
Płatny materiał · sklep
Dodawanie i odejmowanie pisemne (wariant 2) — kartkówka, klasa 4
Arkusze ucznia, zadania do zeszytu i osobne klucze nauczyciela.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Strona główna › Działania pisemne › Odejmowanie sposobem pisemnym — pożyczanie krok po kroku
Odejmowanie pisemne ma tylko jedno trudne miejsce i wszyscy je znają: pożyczanie. Reszta to przepisywanie cyfr. Cała sztuka polega na zrozumieniu, skąd bierze się ta pożyczona dziesiątka — bo uczeń, który wie tylko, że „stawia się kropkę i dopisuje jedynkę”, prędzej czy później zapomni zmniejszyć sąsiednią cyfrę. Ta strona tłumaczy pożyczanie tak, żeby nie było sztuczką, i osobno pokazuje najgorszy przypadek: odejmowanie od liczby z zerami.
Krótko: Odejmowanie pisemne zaczynamy od jedności: podpisujemy cyfry pod sobą i odejmujemy kolumnami od prawej, a gdy brakuje, „pożyczamy” dziesiątkę z sąsiedniej kolumny. Na przykład 502 − 178 = 324.
Przejdź od razu do zadań (5) ↓
Samo zrozumienie pożyczania nie wystarczy — dopiero seria przykładów wchodzi w rękę, dlatego przygotowaliśmy karty pracy z odejmowaniem pisemnym do druku.
Liczby zapisujemy jedna pod drugą tak, żeby cyfry tego samego rzędu stały w jednej kolumnie: jedności pod jednościami, dziesiątki pod dziesiątkami, setki pod setkami.
Na górze odjemna — liczba, od której odejmujemy. Pod nią odjemnik — liczba, którą odejmujemy. Wynik nazywa się różnicą.
Trzy nazwy, które warto znać
Odjemna to , odjemnik to , różnica to .
Nazwy przydają się nie dla samych nazw: polecenia w zadaniach brzmią „o ile odjemna jest większa od odjemnika” albo „zwiększ odjemnik o…”, i bez nich nie da się ich zrozumieć.
Kolejność ma znaczenie. Przy dodawaniu wolno zamienić składniki miejscami i wynik się nie zmieni. Przy odejmowaniu nie wolno — to co innego niż . W klasie czwartej odjemna musi być większa albo równa odjemnikowi, bo inaczej wynik byłby liczbą ujemną — a liczby ujemne wchodzą dopiero w klasie szóstej.
Gdy liczby mają różną długość, wyrównujemy je do prawej strony — czyli do kolumny jedności. To ta sama zasada, tylko widziana od drugiej strony: ma zero setek, więc kolumna setek zostaje pusta.

Najprostszy przypadek: w każdej kolumnie cyfra u góry jest większa albo równa cyfrze na dole. Wtedy odejmujemy kolumna po kolumnie, od prawej do lewej, i nic więcej się nie dzieje.
Kolumna po kolumnie: jedności , dziesiątki , setki , tysiące .
Zaczynamy zawsze od prawej strony, czyli od jedności. Powód jest ten sam co przy dodawaniu: dopiero po policzeniu jedności wiadomo, czy trzeba coś pożyczyć w następnej kolumnie.
Zero w odjemniku niczego nie komplikuje — odjęcie zera zostawia cyfrę bez zmian: .
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Działania pisemne” (klasa 4), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.

Kłopot zaczyna się, gdy w kolumnie cyfra u góry jest mniejsza od tej na dole. W już w jednościach mamy , a tego nie da się wykonać w liczbach naturalnych.
Rozwiązanie: pożyczamy jedną dziesiątkę z sąsiedniej kolumny po lewej. Jedna dziesiątka to jedności, więc dwójka zamienia się w .
Co dokładnie się dzieje przy pożyczce
Liczbę można rozpisać jako setek dziesiątki jedności.
Pożyczka to przepakowanie: jedną dziesiątkę rozmieniamy na jedności. Zostaje setek dziesiątki jedności.
Liczba się nie zmieniła — ✓ Zmienił się tylko sposób jej zapisania, tak żeby dało się odjąć.
