Sokół wędrowny poluje głównie na inne ptaki, które chwyta w locie. Wypatruje ofiary z dużej wysokości, a potem składa skrzydła i spada w dół w błyskawicznym locie nurkowym, uderzając w zdobycz z ogromną prędkością. To właśnie ten nurkowy atak czyni go najszybszym zwierzęciem.

Sokół wędrowny żyje niemal na całym świecie — od dzikich klifów po wielkie miasta, gdzie gniazduje na wysokich budynkach i wieżach, polując na miejskie gołębie. Ma spiczaste, mocne skrzydła stworzone do szybkiego lotu oraz doskonały wzrok, którym z daleka wypatruje zdobycz.

Sokół wędrowny ma szaroniebieski grzbiet i jasny, prążkowany spód ciała oraz charakterystyczny, ciemny „wąs” schodzący od oka w dół po policzku — to jedna z najłatwiej rozpoznawalnych, charakterystycznych cech całego tego gatunku.

Skrzydła są długie, spiczaste i wąskie, tworzące w locie sylwetkę przypominającą kotwicę, doskonale przystosowaną do szybkiego, dalekiego lotu oraz błyskawicznych, gwałtownych ataków nurkowych na inne, mniejsze ptaki w locie.

Jastrząb ma krótsze, zaokrąglone skrzydła i poluje z zaskoczenia między drzewami leśnymi, zupełnie inaczej niż sokół wędrowny, atakujący z bardzo dużej wysokości w otwartej przestrzeni nieba.

Pustułka poluje, zawisając nieruchomo w powietrzu nad otwartymi polami, zupełnie inaczej niż sokół wędrowny, wypatrujący zdobyczy z bardzo wysoka i atakujący błyskawicznym, celnym lotem nurkowym.

W połowie XX wieku sokół wędrowny niemal całkowicie wyginął w wielu regionach świata z powodu powszechnie stosowanego pestycydu DDT, który osłabiał skorupki jaj tych ptaków — w niektórych krajach populacja spadła wtedy do zaledwie pojedynczych, nielicznych par, a w części regionów gatunek zniknął zupełnie.

Po zakazie DDT prowadzono zakrojone na szeroką skalę programy hodowli sokołów w niewoli i wypuszczania młodych ptaków na wolność, często właśnie w dużych miastach, gdzie wysokie budynki i wieżowce przypominają naturalne, skaliste klify, na których gatunek ten zwykle gniazduje.

Sokół wędrowny od stuleci był jednym z najbardziej cenionych ptaków w sokolnictwie, zarezerwowanym w dawnej Europie niemal wyłącznie dla najwyższych warstw społecznych ze względu na jego wyjątkową szybkość i niezrównaną skuteczność w polowaniu na inne, mniejsze ptaki w locie.