Kondor żywi się padliną — martwymi zwierzętami. Krąży wysoko nad Andami, wypatrując jedzenia, a znalazłszy je, zlatuje do wspólnej uczty z innymi kondorami.

Dzięki ogromnym skrzydłom kondor prawie nie musi machać — wznosi się na ciepłych prądach powietrza i sunie nad górami, oszczędzając mnóstwo sił. To pozwala mu szukać jedzenia na wielkich obszarach.

Kondor ma czarne upierzenie z białym kołnierzem piór wokół podstawy szyi oraz nagą, pomarszczoną skórę na głowie, która potrafi zmieniać odcień — od bladoróżowego po intensywnie czerwony — w zależności od nastroju i pobudzenia ptaka, co widać zwłaszcza z bliska.

Dorosłe samce mają na czubku głowy charakterystyczny, mięsisty grzebień, którego samice w ogóle nie mają — to jedna z niewielu tak wyraźnych różnic między płciami wśród dużych ptaków drapieżnych, ułatwiająca rozróżnienie płci na pierwszy rzut oka, nawet z dużej odległości.

Sęp z Europy i Azji prowadzi bardzo podobny tryb życia padlinożercy i też ma nagą głowę, choć należy do zupełnie innej, niespokrewnionej rodziny ptaków z drugiej półkuli.

Orzeł przedni poluje na żywą zdobycz, którą chwyta szponami, zupełnie inaczej niż kondor, żywiący się wyłącznie padliną znajdowaną podczas długich lotów nad górami i dolinami.

Kondor od wieków zajmuje ważne miejsce w wierzeniach ludów andyjskich, gdzie uchodził za symbol władzy i łącznik między światem ziemskim a niebem — jego wizerunek do dziś pojawia się na godłach, monetach i symbolach narodowych kilku krajów Ameryki Południowej, obok innych zwierząt uznawanych za święte.

Poważnym zagrożeniem dla kondorów jest zatrucie ołowiem pochodzącym z amunicji myśliwskiej, którą ptaki połykają razem z resztkami upolowanej zwierzyny pozostawionej w terenie przez myśliwych po nieudanym odzyskaniu zdobyczy, nawet niewielka dawka bywa dla tak dużego ptaka śmiertelnie groźna.

Aby wesprzeć malejące populacje, w kilku krajach prowadzi się programy hodowli kondorów w niewoli i wypuszczania młodych ptaków z powrotem na wolność, w miejscach, gdzie dawniej gatunek ten całkowicie zniknął z powodu polowań i utraty siedlisk naturalnych na dużych obszarach gór.