Bielik poluje głównie nad wodą — nad jeziorami, dużymi rzekami i wybrzeżem morza. Wypatruje ryb i ptaków wodnych, a potem spada na nie z góry, chwytając zdobycz szponami.

Bieliki łączą się w pary na wiele lat i budują ogromne gniazda na wysokich drzewach. Wracają do nich co roku, dobudowując kolejne gałęzie — z czasem gniazdo robi się naprawdę wielkie.

Młody bielik ma ciemnobrunatne, poplamione upierzenie i ciemny dziób, zupełnie inne od charakterystycznego wyglądu dorosłego ptaka — biały ogon i jasna głowa pojawiają się dopiero po kilku latach, w miarę stopniowego dorastania i dojrzewania.

Dorosły bielik ma masywny, żółty dziób oraz mocne, żółte nogi z długimi szponami, dobrze widoczne z bliska i wyraźnie kontrastujące z ciemnym upierzeniem reszty ciała, zwłaszcza w pełnym słońcu.

Rybołów jest znacznie smuklejszy i ma ciemną maskę przez oko, zupełnie inną od jasnej głowy dorosłego bielika, choć oba gatunki polują w bardzo podobny sposób nad wodą, wypatrując ryb z powietrza.

Orzeł przedni gniazduje w górach i poluje z dala od wody, zupełnie inaczej niż bielik, ściśle związany z jeziorami, rzekami i wybrzeżem morskim przez niemal całe swoje życie.

W XX wieku bielik niemal zniknął z wielu krajów Europy z powodu prześladowania, zatrucia środowiska oraz utraty starych drzew nadających się na gniazda — w niektórych regionach gatunek ten całkowicie wyginął na dziesiątki lat, zanim zaczęto go skutecznie chronić.

Dzięki ochronie prawnej i programom reintrodukcji, w ramach których wypuszczano młode ptaki sprowadzone z innych krajów, bielik powrócił na dawne tereny, skąd wcześniej zniknął, w tym do wielu miejsc w Wielkiej Brytanii i Europie Zachodniej, gdzie dziś ponownie zakłada gniazda.

Ponieważ para bielików wraca do tego samego gniazda przez wiele lat, stopniowo je rozbudowując, niektóre gniazda tego gatunku osiągają z czasem ogromne rozmiary, ważąc znacznie więcej niż typowe gniazdo ptasie budowane od nowa co sezon przez inne, mniejsze gatunki.