
Płatny materiał · sklep
Przekształcenia wykresów funkcji — kartkówka, liceum, klasa 1
Przesunięcie wzdłuż osi, symetria względem osi układu i początku układu.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Strona główna › Funkcje › Przekształcenia wykresu funkcji homograficznej
Wykres funkcji to hiperbola — dwie gałęzie uciekające do osi, ale nigdy ich niedotykające. Gdy do wzoru dołożyć przesunięcia, cały wykres przesuwa się razem z asymptotami. Ta jedna obserwacja wystarcza, żeby naszkicować dowolny iloraz dwóch wyrażeń liniowych, nie licząc ani jednego punktu.
Krótko: Funkcja homograficzna f(x) = a : (x − p) + q ma wykres w postaci hiperboli o asymptotach x = p i y = q.
To jest w podstawie programowej — w dwóch osobnych punktach
Podstawa dla liceum, dział V. Funkcje, zakres podstawowy, punkt 13 w całości: „posługuje się funkcją , w tym jej wykresem, do opisu i interpretacji zagadnień związanych z wielkościami odwrotnie proporcjonalnymi, również w zastosowaniach praktycznych”.
Punkt 12, również podstawowy: „na podstawie wykresu funkcji szkicuje wykresy funkcji , ”.
⚠️ Nazwa „funkcja homograficzna” w podstawie nie występuje — dokument mówi wyłącznie o . Sama nazwa jest więc podręcznikowa, ale materiał, którego dotyczy, jest w zakresie podstawowym.
Punkt wyjścia: hiperbola. Wykres ma dwie gałęzie i dwie asymptoty — proste, do których wykres się zbliża, nigdy ich nie osiągając.
| wzór | asymptota pionowa | asymptota pozioma | gałęzie |
|---|---|---|---|
| I i III ćwiartka | |||
| II i IV ćwiartka | |||
| I i III, dalej od osi |
Znak decyduje o ćwiartkach, a jego wartość bezwzględna o tym, jak daleko od osi biegną gałęzie. Sam kształt i dziedzinę opisuję przy proporcjonalności odwrotnej.
Dlaczego asymptoty w ogóle są. Mianownik nie może być zerem, więc wypada z dziedziny — stąd asymptota pionowa. A ułamek o stałym liczniku nigdy nie osiągnie zera, choćby mianownik był dowolnie duży — stąd pozioma.
Ta druga obserwacja to ta sama zasada, którą stosuję przy równaniach wymiernych: ułamek zeruje się tylko przez licznik.

Punkt 12 podstawy mówi o dwóch przesunięciach dowolnej funkcji. Zastosowane do hiperboli dają regułę, którą można odczytać wprost ze wzoru.
| element wzoru | co robi z wykresem | gdzie ląduje asymptota |
|---|---|---|
| w mianowniku | przesuwa poziomo o | pionowa: |
| na końcu | przesuwa pionowo o | pozioma: |
Asymptoty przesuwają się razem z wykresem — i to jest cała trudność tego tematu. Nie trzeba ich liczyć, wystarczy odczytać.
Uwaga na znak przy . We wzorze stoi , więc zapis oznacza , a nie . To ta sama pułapka co przy postaci kanonicznej — plus w nawiasie daje liczbę ujemną.
| wzór | asymptota pionowa | asymptota pozioma |
|---|---|---|
Kontrola przez dziedzinę i zbiór wartości
Asymptota pionowa stoi dokładnie tam, gdzie wypada dziedzina. Dla dziedzina to , więc asymptota jest w — sprawdzenie zajmuje sekundę.
Asymptota pozioma stoi tam, gdzie wypada zbiór wartości. Dla ułamek nigdy nie jest zerem, więc wartość jest nieosiągalna — i to ona jest asymptotą.
Obie kontrole wynikają wprost z dziedziny funkcji i nie wymagają rysunku.