Dlatego po pożyczce trzeba zmniejszyć sąsiednią cyfrę o jeden. Bez tego liczba naprawdę by się zmieniła, a wynik byłby o za duży.
Wróćmy do rachunku. Po pożyczce: jedności , dziesiątki — znowu za mało, więc pożyczamy z setek: , a setki maleją do . Setki: .
Kontrola dodawaniem: ✓
Pożyczka zawsze idzie z kolumny bezpośrednio na lewo i zawsze zamienia się na dziesięć jednostek niższego rzędu: jedna setka to dziesiątek, jedna dziesiątka to jedności.
Co zrobić, gdy sąsiednia kolumna ma zero i nie ma z czego pożyczyć? Wtedy pożyczka wędruje dalej w lewo — i to jest miejsce, w którym gubi się najwięcej uczniów.
Weźmy . W jednościach , a w dziesiątkach i setkach też stoją zera.
Po całym przepakowaniu wygląda tak: setek dziesiątek jedności. Sprawdzenie: ✓
Teraz odejmowanie idzie gładko: jedności , dziesiątki , setki .
Skrót, który warto znać — i kiedy wolno go użyć
Przy odejmowaniu od okrągłej liczby zamiast rozmieniać przez wszystkie zera można odjąć od liczby o jeden mniejszej — kończącej się samymi dziewiątkami — a na końcu dodać .
: liczę , potem ✓
Działa to dlatego, że , a przy żadna pożyczka nie jest potrzebna — każda cyfra jest największa możliwa. Nie chodzi więc o to, by liczba pomocnicza składała się z samych dziewiątek: dla jest nią i skrót działa tak samo, bo idzie bez pożyczki, a .
Skrót działa tylko wtedy, gdy odjemna jest okrągła. Dla już nie pomoże, bo czwórka na końcu psuje wzorzec — tam trzeba pożyczać normalnie.

Odejmowanie ma tę wygodną własność, że sprawdza się je dodawaniem — i to sprawdzenie jest natychmiastowe.
Jeśli , to musi zachodzić . Gdy nie zachodzi, gdzieś jest błąd — najczęściej zapomniana pożyczka.
Druga kontrola: szacowanie. Zaokrąglij obie liczby do pełnych dziesiątek albo setek i policz w pamięci.
| działanie | szacowanie | wynik | zgadza się? |
|---|---|---|---|
| tak | |||
| tak | |||
| tak | |||
| tak |
Trzecia kontrola, najprostsza: różnica nigdy nie jest większa od odjemnej. Odejmowanie liczby dodatniej zawsze zmniejsza, więc gdy odjemnik jest większy od zera, różnica musi wyjść mniejsza od odjemnej; jedyny przypadek równości to odjęcie zera. Jeśli wynik wyszedł większy — błąd jest pewny i nie trzeba go nawet szukać w rachunku.
Trzy przykłady w kolejności rosnącej trudności: jedna pożyczka, pożyczanie przez zera i zadanie z treścią.
Przykład 1 Odejmowanie z pożyczką w trzech kolumnach
Oblicz .
Odpowiedź:
Trzy pożyczki jedna po drugiej to typowy układ w zadaniach klasowych. Warto zapisywać zmniejszone cyfry nad odjemną od razu po pożyczce — inaczej przy trzeciej kolumnie łatwo zapomnieć, że dwie poprzednie już się zmieniły.
Przykład 2 Pożyczanie przez zera
Oblicz .
Odpowiedź:
Krok czwarty — rozpisanie odjemnej po przepakowaniu i sprawdzenie, że dalej równa się — zajmuje kilka sekund, a zamienia pożyczanie przez zera z magii w rachunek, który widać. Warto go robić, dopóki mechanizm nie wejdzie w nawyk.
Przykład 3 Zadanie z treścią — o ile więcej
Biblioteka miała książek. W ciągu roku wypożyczono , a zgubiono i skreślono z ewidencji. Ile książek pozostało na półkach na koniec roku, jeśli wszystkie wypożyczone wróciły?
Odpowiedź: Na półkach pozostało książki.
