Strona główna › Liczby całkowite › Mnożenie i dzielenie liczb ujemnych — skąd się bierze reguła znaków

Mnożenie i dzielenie liczb ujemnych — skąd się bierze reguła znaków

Reguła znaków mieści się w dwóch linijkach i prawie każdy uczeń umie ją wyrecytować. Kłopot zaczyna się przy pytaniu dlaczego minus razy minus daje plus — bo bez odpowiedzi reguła jest tylko zaklęciem, które łatwo pomylić z regułą dodawania. A to dwie zupełnie różne reguły i mieszanie ich jest najczęstszym błędem w całym dziale.

Dział: Liczby całkowitePoziom: klasa 6Zadań z E8: 5

Krótko: Iloczyn i iloraz dwóch liczb o takich samych znakach jest dodatni, a liczb o różnych znakach — ujemny. Na przykład (−3) · (−4) = 12, a (−12) : 3 = −4.

Przejdź od razu do zadań (5) ↓

Kalkulator znaków — mnożenie i dzielenie liczb ujemnych

Mnożenie wpisz jako · albo *, dzielenie jako : albo /. Liczby ujemne mogą być w nawiasach: (−3). Działa też na ułamkach dziesiętnych: (−0,5) · 4.

Zgadnij znak wyniku

1Reguła znaków

Przy mnożeniu i dzieleniu liczy się osobno wartość, osobno znak. Najpierw mnożysz albo dzielisz tak, jakby żadnych minusów nie było, a potem ustalasz znak wyniku.

Cztery przypadki, jedna zasada

(+)⋅(+)=(+)(−)⋅(−)=(+)\textcolor{#16A06A}{(+)} \cdot \textcolor{#16A06A}{(+)} = (+) \qquad \textcolor{#E0453A}{(-)} \cdot \textcolor{#E0453A}{(-)} = (+)
(+)⋅(−)=(−)(−)⋅(+)=(−)\textcolor{#16A06A}{(+)} \cdot \textcolor{#E0453A}{(-)} = (-) \qquad \textcolor{#E0453A}{(-)} \cdot \textcolor{#16A06A}{(+)} = (-)

Zapisane jednym zdaniem: znaki jednakowe dają plus, znaki różne dają minus.

Reguła znaków przy mnożeniu i dzieleniu liczb ujemnych: znaki jednakowe dają plus ((−3) · (−4) = 12, (−12) : (−4) = 3), znaki różne dają minus (3 · (−4) = −12, (−12) : 4 = −3)
Reguła znaków: jednakowe dają plus, różne dają minus

Dla dzielenia reguła jest identyczna — nie trzeba jej uczyć drugi raz. Dzielenie to mnożenie przez odwrotność, więc znak zachowuje się tak samo.

Na liczbach:

(−3)⋅(−4)=12(−3)⋅4=−12(−12):(−4)=3(−12):4=−3(-3) \cdot (-4) = 12 \qquad (-3) \cdot 4 = -12 \qquad (-12) : (-4) = 3 \qquad (-12) : 4 = -3

Warto od razu zauważyć rzecz, która oszczędza mnóstwo pomyłek: przy mnożeniu i dzieleniu znaki się „skracają”. Dwa minusy znoszą się nawzajem. Przy dodawaniu nic takiego się nie dzieje — i to jest sedno różnicy, o której mówi cała następna sekcja.

2To NIE jest ta sama reguła co przy dodawaniu

Tu ginie najwięcej punktów w klasie szóstej. Uczeń zapamiętuje „minus i minus daje plus” i stosuje to wszędzie — także tam, gdzie stoi znak dodawania.

DziałanieWynikCo się dzieje
(−3)⋅(−4)(-3) \cdot (-4)1212znaki jednakowe → plus
(−3)+(−4)(-3) + (-4)−7-7dwa długi się sumują
(−12):(−4)(-12) : (-4)33znaki jednakowe → plus
(−12)−(−4)(-12) - (-4)−8-8odjęcie długu, czyli dodanie 44

Drugi wiersz jest kluczowy. (−3)+(−4)(-3) + (-4) nie daje 77. Jeśli masz 33 złote długu i dorobisz się jeszcze 44 złotych długu, to masz 77 złotych długu, czyli −7-7. Dodawanie dwóch liczb ujemnych zawsze daje liczbę ujemną.

Kiedy „dwa minusy dają plus” jest prawdą

Przy mnożeniu i dzieleniu — zawsze, bez wyjątku: (−3)⋅(−4)=12(-3) \cdot (-4) = 12.

