
Płatny materiał · sklep
Funkcja logarytmiczna — kartkówka, liceum klasa 3
Dziedzina, wartości funkcji, miejsce zerowe, przesunięcie wykresu.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Strona główna › Funkcje › Funkcja logarytmiczna i jej własności
Logarytm opisuję zwykle jako działanie — wynik pewnego pytania o wykładnik. Ta strona patrzy na niego inaczej: jako na funkcję, która każdej liczbie dodatniej przypisuje jej logarytm. Zmiana punktu widzenia daje trzy rzeczy, których z samego działania nie widać: kształt wykresu, kierunek wzrostu i sposób porównywania logarytmów bez liczenia ich wartości.
Krótko: Funkcja logarytmiczna to f(x) = logₐ x dla a > 0, a ≠ 1 i x > 0. Jej wykres przechodzi przez punkt (1, 0) i jest rosnący dla a > 1, a malejący dla 0 < a < 1.
Przejdź od razu do zadań (5) ↓
To jest w podstawie programowej
Podstawa dla liceum, dział V. Funkcje, zakres podstawowy, punkt 14 brzmi dosłownie: „posługuje się funkcjami wykładniczą i logarytmiczną, w tym ich wykresami, do opisu i interpretacji zagadnień związanych z zastosowaniami praktycznymi”.
Wykresy są więc wymienione wprost, a cała ta strona mieści się w zakresie podstawowym. Same wzory na logarytmy stoją osobno w dziale I, punkt 9.
Funkcja logarytmiczna to funkcja postaci , gdzie podstawa jest liczbą dodatnią różną od jedynki.
| własność | wartość | skąd wynika |
|---|---|---|
| dziedzina | logarytmować można tylko liczby dodatnie | |
| zbiór wartości | — wszystkie liczby | wykładnik może być dowolny |
| miejsce zerowe | bo dla każdej podstawy | |
| punkt wspólny wszystkich wykresów | to samo miejsce zerowe |
Pierwszy wiersz to najczęstsze pytanie w zadaniach: dziedziną nigdy nie jest cały zbiór liczb rzeczywistych. Zero i liczby ujemne odpadają, bo potęga liczby dodatniej jest zawsze dodatnia — piszę o tym szerzej przy dziedzinie funkcji.
Drugi wiersz bywa zaskoczeniem: zbiorem wartości jest cała oś. Logarytm może być ujemny, i to dowolnie duży co do wartości bezwzględnej — wystarczy wziąć argument bliski zeru.
Widać tu obie strony: dla argumentów większych od jedynki logarytm o podstawie jest dodatni, dla mniejszych od jedynki — ujemny.
Dlaczego wszystkie wykresy przechodzą przez ten sam punkt
Dla każdej dopuszczalnej podstawy zachodzi , czyli .
Punkt leży więc na wykresie funkcji logarytmicznej niezależnie od podstawy. To wygodna kontrola: jeśli szkicowany wykres nie przechodzi przez jedynkę na osi poziomej, coś jest nie tak.
Drugi łatwy punkt to , bo . Dwa punkty wystarczą, żeby ustawić szkic.

To jest własność, która rozstrzyga większość zadań — i jednocześnie ta, o której najłatwiej zapomnieć.
| podstawa | funkcja jest | co to znaczy |
|---|---|---|
| rosnąca | większy argument → większy logarytm | |
| malejąca | większy argument → mniejszy logarytm |
Skąd ta różnica? Logarytm pyta o wykładnik. Przy podstawie większej od jedynki potęgi rosną wraz z wykładnikiem, więc żeby otrzymać większą liczbę, trzeba wziąć większy wykładnik.
Przy podstawie mniejszej od jedynki jest odwrotnie — potęgowanie takiej liczby ją zmniejsza. Sprawdźmy na :
Im większy wykładnik, tym mniejsza wartość. Logarytm odwraca to pytanie, więc i on maleje.
Praktyczna konsekwencja. Porównując dwa logarytmy o tej samej podstawie, nie trzeba ich liczyć — wystarczy porównać argumenty i sprawdzić, czy podstawa jest większa, czy mniejsza od jedynki.
Kontrola znaku bez rachunku
Dla podstawy : logarytm jest dodatni, gdy argument przekracza jedynkę, i ujemny, gdy jest od niej mniejszy.
Dla podstawy obie reguły się odwracają.
Sam znak wystarcza często do rozstrzygnięcia zadania zamkniętego. Jeśli jedna liczba jest ujemna, a druga dodatnia, nie ma czego liczyć.
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Funkcja wykładnicza i logarytmiczna” (liceum, klasa 3), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.

Wykres funkcji logarytmicznej ma charakterystyczny kształt, który warto umieć naszkicować z pamięci.
