W szkole podstawowej potęgowanie i pierwiastkowanie wyglądają na dwa osobne działania z osobnymi zestawami wzorów. W liceum okazuje się, że to jedno działanie zapisane na dwa sposoby: pierwiastek jest potęgą o wykładniku ułamkowym. Ta jedna obserwacja likwiduje połowę wzorów do zapamiętania — bo wszystkie prawa działań na pierwiastkach stają się znanymi prawami potęg.
Dział: Potęgi i pierwiastkiPoziom: liceum — zakres podstawowyZadań z matury: 18
Krótko: Potęgowanie to mnożenie liczby przez samą siebie (3² = 9), a pierwiastkowanie jest działaniem odwrotnym (√9 = 3). Pierwiastek kwadratowy z liczby a to taka liczba nieujemna, której kwadrat jest równy a.
Podstawa dla liceum, dział I. Liczby rzeczywiste, zakres podstawowy, punkt 4: „stosuje związek pierwiastkowania z potęgowaniem oraz prawa działań na potęgach i pierwiastkach”.
Punkt 3 dodaje: „stosuje własności pierwiastków dowolnego stopnia, w tym pierwiastków stopnia nieparzystego z liczb ujemnych”. Cała ta strona mieści się w zakresie podstawowym.
Zacznijmy od pytania, które porządkuje resztę: ile wynosi a1/2?
Skorzystajmy z prawa potęg, które już znasz: (am)n=am⋅n. Podnieśmy a1/2 do kwadratu:
(a1/2)2=a21⋅2=a1=a
Szukamy więc liczby, która podniesiona do kwadratu daje a — a to jest dokładnie definicja pierwiastka kwadratowego.
a1/2=a,a1/n=na,am/n=nam
Wzory zapisujemy przy założeniu a>0. Dla podstawy ujemnej potęgi o wykładniku wymiernym się nie definiuje — pierwiastek nieparzystego stopnia z liczby ujemnej istnieje, ale zapis (−8)1/3 już nie.
Nie jest to nowa definicja, tylko wniosek. Wykładnik ułamkowy musi znaczyć pierwiastek, żeby prawa potęg dalej działały — inaczej cały system by się rozpadł.
Sprawdźmy na liczbach: 82/3=382=364=4. Można też odwrotnie: 38=2, a 22=4 ✓ — kolejność nie ma znaczenia.
Trzy działania, jedna rodzina
Z tego samego równania an=b biorą się trzy pytania: o wynik (potęgowanie), o podstawę (pierwiastkowanie) i o wykładnik (logarytm).
Pierwiastkowanie i logarytmowanie to więc dwa działania odwrotne do potęgowania — różnią się tym, czego szukają.
Pierwiastek to potęga o wykładniku ułamkowym
2Wzory, które nie są nowe
Skoro pierwiastek jest potęgą, prawa działań na pierwiastkach muszą wyglądać jak prawa potęg. I wyglądają.
prawo potęg
to samo dla pierwiastków
am⋅bm=(ab)m
na⋅nb=nab
bmam=(ba)m
nbna=nba
(am)k=amk
nka=nka
Dla n parzystego zakładamy a≥0 i b≥0 (przy dzieleniu b>0). Dla n nieparzystego wzory zachodzą bez ograniczeń.
Ostatni wiersz bywa zaskoczeniem, a wychodzi w jednej linijce: nka=(a1/k)1/n=ank1=nka. Pierwiastek z pierwiastka to pierwiastek stopnia będącego iloczynem stopni.
Czego w tej tabeli nie ma — i nie będzie. Nie istnieje wzór na pierwiastek sumy. Kontrprzykład jest natychmiastowy: 9+16=25=5, a 9+16=3+4=7.
W przypadku pierwiastków wzory dla iloczynu i ilorazu działają przy odpowiednich założeniach, ale nie ma ogólnego wzoru rozdzielającego pierwiastek sumy na sumę pierwiastków. Podobna pułapka pojawia się przy logarytmach.
Pierwiastek nieparzystego stopnia z liczby ujemnej
−4nie istnieje w liczbach rzeczywistych, bo kwadrat nigdy nie jest ujemny.
Ale 3−8=−2istnieje, bo (−2)3=−8. Sześcian liczby ujemnej jest ujemny, więc pierwiastek nieparzystego stopnia działa bez przeszkód.
Reguła: stopień parzysty wymaga liczby nieujemnej, stopień nieparzysty nie wymaga niczego. Podstawa wymienia to wprost w punkcie 3.
Działania na pierwiastkach — mnożenie, dzielenie, wyłączanie czynnika, usuwanie niewymierności
Grupa A gratis · B–E w sklepie
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Potęgi i pierwiastki” (klasa 7), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.
✓ PDF od razu po płatności BLIK✓ Bez zakładania konta✓ Faktura dla szkoły
3Wyłączanie czynnika przed pierwiastek
To najczęściej używana operacja w całym dziale — służy do upraszczania wyników, które inaczej wyglądałyby brzydko.
Pomysł: rozłóż liczbę pod pierwiastkiem na iloczyn, w którym jeden czynnik jest kwadratem, i wyciągnij go.
50=25⋅2=25⋅2=52
Działa to dzięki wzorowi na pierwiastek iloczynu — nie jest żadną osobną regułą.