Przy odejmowaniu liczby ujemnej — tak, ale z innego powodu: 5−(−3)=5+3=85 - (-3) = 5 + 3 = 8. Tu minus przed nawiasem odwraca znak liczby w nawiasie, a nie „mnoży znaki”.

Przy dodawaniu — nigdy: (−3)+(−4)=−7(-3) + (-4) = -7.

Pytanie kontrolne, które warto zadawać sobie za każdym razem: jaki znak działania stoi między liczbami? Dopiero on decyduje, którą regułę wolno zastosować.

Dodawaniem i odejmowaniem liczb ujemnych zajmuje się osobna strona — dodawanie i odejmowanie liczb ujemnych. Warto mieć obie reguły obok siebie, bo dopiero zestawione widać, że są różne.

Grupa A gratis · B–E w sklepie

Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Liczby całkowite i zastosowania” (klasa 5), gotowy do druku

Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.

Okładka: Liczby całkowite i zastosowania — cały dział, klasa 5 (8 pakietów)
✓ PDF od razu po płatności BLIK✓ Bez zakładania konta✓ Faktura dla szkoły

3Dlaczego minus razy minus daje plus

Reguła nie jest umową ani „tak trzeba zapamiętać”. Wynika z tego, że mnożenie ma się zgadzać z dodawaniem — i można to zobaczyć na jednym ciągu liczb.

Popatrz, co się dzieje, gdy mnożnik maleje o jeden, a mnożna wynosi −4-4:

działaniewynikzmiana
3⋅(−4)3 \cdot (-4)−12-12—
2⋅(−4)2 \cdot (-4)−8-8o 44 w górę
1⋅(−4)1 \cdot (-4)−4-4o 44 w górę
0⋅(−4)0 \cdot (-4)00o 44 w górę
(−1)⋅(−4)(-1) \cdot (-4)44o 44 w górę
(−2)⋅(−4)(-2) \cdot (-4)88o 44 w górę

Za każdym razem, gdy mnożnik maleje o jeden, wynik rośnie o cztery — bo mnożymy przez liczbę ujemną. Ta prawidłowość nie ma powodu, żeby nagle się urwać przy zerze. Skoro ma być zachowana dalej, to (−1)⋅(−4)(-1) \cdot (-4) musi wynosić 44.

Innymi słowy: gdyby minus razy minus dawał minus, ciąg wyników załamałby się w jednym punkcie bez żadnego powodu, a mnożenie przestałoby być zgodne z dodawaniem.

To samo po ludzku

Mnożenie przez liczbę ujemną to odwrócenie kierunku na osi liczbowej. Mnożąc 55 przez −1-1, dostajesz −5-5 — ten sam odcinek, ale po drugiej stronie zera.

Odwrócenie kierunku dwa razy wraca do punktu wyjścia. Dlatego dwa minusy dają plus: obrót o pół obrotu wykonany dwukrotnie to obrót pełny.

Ten sam obraz tłumaczy resztę reguły: nieparzysta liczba minusów zostawia wynik po drugiej stronie zera, parzysta wraca na swoją — o ile żaden czynnik nie jest zerem, bo mnożenie przez zero nie odwraca kierunku, tylko ściąga wynik do samego zera.

Dlaczego minus razy minus daje plus: w ciągu 3 · (−4) = −12, 2 · (−4) = −8, 1 · (−4) = −4, 0 · (−4) = 0 wynik rośnie o 4, więc dalej (−1) · (−4) = 4 i (−2) · (−4) = 8
Minus razy minus daje plus — wynika to z ciągu iloczynów

4Kilka czynników naraz — liczy się parzystość

Gdy w iloczynie stoi kilka liczb ujemnych, nie trzeba iść po kolei parami. Wystarczy policzyć, ile jest minusów.

(−1)⋅(−2)⋅(−3)=−6(-1) \cdot (-2) \cdot (-3) = -6

Trzy minusy, czyli nieparzyście — wynik ujemny. Wartość liczymy osobno: 1⋅2⋅3=61 \cdot 2 \cdot 3 = 6, więc odpowiedź to −6-6.

(−1)⋅(−2)⋅(−3)⋅(−5)=30(-1) \cdot (-2) \cdot (-3) \cdot (-5) = 30

Cztery minusy, parzyście — wynik dodatni, a wartość to 1⋅2⋅3⋅5=301 \cdot 2 \cdot 3 \cdot 5 = 30.