Liczba jest daną zbędną i takie zadania pojawiają się na sprawdzianach celowo. Zanim zaczniesz liczyć, zapytaj przy każdej liczbie: czy ona zmienia to, o co pytają? Wypożyczona i zwrócona książka wraca na półkę, więc nie zmienia nic.
Pierwsze trzy błędy dotyczą pożyczania, czwarty — czytania zadania.
Odejmowanie mniejszej cyfry od większej niezależnie od kolejności
Skąd się bierze: W kolumnie stoi , więc uczeń odwraca i zapisuje , zamiast pożyczyć. Rachunek wygląda schludnie, a wynik jest za duży. W taki skrót w jednościach daje zamiast — i potem cały wynik jest błędny, choć „prawie dobry”.
Jak zrobić dobrze: Gdy górna cyfra jest mniejsza, zawsze pożyczaj. Zapamiętaj to jako regułę bez wyjątków: kolejność w odejmowaniu jest ustalona i nie wolno jej odwracać dla wygody, bo to nie to samo co .
Pożyczka bez zmniejszenia sąsiedniej cyfry
Skąd się bierze: Uczeń dopisuje dziesiątkę przy górnej cyfrze, ale zapomina zmniejszyć cyfrę po lewej. Wtedy odjemna po cichu rośnie o i wynik jest o tyle samo za duży. To najczęstszy błąd całego tematu, bo niczego nie widać w zapisie — brakuje tylko jednej skreślonej cyfry.
Jak zrobić dobrze: Traktuj pożyczkę jako przepakowanie, nie dopisywanie: jedna dziesiątka znika z jednego miejsca i pojawia się w drugim. Zapisuj obie zmiany naraz, jednym ruchem. Kontrola dodawaniem wyłapuje ten błąd natychmiast.
Zatrzymanie się na pierwszym zerze przy pożyczaniu
Skąd się bierze: W uczeń próbuje pożyczyć z kolumny dziesiątek, widzi tam zero i albo pożycza „z zera” (co nic nie znaczy), albo wpisuje zero w wyniku i idzie dalej. Pożyczka musi wędrować w lewo aż do pierwszej niezerowej cyfry, a wszystkie mijane zera zamieniają się po drodze w dziewiątki.
Jak zrobić dobrze: Rozpisz odjemną po przepakowaniu i sprawdź, czy dalej równa się liczbie wyjściowej: ✓ Jeśli się nie zgadza, przepakowanie było błędne. Przy okrągłych liczbach szybszy jest skrót przez dziewiątki: , plus daje .
Odejmowanie danej, która nie zmienia wyniku
Skąd się bierze: W zadaniach z treścią pojawiają się liczby zbędne — wypożyczone i zwrócone książki, przejechane i wrócone kilometry. Uczeń odejmuje wszystko, co widzi, i dostaje wynik mniejszy, niż powinien. Rachunek jest bez zarzutu, tylko odpowiada na inne pytanie.
Jak zrobić dobrze: Przy każdej liczbie w treści zadaj jedno pytanie: czy ona zmienia to, o co pytają? Jeśli nie — zostaw ją. Warto też sprawdzić na końcu, czy użyłeś wszystkich potrzebnych danych i czy któraś nie została celowo dołożona.
Prawdziwe zadania z arkuszy egzaminu ósmoklasisty (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem. W zestawie jest 1 zadanie z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (do 2019 roku) — dokładamy je jako dodatkowe ćwiczenie tych samych umiejętności. Zakres gimnazjum był miejscami szerszy niż wymagania dla klas 7–8, dlatego każde takie zadanie jest podpisane osobno.
Odpowiedź: B
💡 Wskazówka: Zamiast układać równanie, można od razu policzyć jaką część stanowią Francuzi: . Skoro to 5 osób, całość to 30.
⚠ Najczęstszy błąd: dodanie („licznik do licznika”) — wychodzi wtedy zupełnie inna reszta. Ułamki zawsze wymagają wspólnego mianownika.
Odpowiedź: 200 banknotów
💡 Wskazówka: Skoro banknotów jest po tyle samo, każda para (jedna dwudziestka + jedna pięćdziesiątka) daje różnicę 30 zł. Wystarczy więc podzielić .