Kolejność przesunięć nie ma znaczenia — przesunięcie poziome i pionowe są niezależne, więc można je wykonać w dowolnej kolejności i wynik będzie ten sam.

Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Funkcje wymierne” (liceum, klasa 2), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.

Materiał nadprogramowy — ta sekcja wychodzi poza podstawę
Funkcję postaci podręczniki nazywają homograficzną. W podstawie programowej ta nazwa nie pada ani razu — i nie ma tam też punktu o sprowadzaniu takiego ilorazu do przesuniętej hiperboli.
Iloraz dwóch wyrażeń liniowych pojawia się w podstawie jeden raz, w zakresie rozszerzonym, dział V punkt 3, i to przy zupełnie innym zadaniu: „dowodzi monotoniczności funkcji zadanej wzorem, jak w przykładzie: wykaż, że funkcja jest monotoniczna w przedziale ”.
Dwie poprzednie sekcje tej strony stoją na punktach 12 i 13 zakresu podstawowego. Ta sekcja już nie — korzysta wprawdzie wyłącznie z funkcji i z przesunięć, ale samo przekształcenie algebraiczne jest dodatkiem, którego podstawa nie wymaga.
Wniosek praktyczny: do matury podstawowej nie trzeba znać ani nazwy, ani tego przekształcenia. Technika bardzo się jednak przydaje na rozszerzeniu — choćby w zadaniu z cytatu powyżej.
Problem: wzór nie wygląda na przesuniętą hiperbolę. Rozwiązanie: doprowadzić go do niej, wydzielając część całkowitą.
Chwyt polega na rozbiciu licznika tak, żeby pojawił się w nim mianownik:
Środkowy krok jest sednem: , bo , a do brakuje .
Teraz wszystko widać od razu: , , więc asymptoty to oraz .
Skrót do asymptot bez przekształcania
Pionowa — tam, gdzie zeruje się mianownik: dla jest to .
Pozioma — iloraz współczynników przy : . Dla daje to ✓ — zgodnie z przekształceniem.
Skrót jest szybki, ale przekształcenie daje więcej: pokazuje też licznik , czyli jak bardzo wykres jest „rozciągnięty”, i po której stronie asymptot leżą gałęzie.
Skrót działa przy założeniu . Gdy , wyrażenie jest funkcją liniową i żadnych asymptot nie ma.
Kiedy to nie jest hiperbola. Jeśli licznik jest wielokrotnością mianownika, ułamek redukuje się do stałej. Dla mamy — funkcja stała z dziurą w , a nie hiperbola. Warto to sprawdzić przed rysowaniem.
Trzy przykłady: odczyt asymptot ze wzoru, sprowadzanie ilorazu i przypadek zdegenerowany.
Przykład 1 Odczyt asymptot i szkic
Podaj asymptoty wykresu funkcji oraz jej dziedzinę i zbiór wartości.
Odpowiedź: Asymptoty: oraz . , .
Dziedzina i zbiór wartości to te same dwie liczby, co asymptoty. To nie zbieg okoliczności — asymptota pionowa stoi tam, gdzie funkcja nie jest określona, a pozioma tam, gdzie nie przyjmuje wartości.
Przykład 2 Sprowadzenie ilorazu do postaci przesuniętej
Wyznacz asymptoty wykresu funkcji , przekształcając wzór.
Odpowiedź: Asymptoty: oraz . Postać przesunięta: .
Dwie kontrole punktami sprawdzają całe przekształcenie, nie tylko asymptoty. Warto wybrać punkty po obu stronach asymptoty pionowej — wtedy sprawdzone są obie gałęzie.
Przykład 3 Kiedy to wcale nie jest hiperbola
Naszkicuj wykres funkcji .
Odpowiedź: Wykresem jest prosta z wykluczonym punktem .
Ten przypadek warto sprawdzać przed rysowaniem. Skrót na asymptoty dałby tu „ i ”, co sugeruje hiperbolę — a wykres jest prostą. Dopiero przekształcenie ujawnia, że licznik i mianownik się skracają.