Uwaga na zero. Jeśli którykolwiek czynnik jest zerem, cały iloczyn wynosi zero i znaki nie mają już żadnego znaczenia. Zero nie jest ani dodatnie, ani ujemne.

Ta sama zasada rządzi potęgowaniem liczby ujemnej, bo potęga to powtórzone mnożenie:

(−2)2=4(−2)3=−8(−2)4=16(-2)^2 = 4 \qquad (-2)^3 = -8 \qquad (-2)^4 = 16

Wykładnik parzysty daje wynik dodatni, nieparzysty — ujemny. I jeszcze jedna pułapka zapisu, o której mówi sekcja o błędach: (−2)2(-2)^2 to nie to samo co −22-2^2.

Znak iloczynu kilku liczb ujemnych: parzysta liczba minusów daje plus ((−2) · (−3) = 6), nieparzysta daje minus ((−2) · (−3) · (−1) = −6); przy dodawaniu reguła znaków nie działa: (−3) + (−4) = −7
Parzysta liczba minusów daje plus, nieparzysta — minus

5Dzielenie: te same znaki, dodatkowo zakaz zera

Dzielenie działa znakowo identycznie jak mnożenie, więc nie ma tu nowej reguły do zapamiętania — jest natomiast jedno ograniczenie.

(−20):(−5)=4(−20):5=−420:(−5)=−4(-20) : (-5) = 4 \qquad (-20) : 5 = -4 \qquad 20 : (-5) = -4

Dzielić przez zero nie wolno i nie zmienia tego żaden znak. Zapis (−20):0(-20) : 0 nie ma wyniku — nie istnieje liczba, która pomnożona przez zero dałaby −20-20, bo każda pomnożona przez zero daje zero.

Odwrotnie jest w porządku: zero podzielone przez liczbę różną od zera daje zero, także gdy dzielnik jest ujemny: 0:(−5)=00 : (-5) = 0.

Znak minus przed ułamkiem

Ułamek z jednym minusem można zapisać na trzy sposoby i wszystkie znaczą to samo:

−63=6−3=−63=−2\dfrac{-6}{3} = \dfrac{6}{-3} = -\dfrac{6}{3} = -2

Przyjęło się pisać minus przed ułamkiem — jest najczytelniej. Gdy minusy są dwa, znoszą się i ułamek jest dodatni: −6−3=2\dfrac{-6}{-3} = 2.

6Przykłady krok po kroku

Trzy przykłady: iloczyn kilku czynników, wyrażenie mieszające mnożenie z dodawaniem i zadanie z treścią, w którym liczba ujemna oznacza coś konkretnego.

Przykład 1 Iloczyn kilku liczb ujemnych

Oblicz (−2)⋅3⋅(−5)⋅(−1)(-2) \cdot 3 \cdot (-5) \cdot (-1).

  1. Najpierw znak. Liczę minusy: przy dwójce, przy piątce i przy jedynce — razem trzy, czyli nieparzyście. Wynik będzie ujemny.
  2. Teraz wartość, tak jakby minusów nie było: 2⋅3=62 \cdot 3 = 6, potem 6⋅5=306 \cdot 5 = 30, potem 30⋅1=3030 \cdot 1 = 30.
  3. Składam jedno z drugim: wartość 3030, znak minus, czyli −30-30.
  4. Kontrola po kolei, parami: (−2)⋅3=−6(-2) \cdot 3 = -6, dalej (−6)⋅(−5)=30(-6) \cdot (-5) = 30, na koniec 30⋅(−1)=−3030 \cdot (-1) = -30 ✓ Ten sam wynik.

Odpowiedź: (−2)⋅3⋅(−5)⋅(−1)=−30(-2) \cdot 3 \cdot (-5) \cdot (-1) = -30

Liczenie znaku osobno jest szybsze i mniej zawodne niż wleczenie minusów przez cały rachunek — zwłaszcza przy czterech i więcej czynnikach. Kontrola parami zajmuje chwilę i warto ją robić, dopóki reguła parzystości nie wejdzie w nawyk.

Przykład 2 Mnożenie i dodawanie w jednym wyrażeniu

Oblicz (−4)⋅(−3)+(−5)⋅2(-4) \cdot (-3) + (-5) \cdot 2.

