrować w poszukiwaniu lepszych łowisk.

Sowa śnieżna ma zaokrągloną głowę bez pęczków piór przypominających uszy oraz żółte oczy, inne od pomarańczowoczerwonych oczu wielu innych dużych sów, w tym europejskiego puchacza żyjącego w lasach.

Jej nogi i palce są pokryte gęstym, grubym puchem, tworzącym coś w rodzaju ciepłych „butów” — to jeszcze gęstsze upierzenie niż u innych sów, absolutnie niezbędne do przetrwania w skrajnie mroźnym klimacie dalekiej, arktycznej północy.

Puchacz ma ciemniejsze, mocno kreskowane upierzenie oraz wyraźne pęczki piór na głowie, zupełnie inne od jasnego, niemal białego ubarwienia sowy śnieżnej, polującej zresztą także za dnia na otwartej tundrze.

Orzeł przedni poluje w wysokich górach, wypatrując zdobyczy z dużej wysokości, zupełnie inaczej niż sowa śnieżna, przystosowana do polowania nisko nad płaską, otwartą tundrą dalekiej, arktycznej północy.

Rosnąca popularność sowy śnieżnej w kulturze popularnej sprawiła, że wzrosło zainteresowanie trzymaniem tych ptaków jako zwierząt domowych, co budzi poważny niepokój obrońców przyrody, bo sowy te bardzo źle znoszą niewolę i wymagają rozległej, otwartej przestrzeni.

Ponieważ liczba lemingów, głównego pokarmu sowy śnieżnej, zmienia się cyklicznie z roku na rok, obserwatorzy ptaków regularnie zgłaszają masowe pojawienia się tych sów daleko na południe od tundry, gdy jedzenia na dalekiej północy wyraźnie brakuje.

Otwarte, płaskie tereny wokół niektórych lotnisk przypominają sowom śnieżnym ich rodzimą tundrę, przez co ptaki te bywają tam widywane zimą — dla bezpieczeństwa lotów pasażerskich odławia się je czasem ostrożnie i przenosi w znacznie spokojniejsze, oddalone miejsce.