Myszołowa łatwo zauważyć, gdy nieruchomo siedzi na słupku, drzewie albo linii przy polu i cierpliwie wypatruje zdobyczy. Poluje też z powietrza, krążąc na szeroko rozłożonych skrzydłach.

Upierzenie myszołowa bywa różne — od ciemnobrązowego po jasne, płowe — więc jeden osobnik potrafi wyglądać całkiem inaczej niż drugi. Oprócz gryzoni zjada też inne drobne zwierzęta oraz padlinę.

Myszołów ma szerokie, zaokrąglone skrzydła i stosunkowo krótki ogon zakończony ciemnym paskiem na końcu — w locie krąży szerokimi kołami, trzymając skrzydła lekko uniesione w płytki kształt litery „V”, wysoko nad polami i łąkami.

Oczy myszołowa są zwykle ciemnobrązowe, a nogi żółte, choć te szczegóły trudno dostrzec z daleka — łatwiej rozpoznać go po charakterystycznej, krępej sylwetce i szerokich skrzydłach niż po samym ubarwieniu, które bywa bardzo mocno zmienne między osobnikami.

Kania ma głęboko wcięty, widlasty ogon zamiast krótkiego, zaokrąglonego ogona myszołowa, a w locie steruje nim znacznie zwrotniej niż myszołów, krążący raczej po szerokich, spokojnych kołach.

Jastrząb ma krótsze, bardziej zaokrąglone skrzydła i dłuższy ogon, stworzone do gwałtownego przyspieszenia między drzewami, zupełnie inaczej niż szerokoskrzydły, wolniej i znacznie spokojniej szybujący myszołów nad otwartym polem.

Ponieważ myszołów żywi się głównie gryzoniami szkodzącymi uprawom, rolnicy od dawna doceniają jego obecność na swoich polach jako naturalny sposób ograniczania liczby myszy i innych szkodników bez użycia trucizn i drogich środków chemicznych.

Duża zmienność ubarwienia myszołowa bywa źródłem pomyłek nawet dla doświadczonych obserwatorów ptaków, którzy czasem biorą nietypowo jasnego lub ciemnego osobnika za rzadszy, inny gatunek ptaka drapieżnego, wymagający dokładniejszej weryfikacji na zdjęciu z bliska.

W ostatnich dekadach liczebność myszołowa w wielu krajach Europy wzrosła, częściowo dzięki ochronie prawnej ptaków drapieżnych oraz zmniejszeniu stosowania niektórych szkodliwych pestycydów w rolnictwie, dawniej powszechnie używanych na polach. Dziś to jeden z najliczniejszych i najłatwiej zauważalnych ptaków drapieżnych na europejskich terenach rolniczych, widywany niemal na każdej dłuższej podróży samochodem przez wieś.