  1. Kolejność działań: najpierw mnożenia, dodawanie na końcu. Liczę oba iloczyny osobno.
  2. (−4)⋅(−3)(-4) \cdot (-3) — znaki jednakowe, więc plus; wartość 4⋅3=124 \cdot 3 = 12. Wychodzi 1212.
  3. (−5)⋅2(-5) \cdot 2 — znaki różne, więc minus; wartość 5⋅2=105 \cdot 2 = 10. Wychodzi −10-10.
  4. Zostaje dodawanie: 12+(−10)12 + (-10). Tu reguła znaków z mnożenia już nie obowiązuje — dodanie liczby ujemnej to odjęcie: 12−10=212 - 10 = 2.
  5. Kontrola sensu: pierwszy składnik jest dodatni i większy co do wartości od drugiego, więc wynik musi być dodatni i mały ✓

Odpowiedź: (−4)⋅(−3)+(−5)⋅2=2(-4) \cdot (-3) + (-5) \cdot 2 = 2

Ostatni krok jest miejscem, w którym najczęściej wychodzi 2222 zamiast 22 — bo uczeń widzi dwa minusy w 12+(−10)12 + (-10)… których tam nie ma. Jest tylko jeden, a znak działania to plus. Warto przy każdym kroku powiedzieć na głos, jakie to działanie.

Przykład 3 Zadanie z treścią — temperatura

Przez 66 godzin temperatura spadała średnio o 33 stopnie na godzinę. O ile stopni zmieniła się w tym czasie? Jaka była temperatura na początku, jeśli na końcu wynosiła −4∘-4^\circC?

  1. Spadek zapisuję jako liczbę ujemną: −3-3 stopnie na godzinę. Przez 66 godzin zmiana wynosi 6⋅(−3)6 \cdot (-3).
  2. Znaki różne, więc wynik ujemny; wartość 6⋅3=186 \cdot 3 = 18. Zmiana to −18-18 stopni, czyli temperatura spadła o 1818 stopni.
  3. Temperaturę początkową oznaczam przez tt. Skoro po zmianie jest −4-4, to t+(−18)=−4t + (-18) = -4.
  4. Stąd t=−4+18=14t = -4 + 18 = 14. Na początku było 14∘14^\circC.
  5. Kontrola: z 14∘14^\circC spadek o 1818 stopni daje 14−18=−414 - 18 = -4 ✓ zgadza się z treścią.
  6. Kontrola sensu: skoro temperatura spadała i skończyła poniżej zera, początkowa musiała być wyraźnie powyżej zera — i jest ✓

Odpowiedź: Temperatura spadła o 1818 stopni; na początku było 14∘14^\circC.

Zwróć uwagę, że mnożenie posłużyło do policzenia zmiany, a nie samej temperatury. To typowy układ zadań z liczbami ujemnymi: mnożenie daje wielkość zmiany, a dodawanie przenosi ją na stan początkowy.

7Najczęstsze błędy

Pierwszy błąd odpowiada za większość strat punktów w tym dziale; z pozostałych jeden dotyczy zapisu potęgi, jeden gubienia znaku w dłuższym rachunku, a jeden zera.

Stosowanie reguły znaków do dodawania

Skąd się bierze: „Minus i minus daje plus” zapamiętuje się bez przypisania do działania i uczeń stosuje to wszędzie. Wtedy (−3)+(−4)(-3) + (-4) zamienia się w 7\textcolor{#9b1c14}{7}, choć prawidłowy wynik to −7-7. Reguła znaków dotyczy wyłącznie mnożenia i dzielenia; przy dodawaniu dwie liczby ujemne dają liczbę ujemną, bo dwa długi się sumują.

Jak zrobić dobrze: Zanim ruszysz, popatrz na znak działania między liczbami, a nie na znaki samych liczb. Kropka mnożenia albo dwukropek — reguła znaków. Plus — dodawanie, i wtedy wyobraź sobie długi: trzy złote długu plus cztery złote długu to siedem złotych długu.

Mylenie (−2)2(-2)^2 z −22-2^2

Skąd się bierze: To dwie różne liczby, choć zapis wygląda prawie tak samo. W (−2)2(-2)^2 do kwadratu podnosimy całą liczbę −2-2 i wychodzi 44. W −22-2^2 potęgowana jest sama dwójka, a minus zostaje z przodu — wychodzi −4-4. Nawias decyduje o wszystkim.

Jak zrobić dobrze: Czytaj zapis na głos: „minus dwa do kwadratu” ((−2)2(-2)^2) kontra „minus, dwa do kwadratu” (−22-2^2). Jeśli sam zapisujesz potęgę liczby ujemnej, zawsze bierz ją w nawias — bez nawiasu zapis znaczy co innego, niż zamierzasz.