Cztery błędy — pierwszy dotyczy znaku, jak przy każdym przesunięciu.
Mylenie znaku przy przesunięciu poziomym
Skąd się bierze: We wzorze stoi , więc oznacza przesunięcie o , a asymptota jest w , nie . Pomyłka daje wykres odbity względem osi pionowej.
Jak zrobić dobrze: Sprawdź, co zeruje mianownik — ta liczba jest asymptotą pionową. Dla jest to , i to rozstrzyga bez pamiętania o znakach we wzorze.
Szukanie miejsca zerowego tam, gdzie jest asymptota
Skąd się bierze: Asymptota pionowa to punkt, w którym funkcja nie istnieje, a nie miejsce zerowe. Wyrażenie nie ma miejsc zerowych w ogóle, bo licznik jest stały i różny od zera.
Jak zrobić dobrze: Miejsce zerowe wyznaczaj z licznika, asymptotę z mianownika. Przy funkcji przesuniętej pionowo miejsce zerowe istnieje, ale trzeba rozwiązać równanie .
Pominięcie sprawdzenia, czy ułamek się nie skraca
Skąd się bierze: Dla licznik jest czterokrotnością mianownika, więc funkcja jest stała, a nie homograficzna. Rysowanie hiperboli daje wtedy wykres całkowicie niezgodny z rzeczywistością.
Jak zrobić dobrze: Przed szkicowaniem sprawdź, czy licznik nie jest wielokrotnością mianownika. Jeśli po przekształceniu zostaje sama liczba bez ułamka — to funkcja stała z dziurą.
Rysowanie wykresu dotykającego asymptoty
Skąd się bierze: Asymptota to prosta, do której wykres zbliża się dowolnie blisko, ale nigdy jej nie osiąga. Przecięcie albo dotknięcie asymptoty pionowej oznaczałoby, że funkcja ma tam wartość — a tam nie jest określona.
Jak zrobić dobrze: Rysuj gałęzie tak, żeby przy asymptotach uciekały w nieskończoność, nie stykając się z nimi. Asymptoty zaznaczaj linią przerywaną — nie należą do wykresu.
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.

Płatny materiał · sklep
Przesunięcie wzdłuż osi, symetria względem osi układu i początku układu.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →
Płatny materiał · sklep
Wierzchołek paraboli, oś symetrii, miejsca zerowe i punkt przecięcia z osią Oy.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →
Płatny materiał · sklep
Wierzchołek paraboli, zbiór wartości, monotoniczność, postać kanoniczna.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Funkcja postaci , gdzie oraz . Przy tych założeniach jej wykresem jest hiperbola przesunięta o wektor . Nazwa pochodzi z podręczników — w podstawie programowej nie występuje.
Dla wzoru asymptota pionowa ma równanie , a pozioma . Obie przesuwają się razem z wykresem, więc wystarczy odczytać ze wzoru przesunięcie w poziomie i w pionie — liczby oraz mówią wszystko.
Trzeba rozbić licznik tak, aby pojawił się w nim mianownik, a następnie podzielić wyrazy. Zostaje wtedy liczba plus ułamek o stałym liczniku, z których wprost odczytuje się przesunięcia.
Tak — o ile wyrażenie faktycznie jest funkcją homograficzną. Gdy licznik jest wielokrotnością mianownika, ułamek redukuje się do stałej i nie mamy już funkcji homograficznej, tylko prostą poziomą z jednym wykluczonym punktem.
Jest to iloraz współczynników stojących przy zmiennej w liczniku i mianowniku. Dla wyrażenia wynosi on dwa przez jeden, czyli asymptotą jest prosta o równaniu .
Asymptoty pionowej nigdy, bo funkcja nie jest tam określona. Przy hiperboli poziomej również nie, ponieważ ułamek o stałym liczniku nie osiąga zera.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.
Odbieram książeczkę w grupie