Podczas popisu godowego świergotek wznosi się wysoko nad łąką, a następnie zaczyna opadać z rozpostartymi skrzydłami i ogonem, niczym mały spadochron, przez cały czas śpiewając. Ten „śpiew z nieba" ma zwrócić uwagę samicy i zaznaczyć terytorium.

Świergotek żeruje na ziemi, biegając wśród traw i wyszukując owady oraz nasiona. Jego brązowe, pręgowane upierzenie świetnie maskuje go na tle łąki, dzięki czemu trudno go dostrzec, gdy nie śpiewa i nie lata.

Świergotki mają smukłe, brązowe ciało gęsto pokreskowane ciemniejszymi plamkami, a poszczególne gatunki tego licznego rodzaju różnią się przede wszystkim kolorem cienkich nóg — od różowawych, przez żółtawe, po niemal czarne u niektórych, rzadszych gatunków tego samego rodzaju.

Ogon świergotka ma po bokach białawe piórka, podobnie jak u spokrewnionych pliszek, choć sam ogon jest wyraźnie krótszy i wcale nie porusza się tak nieustannie jak u tamtego, bliskiego rodzaju ptaków żyjących w bardzo podobnych siedliskach.

Pliszka ma znacznie dłuższy, stale poruszający się ogon, zupełnie inny od krótszego, mniej ruchliwego ogona świergotka, choć oba te gatunki żerują dość podobnie, szybko biegając po samej ziemi.

Trznadel ma znacznie grubszy, mocniejszy dziób przystosowany do łuskania twardych nasion, zupełnie inny od cienkiego, owadożernego dzioba świergotka, żerującego głównie wśród gęstych traw na wilgotnej łące i pastwisku.

Ponieważ świergotek zakłada niepozorne gniazdo bezpośrednio na ziemi wśród gęstych traw łąki, wczesne, mechaniczne koszenie w samym środku okresu lęgowego bardzo często bezpowrotnie niszczy jego gniazda z jajami lub małymi pisklętami, zanim zdążą one na stałe opuścić rodzinną łąkę.

Widowiskowy popis godowy świergotka, podczas którego ptak głośno śpiewa, jednocześnie wystawiając się na widok czyhających drapieżników wysoko nad otwartą łąką, jest dla naukowców przykładem tak zwanego kosztownego, uczciwego sygnału — im bardziej ryzykowny pokaz, tym wiarygodniej świadczy on o sile i kondycji danego samca.

Zanik nieskoszonych, ekstensywnie użytkowanych łąk w krajobrazie rolniczym przyczynia się w wielu regionach Europy do stopniowego, długotrwałego spadku liczebności świergotków, podobnie jak w przypadku wielu innych ptaków ściśle związanych z otwartymi terenami rolniczymi.