Gubienie znaku przy dłuższym iloczynie

Skąd się bierze: Przy czterech czy pięciu czynnikach uczeń przenosi minusy przez cały rachunek i gdzieś po drodze jeden ginie. Wynik ma dobrą wartość i zły znak — czyli jest błędny, a wygląda prawie dobrze, więc trudno go wyłapać przy sprawdzaniu.

Jak zrobić dobrze: Rozdziel zadanie na dwa niezależne: policz wartość bez żadnych minusów, a znak ustal osobno, licząc, ile minusów było. Parzyście — plus, nieparzyście — minus. Dwie proste czynności zamiast jednej zawiłej.

Traktowanie zera jako liczby ujemnej albo dodatniej

Skąd się bierze: W zadaniach typu „ile jest liczb ujemnych wśród podanych” zero bywa doliczane do jednej albo drugiej grupy. Zero nie jest ani dodatnie, ani ujemne — jest granicą między nimi. Pomyłka wraca też przy iloczynach: jeśli jednym z czynników jest zero, cały iloczyn wynosi zero niezależnie od tego, ile minusów stoi obok.

Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj zero jako osobną kategorię. Przy iloczynie sprawdzaj je najpierw: gdy choć jeden czynnik to zero, odpowiedź brzmi zero i nie trzeba już liczyć znaków.

Zadania z egzaminu ósmoklasisty — oś liczbowa

Prawdziwe zadania z arkuszy egzaminu ósmoklasisty (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem. W zestawie jest 3 zadania z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (do 2019 roku) — dokładamy je jako dodatkowe ćwiczenie tych samych umiejętności. Zakres gimnazjum był miejscami szerszy niż wymagania dla klas 7–8, dlatego każde takie zadanie jest podpisane osobno.

Kolor pokazuje mechanizm odczytu z osi: zielona to wartość jednej działki, a czerwona to liczba działek, które pokonujemy. Gdy znasz jedną działkę, każdy punkt na osi liczy się jednym mnożeniem. W zadaniach o odległości kolor oddziela większą liczbę od mniejszej.

Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 5 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 5 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.

Zadania zamknięte

Zadanie 1 (maj 2022)1 pktśrednie

Na osi liczbowej zaznaczono punkty PP, RR i SS. Odcinek PSPS jest podzielony na 8 równych części. Współrzędne punktów PP i RR podano na rysunku. Dokończ zdanie.
Współrzędna punktu SS jest równa
Oś liczbowa z punktami P, R i S P−3R7S?
Dane z rysunku — wersja tekstowa
PunktPRS
Kreska od początku058
Współrzędna−37?
  • A. 1010
  • B. 1111
  • C. 1313
  • D. 1515
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: C

  1. Najpierw liczymy wartość jednej działki — do tego potrzebujemy dwóch punktów o znanych współrzędnych.
  2. Od PP do RR jest 5\textcolor{#E0453A}{5} działek, a wartość rośnie z −3-3 do 77, czyli o 7−(−3)=107 - (-3) = 10.
  3. Jedna działka: 10:5=210 : \textcolor{#E0453A}{5} = \textcolor{#16A06A}{2}.
  4. Teraz punkt SS — dzieli go od PP aż 8\textcolor{#E0453A}{8} działek: S=−3+8⋅2=−3+16=13S = -3 + \textcolor{#E0453A}{8} \cdot \textcolor{#16A06A}{2} = -3 + 16 = 13.
  5. Odpowiedź C.
  6. Można też krócej, licząc od RR: od RR do SS zostają 3\textcolor{#E0453A}{3} działki, więc S=7+3⋅2=13S = 7 + \textcolor{#E0453A}{3} \cdot \textcolor{#16A06A}{2} = 13 ✓

💡 Wskazówka: Schemat na wszystkie zadania z osią: znajdź wartość jednej działki, licząc różnicę dwóch znanych punktów i dzieląc ją przez liczbę działek między nimi. Reszta to mnożenie.

⚠ Najczęstszy błąd: liczenie działek „na oko” albo pomylenie liczby kresek z liczbą odstępów. Między PP a RR jest 5 odstępów, choć kresek widać 6.