⚠ Najczęstszy błąd: dodanie wartości zamiast odjęcia () albo pomylenie liczby banknotów z ich wartością. Sześć tysięcy to różnica kwot, nie liczba sztuk.
Odpowiedź: 3,60 zł
💡 Wskazówka: Klasyczny schemat „za mało / za dużo”: dodaj brakującą kwotę do reszty, żeby otrzymać wartość różnicy w sztukach. Nie trzeba wtedy dwóch niewiadomych.
⚠ Najczęstszy błąd: odjęcie zamiast dodania. Brakujące 11 zł i pozostałe 3,40 zł są po przeciwnych stronach — dlatego się sumują.
Odpowiedź: 15 banknotów
💡 Wskazówka: Sposób „na wszystkie setki”: gdyby wszystkie 22 banknoty były po 100 zł, dałyby 2200 zł. Brakuje 700 zł, a każda zamiana setki na dwusetkę dodaje 100 zł — stąd 7 dwusetek.
⚠ Najczęstszy błąd: podanie liczby banknotów 200-złotowych (7) zamiast setek. Warto podkreślić w treści, o które banknoty pyta zadanie.
Odpowiedź: 2 ulgowe i 10 normalnych
💡 Wskazówka: Zawsze oznaczaj literą tę wielkość, której jest mniej — wtedy drugą zapisujesz przez mnożenie. Gdybyśmy oznaczyli bilety normalne, ulgowe wyszłyby jako .
⚠ Najczęstszy błąd: pominięcie kroku z ceną ulgową i podstawienie do równania kosztów. Najpierw policz konkretną cenę (25 zł), dopiero potem układaj równanie.
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. B | 2. 200 banknotów | 3. 3,60 zł | 4. 15 banknotów | 5. 2 ulgowe i 10 normalnych |
Treści zadań pochodzą z arkuszy egzaminu ósmoklasisty oraz z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.

Płatny materiał · sklep
Arkusze ucznia, zadania do zeszytu i osobne klucze nauczyciela.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Jeśli chcesz poćwiczyć więcej, tu są zestawy kart do druku na ten temat, z kluczem odpowiedzi.

Karty pracy · sklep
12 kart A4 · 114 zadań · klucz odpowiedzi. Działania pisemne w 3 poziomach dla klasy 4. Pobierz bezpłatną próbkę PDF .
12,90 zł
Zobacz w sklepie →Zapisz liczby jedna pod drugą tak, żeby jedności stały pod jednościami, a odjemna była na górze. Odejmuj kolumnami od prawej strony. Gdy górna cyfra jest mniejsza od dolnej, pożycz jedną jednostkę z kolumny po lewej — zamienia się ona na dziesięć jednostek niższego rzędu, a cyfra, z której pożyczasz, maleje o jeden.
Na przepakowaniu liczby, nie na jej zmianie. W jedną dziesiątkę rozmieniamy na jedności: zostaje setek, dziesiątki i jedności, a to nadal jest . Dlatego po pożyczce trzeba koniecznie zmniejszyć sąsiednią cyfrę — inaczej liczba naprawdę by wzrosła.
Pożyczka wędruje w lewo aż do pierwszej niezerowej cyfry, a mijane zera zamieniają się w dziewiątki. Z robi się setek, dziesiątek i jedności — razem nadal . Szybszy skrót dla okrągłych liczb: policz i dodaj , co daje .
Dodaj różnicę do odjemnika — musi wyjść odjemna. Dla sprawdzasz . Druga, szybsza kontrola to szacowanie na zaokrąglonych liczbach, a trzecia najprostsza: różnica musi być mniejsza od odjemnej, o ile odejmujesz liczbę większą od zera (przy odjęciu zera różnica jest jej równa).
Odjemna to liczba, od której odejmujemy — stoi na górze. Odjemnik to liczba, którą odejmujemy — stoi pod nią. Wynik nazywa się różnicą. W działaniu odjemną jest , odjemnikiem , a różnicą .
Nie. Przy dodawaniu wolno, bo i dają to samo. Przy odejmowaniu kolejność jest ustalona: to , a dałoby liczbę ujemną, której w klasie czwartej jeszcze nie ma. Odjemna musi być większa albo równa odjemnikowi.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.
Odbieram książeczkę w grupie