Dla podstawy krzywa wchodzi z dołu wzdłuż osi pionowej, przecina oś poziomą w punkcie i dalej rośnie — ale coraz wolniej.
| obserwacja | ||
|---|---|---|
| blisko zera wartości lecą w dół | ||
| miejsce zerowe | ||
| podwojenie argumentu… | ||
| …dokłada zawsze tyle samo | ||
| tysiąckrotny wzrost daje tylko |
Ostatni wiersz pokazuje najważniejszą cechę: logarytm rośnie bardzo wolno. Żeby zwiększyć go o jeden, trzeba pomnożyć argument przez podstawę — nie dodać do niego czegokolwiek.
Oś pionowa jest asymptotą. Wykres zbliża się do niej dowolnie blisko, ale nigdy jej nie dotyka — bo zero nie należy do dziedziny.
Dla podstawy mniejszej od jedynki wykres jest lustrzanym odbiciem tamtego względem osi poziomej: schodzi w dół, przechodząc przez ten sam punkt .
Związek z funkcją wykładniczą
Funkcja logarytmiczna jest odwrotna do wykładniczej o tej samej podstawie. Jedna pyta „jaka jest potęga”, druga „jaki jest wykładnik”.
Na wykresie widać to jako symetrię względem prostej . Punkt na wykresie funkcji odpowiada punktowi na wykresie .
Stąd też bierze się zamiana dziedziny ze zbiorem wartości: funkcja wykładnicza przyjmuje wartości dodatnie, a logarytmiczna ma dodatnie argumenty.

Trzy przykłady: wartość funkcji, porównywanie trzech logarytmów i wyznaczanie dziedziny.
Przykład 1 Wartość funkcji dla argumentu z pierwiastkiem
Funkcja jest określona wzorem dla wszystkich dodatnich liczb rzeczywistych. Oblicz .
Odpowiedź: .
Minus przed logarytmem odbija wykres względem osi poziomej, więc funkcja jest malejąca, mimo że podstawa jest większa od jedynki. To osobne przekształcenie, nie zmiana własności samego logarytmu.
Przykład 2 Porównanie trzech logarytmów
Dane są liczby , oraz . Ustaw je w kolejności rosnącej.
Odpowiedź: .
Dwie ostatnie kontrole pokazują skrót: znaki rozstrzygnęły, że jest największa, jeszcze zanim policzyłem jej wartość. W zadaniach zamkniętych często wystarcza to do wskazania odpowiedzi.
Przykład 3 Dziedzina wyrażenia logarytmicznego
Wyrażenie jest określone dla wszystkich liczb spełniających jaki warunek?
Odpowiedź: Wyrażenie jest określone dla .
Warunek dotyczy argumentu logarytmu, a nie samej zmiennej . To rozróżnienie decyduje: gdyby patrzeć tylko na , wyszłoby — odpowiedź błędna o pół jednostki.
Cztery błędy — pierwszy bierze się z pomylenia funkcji z działaniem.
Przyjęcie, że dziedziną są wszystkie liczby rzeczywiste
Skąd się bierze: Funkcja logarytmiczna jest określona wyłącznie dla argumentów dodatnich. Zero i liczby ujemne nie mają logarytmu, bo potęga liczby dodatniej nigdy nie schodzi do zera ani poniżej.
Jak zrobić dobrze: Przy każdym zadaniu z logarytmem zacznij od warunku: argument . Gdy w argumencie stoi wyrażenie, rozwiąż nierówność — to część rozwiązania, nie formalność.
Uznanie funkcji logarytmicznej za zawsze rosnącą
Skąd się bierze: Kierunek zależy od podstawy. Dla funkcja maleje, więc większemu argumentowi odpowiada mniejsza wartość. Porównanie logarytmów o podstawie wypada wtedy odwrotnie, niż podpowiada nawyk.
Jak zrobić dobrze: Zanim porównasz, sprawdź podstawę. Większa od jedynki — rośnie, mniejsza — maleje. Przy podstawie ułamkowej odwróć wynik porównania argumentów.
Mylenie warunku na argument z warunkiem na zmienną
Skąd się bierze: W wyrażeniu dodatni musi być cały argument, czyli , a nie samo . Przyjęcie warunku dopuszcza liczby z przedziału od zera do połowy, dla których logarytm nie istnieje.
Jak zrobić dobrze: Zapisz nierówność dla całego wyrażenia w nawiasie i dopiero ją rozwiąż. Kontrola: podstaw liczbę z brzegu i sprawdź, czy argument naprawdę wychodzi dodatni.
Szkicowanie wykresu przechodzącego przez początek układu
Skąd się bierze: Wykres funkcji logarytmicznej nie przechodzi przez punkt — zero nie należy do dziedziny, a oś pionowa jest asymptotą. Miejscem zerowym jest , a nie .