Zadanie 2 (czerwiec 2020)1 pktśrednie

Dokończ zdanie.
Na osi liczbowej między liczbami (−26)\left(-\dfrac{2}{6}\right) oraz (−16)\left(-\dfrac{1}{6}\right) znajduje się liczba
Oś liczbowa z podziałką co 1/6 i zaznaczonym przedziałem między −2/6 a −1/6−1−2/6−1/60
  • A. −14-\dfrac{1}{4}
  • B. −13-\dfrac{1}{3}
  • C. −512-\dfrac{5}{12}
  • D. −12-\dfrac{1}{2}
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: A

  1. Najwygodniej zamienić wszystko na ułamki dziesiętne — wtedy widać położenie na osi jak na dłoni.
  2. Granice przedziału: −26=−0,33…\textcolor{#16A06A}{-\dfrac{2}{6}} = \textcolor{#16A06A}{-0{,}33\ldots} oraz −16=−0,16…\textcolor{#16A06A}{-\dfrac{1}{6}} = \textcolor{#16A06A}{-0{,}16\ldots}
  3. A. −14=−0,25-\dfrac14 = \textcolor{#E0453A}{-0{,}25} — leży między −0,33\textcolor{#16A06A}{-0{,}33} a −0,17\textcolor{#16A06A}{-0{,}17} ✓
  4. B. −13=−0,33…-\dfrac13 = -0{,}33\ldots — to dokładnie granica (bo 13=26\tfrac13 = \tfrac26), więc nie leży *między* ✗
  5. C. −512≈−0,42-\dfrac{5}{12} \approx -0{,}42 — za daleko w lewo ✗  ·  D. −12=−0,5-\dfrac12 = -0{,}5 — jeszcze dalej ✗
  6. Odpowiedź A.

💡 Wskazówka: Można też wszystko sprowadzić do mianownika 12: przedział to (−412,−212)\left(-\tfrac{4}{12}, -\tfrac{2}{12}\right), a odpowiedzi to −312-\tfrac{3}{12}, −412-\tfrac{4}{12}, −512-\tfrac{5}{12}, −612-\tfrac{6}{12}. Od razu widać, że pasuje tylko −312-\tfrac{3}{12}.

⚠ Najczęstszy błąd: wybór −13-\tfrac13, bo „wygląda jak coś pomiędzy”. Po skróceniu −26=−13-\tfrac26 = -\tfrac13 — to ta sama liczba co lewy koniec przedziału.

Zadanie 3 (kwiecień 2016, egzamin gimnazjalny)1 pktśrednie

Dokończ zdanie.
Odległość między punktami, które na osi liczbowej odpowiadają liczbom −2,3-2{,}3 i 13\dfrac{1}{3}, jest równa
Oś liczbowa z punktami −2,3 oraz 1/3−3−2−101−2,31/3
  • A. −2,3−13-2{,}3 - \dfrac{1}{3}
  • B. 2,3−132{,}3 - \dfrac{1}{3}
  • C. 13−2,3\dfrac{1}{3} - 2{,}3
  • D. 13+2,3\dfrac{1}{3} + 2{,}3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: D

  1. Odległość na osi to zawsze większa liczba minus mniejsza — wynik musi wyjść dodatni.
  2. Większa jest 13\textcolor{#16A06A}{\dfrac13} (dodatnia), mniejsza −2,3\textcolor{#E0453A}{-2{,}3} (ujemna).
  3. Odległość =13−(−2,3)= \textcolor{#16A06A}{\dfrac13} - (\textcolor{#E0453A}{-2{,}3}), a odejmowanie liczby ujemnej to dodawanie:
  4. =13+2,3= \textcolor{#16A06A}{\dfrac13} + 2{,}3 — odpowiedź D.
  5. Sens na osi: punkty leżą po przeciwnych stronach zera, więc odległość to suma ich odległości od zera: 2,32{,}3 w lewo i 13\tfrac13 w prawo.

💡 Wskazówka: Gdy dwie liczby leżą po przeciwnych stronach zera, ich odległość to suma wartości bezwzględnych. Gdy po tej samej stronie — różnica.

⚠ Najczęstsze błędy: odpowiedź C (odejmowanie w złej kolejności — wychodzi liczba ujemna, a odległość nie może być ujemna) oraz B (potraktowanie −2,3-2{,}3 jako 2,32{,}3 i odjęcie zamiast dodania).

