Świerzbowiec

Zapłodniona samica świerzbowca wgryza się w naskórek i drąży w nim cienki korytarzyk. Codziennie składa w nim po kilka jaj. Po kilku dniach wylęgają się larwy, które wychodzą na skórę i dorastają.

Świerzbowce najczęściej przenoszą się przy dłuższym, bliskim kontakcie skóry, np. gdy domownicy śpią w jednym łóżku. Rzadziej przez wspólną pościel, ręczniki i ubrania.

Świerzbowiec ma okrągłe, owalne ciało podobne do perełki, białawe lub kremowe, z drobnymi poprzecznymi zmarszczkami i kolcami na grzbiecie.

Ma cztery pary bardzo krótkich nóżek: przednie z przyssawkami, tylne zakończone długimi szczecinkami. Samica mierzy ok. 0,3–0,45 mm, więc widać ją dobrze dopiero pod mikroskopem.

Kleszcz jest dużo większy, widoczny gołym okiem, i przyczepia się do skóry od zewnątrz, by pić krew.

Roztocze kurzu domowego żyją w pościeli i kurzu, a nie w skórze. Mogą uczulać, ale nie wywołują świerzbu.

Świerzb objawia się silnym swędzeniem, zwłaszcza w nocy, oraz drobną wysypką, najczęściej między palcami, na nadgarstkach, łokciach i brzuchu. Przy takich objawach trzeba iść do lekarza, który przepisze maść albo leki.

Leczy się jednocześnie wszystkich domowników, a pościel, ręczniki i ubrania pierze w wysokiej temperaturze. Po leczeniu swędzenie może trwać jeszcze kilka tygodni — to normalne.