Kania jest wszechstronnym łowcą i „sprzątaczem". Poluje na drobne zwierzęta, ale chętnie zjada też padlinę, resztki i to, co znajdzie na polach i przy drogach.

W locie kania steruje swoim rozwidlonym ogonem jak sterem, zwrotnie krążąc i wypatrując jedzenia. Dzięki temu potrafi zawrócić w miejscu i błyskawicznie zanurkować po zdobycz.

Kania ma rdzawobrązowe upierzenie ciała ze jasnoszarą głową oraz czerwonawy, głęboko wcięty ogon. W locie widać pod skrzydłami jasne, białawe „okienka” na lotkach, dobrze widoczne z daleka na tle ciemniejszego upierzenia i pochmurnego nieba.

Sylwetka kani w locie jest smukła, z długimi, wąskimi skrzydłami, wyraźnie odróżniająca ją od bardziej krępych, szerokoskrzydłych ptaków drapieżnych krążących nad tymi samymi polami i łąkami.

Myszołów ma zaokrąglony, wachlarzowaty ogon zamiast głęboko wciętego, widlastego ogona kani, a jego upierzenie bywa dużo bardziej zmienne, od ciemnobrązowego po jasne, płowe, w zależności od osobnika.

Błotniak lata nisko nad ziemią, przeszukując łąki i mokradła, zupełnie inaczej niż kania, krążąca wysoko i wypatrująca zarówno żywej zdobyczy, jak i padliny czy resztek jedzenia.

W średniowiecznych miastach kanie były chronione prawem, bo sprzątały ulice ze śmieci i resztek jedzenia — w niektórych miastach zabijanie tych ptaków karano surowo, doceniając ich rolę w utrzymaniu czystości, zwłaszcza tam, gdzie brakowało zorganizowanego wywozu odpadków i regularnego sprzątania ulic.

Mimo tej dawnej ochrony kania w wielu krajach Europy niemal wyginęła w kolejnych wiekach z powodu prześladowania i zatruwania, a jej powrót zawdzięczamy programom reintrodukcji, w ramach których wypuszczano młode ptaki sprowadzone z innych regionów, gdzie populacja pozostała liczna i zdrowa.

Tam, gdzie populacja kani się odbudowała, ptaki te bywają dziś na tyle oswojone z ludźmi, że potrafią śmiało zbliżać się do parków i ogrodów, a czasem nawet wyrywać jedzenie prosto z ręki podczas pikniku na świeżym powietrzu, co bywa zaskoczeniem dla niczego niepodejrzewających spacerowiczów.