Zadanie 4 (kwiecień 2015, egzamin gimnazjalny)1 pktśrednie

Dokończ zdanie.
Na osi liczbowej liczba równa wartości wyrażenia (1−56)−0,5\left(1 - \dfrac{5}{6}\right) - 0{,}5 znajduje się między
  • A. −1-1 i −0,5-0{,}5
  • B. −0,5-0{,}5 i 00
  • C. 00 i 0,50{,}5
  • D. 0,50{,}5 i 11
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: B

  1. Najpierw liczymy nawias: 1−56=161 - \dfrac{5}{6} = \textcolor{#16A06A}{\dfrac{1}{6}}.
  2. Teraz odejmujemy 0,5=12=360{,}5 = \textcolor{#E0453A}{\dfrac{1}{2}} = \textcolor{#E0453A}{\dfrac{3}{6}}.
  3. 16−36=−26=−13\textcolor{#16A06A}{\dfrac{1}{6}} - \textcolor{#E0453A}{\dfrac{3}{6}} = -\dfrac{2}{6} = -\dfrac{1}{3}.
  4. Zamieniamy na ułamek dziesiętny: −13≈−0,33-\dfrac13 \approx -0{,}33.
  5. Ta liczba leży między −0,5-0{,}5 a 00 — odpowiedź B.

💡 Wskazówka: Bez pełnego rachunku widać kierunek wyniku: nawias daje liczbę małą i dodatnią (16\tfrac16), a odejmujemy od niej 0,50{,}5 — czyli więcej. Wynik musi być ujemny, ale niewielki. To już wskazuje przedział B.

⚠ Najczęstszy błąd: policzenie nawiasu jako 56\tfrac56 (czyli pominięcie odejmowania od jedynki) — wtedy wynik wychodzi dodatni i ląduje w przedziale C lub D.

Zadanie 5 (kwiecień 2012, egzamin gimnazjalny)1 pktśrednie

Dokończ zdanie tak, aby otrzymać zdanie prawdziwe.
Odległość na osi liczbowej między największą i najmniejszą spośród liczb   0\;0,   34\;\dfrac{3}{4},   −52\;-\dfrac{5}{2},   −2  \;-2\; jest równa
Oś liczbowa z liczbami −5/2, −2, 0 i 3/4−3−2−101−5/2−203/4
  • A. 1341\dfrac{3}{4}
  • B. 3143\dfrac{1}{4}
  • C. 2342\dfrac{3}{4}
  • D. 1141\dfrac{1}{4}
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: B

  1. Najpierw porządkujemy liczby. Zamieniamy na dziesiętne: 00,  34=0,75\tfrac34 = 0{,}75,  −52=−2,5-\tfrac52 = -2{,}5,  −2-2.
  2. Rosnąco: −2,5<−2<0<0,75-2{,}5 < -2 < 0 < 0{,}75.
  3. Największa to 34\textcolor{#16A06A}{\dfrac{3}{4}}, najmniejsza to −52\textcolor{#E0453A}{-\dfrac{5}{2}}.
  4. Odległość =34−(−52)=0,75+2,5=3,25= \textcolor{#16A06A}{\dfrac{3}{4}} - \left(\textcolor{#E0453A}{-\dfrac{5}{2}}\right) = \textcolor{#16A06A}{0{,}75} + \textcolor{#E0453A}{2{,}5} = 3{,}25.
  5. Zamieniamy na liczbę mieszaną: 3,25=3143{,}25 = 3\dfrac{1}{4} — odpowiedź B.

💡 Wskazówka: Uwaga przy liczbach ujemnych: −52=−2,5-\tfrac52 = -2{,}5 jest mniejsze od −2-2, mimo że „wygląda na większe”. Im dalej w lewo na osi, tym mniejsza liczba.

⚠ Najczęstszy błąd: uznanie −2-2 za najmniejszą (bo 2<2,52 < 2{,}5 „na oko”). Wtedy odległość wyszłaby 2342\tfrac34 — czyli kusząca odpowiedź C.

Odpowiedzi

Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.

1. C2. A3. D4. B5. B

Treści zadań pochodzą z arkuszy egzaminu ósmoklasisty oraz z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.

Sprawdź się na kartce

Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.

Ćwicz dalej: karty pracy z kluczem

Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Jeśli chcesz poćwiczyć więcej, tu są zestawy kart do druku na ten temat, z kluczem odpowiedzi.