Jak zrobić dobrze: Zacznij szkic od zaznaczenia punktu , wspólnego dla wszystkich podstaw. Drugi łatwy punkt to — dwa punkty wystarczą, żeby ustawić kształt.
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
| Wartość funkcji dla argumentu jest równa . | P | F |
| Funkcja jest rosnąca. | P | F |
Odpowiedź: F, P
💡 Wskazówka: Do oceny monotoniczności nie licz żadnych wartości — wystarczy spojrzeć na podstawę. Podstawa większa od 1 oznacza funkcję rosnącą, podstawa między 0 a 1 — malejącą. To jedyne kryterium.
⚠ Najczęstszy błąd w pierwszym zdaniu: podanie , czyli podstawy zamiast wykładnika. Zdanie brzmi „wartość funkcji jest równa 6” i to kusi, bo szóstka jest w zadaniu dwa razy — ale pyta o wykładnik, a ten wynosi 2.
Odpowiedź: B
💡 Wskazówka: Minus przed logarytmem odbija wykres względem osi — z funkcji rosnącej robi malejącą. W tym zadaniu wystarczy jednak potraktować go jako zwykłe „pomnóż wynik przez ” na samym końcu.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź C () — czyli pominięcie minusa ze wzoru funkcji. Drugi częsty: odpowiedź D (), z odwrócenia ułamka; , a nie , bo pierwiastek połowi wykładnik.
Odpowiedź: D
💡 Wskazówka: Zanim policzysz cokolwiek dokładnie, oceń znaki. Logarytm jest dodatni, gdy podstawa i argument leżą po tej samej stronie jedynki, a ujemny, gdy po przeciwnych. Tu tylko ma podstawę i argument większe od 1, więc tylko jest dodatnie — i to już wystarczy, żeby odrzucić A i C.
⚠ Najczęstszy błąd: policzenie jako i zignorowanie tego, że podstawa jest mniejsza od jedynki. Podstawa ułamkowa daje wykładnik ujemny: , więc , nie .
Odpowiedź: D
💡 Wskazówka: Ta druga droga jest szybsza i warto ją opanować: przy tej samej podstawie większej od 1 wystarczy porównać argumenty. Mniejszy argument to mniejszy logarytm — bez żadnych rachunków.
⚠ Najczęstszy błąd: uznanie, że , bo „27 jest większe od 9”. Przy ułamkach o tym samym liczniku jest odwrotnie: większy mianownik to mniejszy ułamek. To ten błąd prowadzi do odpowiedzi C.
Odpowiedź: B
💡 Wskazówka: Dziedzina logarytmu to zawsze jedna nierówność: argument > 0. Nie „≥”, bo logarytm z zera nie istnieje — dlatego odpowiedzi z „≤” można odrzucić już na wejściu.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (), czyli przepisanie warunku „argument dodatni” wprost na , bez rozwiązania nierówności. Argumentem nie jest , tylko całe wyrażenie — i to ono musi być dodatnie.
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. F, P | 2. B | 3. D | 4. D | 5. B |
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.

Płatny materiał · sklep
Dziedzina, wartości funkcji, miejsce zerowe, przesunięcie wykresu.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →
Płatny materiał · sklep
Funkcja wykładnicza i logarytmiczna, działania na logarytmach.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Zbiór liczb dodatnich, czyli przedział otwarty od zera do nieskończoności. Zero i liczby ujemne nie mają logarytmu, ponieważ potęga liczby dodatniej zawsze pozostaje dodatnia.
Rośnie, gdy podstawa jest większa od jedynki, a maleje, gdy podstawa mieści się między zerem a jedynką. Przy podstawie ułamkowej większemu argumentowi odpowiada mniejsza wartość funkcji.
Przez punkt o współrzędnych jeden i zero. Wynika to z tego, że każda liczba podniesiona do potęgi zerowej daje jeden, więc logarytm jedynki wynosi zero niezależnie od podstawy.
Przy tej samej podstawie wystarczy porównać argumenty i uwzględnić kierunek funkcji. Dla podstawy większej od jedynki większy argument daje większy logarytm, dla mniejszej — odwrotnie.
Tak. Zbiorem wartości funkcji logarytmicznej są wszystkie liczby rzeczywiste. Dla podstawy większej od jedynki logarytm jest ujemny wtedy, gdy argument jest mniejszy od jedynki.
Są funkcjami wzajemnie odwrotnymi o tej samej podstawie, a ich wykresy są symetryczne względem prostej o równaniu . Dziedzina jednej jest zbiorem wartości drugiej.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.
Odbieram książeczkę w grupie