Okładka: Liczby całkowite, klasa 6 — 12 kart pracy PDF z kluczem

Karty pracy · sklep

Liczby całkowite, klasa 6 — 12 kart pracy PDF z kluczem

12 kart pracy z matematyki dla klasy 6: liczby ujemne w życiu, oś liczbowa, porównywanie, dodawanie i odejmowanie, mnożenie i dzielenie. Na…

7,90 zł

Zobacz w sklepie →
Okładka: Liczby wymierne, klasy 6–7 — 11 kart pracy PDF z kluczem

Karty pracy · sklep

Liczby wymierne, klasy 6–7 — 11 kart pracy PDF z kluczem

11 kart pracy z matematyki dla klas 6–7: ułamki zwykłe i dziesiętne, porównywanie, liczby przeciwne i odwrotne, działania, potęgi. Na końcu…

7,90 zł

Zobacz w sklepie →

8Pytania i odpowiedzi

Dlaczego minus razy minus daje plus?

Bo mnożenie musi być zgodne z dodawaniem. Gdy w iloczynie n⋅(−4)n \cdot (-4) zmniejszamy nn o jeden, wynik za każdym razem rośnie o cztery: −12-12, −8-8, −4-4, 00 — i żeby ta prawidłowość się nie urwała, (−1)⋅(−4)(-1) \cdot (-4) musi wynosić 44. Obrazowo: mnożenie przez liczbę ujemną odwraca kierunek na osi, a odwrócenie dwa razy wraca do punktu wyjścia.

Jak mnożyć liczby ujemne?

Policz osobno wartość i osobno znak. Wartość — mnożysz tak, jakby minusów nie było. Znak — jednakowe znaki dają plus, różne dają minus. Przy kilku czynnikach liczy się parzystość: parzysta liczba minusów daje wynik dodatni, nieparzysta ujemny — pod warunkiem, że żaden czynnik nie jest zerem, bo wtedy iloczyn wynosi zero niezależnie od znaków.

Czy przy dzieleniu obowiązuje ta sama reguła znaków?

Tak, dokładnie ta sama — nie trzeba uczyć się jej drugi raz. (−20):(−5)=4(-20) : (-5) = 4, a (−20):5=−4(-20) : 5 = -4. Dochodzi tylko jedno ograniczenie, które nie ma nic wspólnego ze znakami: dzielić przez zero nie wolno.

Czy (−3)+(−4)(-3) + (-4) to 77?

Nie, to −7-7. Reguła „dwa minusy dają plus” dotyczy mnożenia i dzielenia, a tu jest dodawanie. Trzy złote długu plus cztery złote długu to siedem złotych długu. Dodanie dwóch liczb ujemnych zawsze daje liczbę ujemną.

Czym różni się (−2)2(-2)^2 od −22-2^2?

Wynikiem i znaczeniem. (−2)2=4(-2)^2 = 4, bo do kwadratu podnosimy całą liczbę −2-2. Natomiast −22=−4-2^2 = -4, bo potęgowana jest sama dwójka, a minus zostaje przed nią. Zapisując potęgę liczby ujemnej, zawsze bierz ją w nawias.

Czy zero jest liczbą ujemną?

Nie. Zero nie jest ani dodatnie, ani ujemne — jest granicą między jednymi a drugimi. W iloczynie zachowuje się wyjątkowo: jeśli choć jeden czynnik jest zerem, cały iloczyn wynosi zero, niezależnie od znaków pozostałych liczb.

Ile to jest minus razy minus razy minus?

Minus. Dwa minusy dają plus, a trzeci zostaje bez pary: (−2)⋅(−2)⋅(−2)=−8(-2) \cdot (-2) \cdot (-2) = -8. Liczy się tylko to, ile jest czynników ujemnych — przy parzystej liczbie wynik jest dodatni ((−2)⋅(−2)⋅(−2)⋅(−2)=16(-2) \cdot (-2) \cdot (-2) \cdot (-2) = 16), przy nieparzystej ujemny. Kalkulator znaków na górze strony liczy minusy za ciebie, a sprawdzić się można na sprawdzianie i kartkówkach z liczb całkowitych.

Grafiki z powiązanych tematów

Liczby całkowite: liczby naturalne, liczby do nich przeciwne i zero — Liczby całkowiteLiczby całkowite

Czytaj dalej

Mateusz Będkowski — nauczyciel matematyki, autor serwisu Nie każ mu liczyć

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.

Ostatnia aktualizacja: 2026-09-25. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.

Mateusz Będkowski — nauczyciel matematyki, autor serwisu Nie każ mu liczyć

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki i pedagog

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →

Ostatnia aktualizacja: 2026-09-25