Kluczowe jest znalezienie największego kwadratu, który dzieli liczbę. Dla 72 można wziąć 4 i otrzymać 218, ale to nie koniec: 18=9⋅2, więc trzeba jeszcze raz. Od razu 36: 72=36⋅2=62.
Operacja odwrotna też się przydaje — włączanie czynnika pod pierwiastek. Liczbę stojącą przed pierwiastkiem podnosi się do kwadratu:
32=32⋅2=9⋅2=18
Po co? Głównie do porównywania. Które jest większe: 32 czy 25? Po włączeniu: 18 i 20 — od razu widać, że drugie ✓
Dodawanie pierwiastków — tylko po uproszczeniu
Pierwiastków nie da się dodawać wprost, ale te same pierwiastki można zsumować jak wyrazy podobne: 23+33=53.
Dlatego przed dodawaniem warto wyłączyć czynniki: 12+27=23+33=53.
Bez uproszczenia wyglądałoby to na dwa niepodobne składniki — a po uproszczeniu okazuje się, że to jedna wielkość.
4Usuwanie niewymierności z mianownika
Wynik z pierwiastkiem w mianowniku uchodzi za nieuproszczony i w zadaniach maturalnych zwykle wymaga doprowadzenia do postaci bez niego.
Zabieg ten nosi też drugą, częściej spotykaną w podręcznikach nazwę: racjonalizacja mianownika. Nazwa bierze się stąd, że mianownik z niewymiernego staje się wymierny (po łacinie rationalis) — jeśli spotkasz polecenie „zracjonalizuj mianownik”, chodzi dokładnie o to, co opisuję niżej.
Przypadek prosty — sam pierwiastek w mianowniku. Mnożymy licznik i mianownik przez ten pierwiastek:
21=2⋅21⋅2=22
Mianownik przestaje być niewymierny, bo 2⋅2=2. Wartość ułamka się nie zmienia — mnożymy przecież przez jedynkę zapisaną jako 22.
Częsty wariant z liczbą w liczniku: 36=363=23. Po pomnożeniu warto skrócić — inaczej wynik zostaje niepotrzebnie duży.
Przypadek trudniejszy — suma w mianowniku. Wtedy mnoży się przez wyrażenie sprzężone, czyli tę samą sumę ze zmienionym znakiem:
3+11=(3+1)(3−1)3−1=3−13−1=23−1
Mianownik uprościł się dzięki różnicy kwadratów: (3+1)(3−1)=3−1=2. To ten sam wzór, którego uczysz się przy wyrażeniach algebraicznych — tu tylko litery zastąpiono pierwiastkami.
Kontrola liczbowa: 3+11≈2,7321≈0,366, a 23−1≈20,732≈0,366 ✓
5Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: wykładnik ułamkowy, upraszczanie sumy i usuwanie niewymierności.
Przykład 1 Potęga o wykładniku ułamkowym
Oblicz 272/3 oraz 16−1/2.
Pierwsza. Mianownik wykładnika to stopień pierwiastka, licznik to potęga: 272/3=3272.
Wygodniej najpierw pierwiastkować: 327=3, a potem podnieść do kwadratu: 32=9.
Kontrola drugą kolejnością: 272=729, a 3729=9 ✓ — ten sam wynik.
Druga. Ujemny wykładnik oznacza odwrotność: 16−1/2=161/21.
161/2=16=4, więc wynik to 41.
Kontrola sensu: podstawa większa od jedynki i ujemny wykładnik dają wynik mniejszy od jedynki ✓
Kontrola prawem potęg: (41)−2=42=16 ✓
Odpowiedź: 272/3=9, 16−1/2=41.
Przy wykładniku ułamkowym prawie zawsze łatwiej najpierw pierwiastkować, potem potęgować — liczby są wtedy mniejsze. Dla 272/3 różnica to rachunek na 3 zamiast na 729.
Przykład 2 Upraszczanie sumy pierwiastków
Oblicz 12+27−75.
Pierwiastków nie da się dodać wprost — najpierw wyłączam czynniki przed każdy z nich.
12=4⋅3=23
27=9⋅3=33
75=25⋅3=53
Wszystkie sprowadziły się do 3, więc mogę je dodać jak wyrazy podobne.
23+33−53=(2+3−5)3=0
Kontrola liczbowa: 12≈3,464, 27≈5,196, 75≈8,660; 3,464+5,196−8,660=0 ✓
Kontrola sensu: wszystkie trzy liczby to wielokrotności trójki pod pierwiastkiem, więc uproszczenie do wspólnego 3 było do przewidzenia ✓
Odpowiedź: 0.
Wynik zerowy nie jest przypadkiem — zadania tego typu często konstruuje się tak, żeby składniki się zniosły. Gdyby nie wyłączyć czynników, trzy pierwiastki wyglądałyby na niepodobne i nie dałoby się nic zrobić.
Przykład 3 Usuwanie niewymierności
Doprowadź do postaci bez pierwiastka w mianowniku: 5−14.
W mianowniku jest różnica, więc mnożę przez wyrażenie sprzężone 5+1 — i to samo robię z licznikiem.
5−14⋅5+15+1
Mianownik liczę wzorem na różnicę kwadratów: (5−1)(5+1)=5−1=4.
Licznik: 4⋅(5+1)=45+4.
445+4=5+1 — po skróceniu przez 4.
Kontrola liczbowa: 5≈2,236, więc lewa strona to 1,2364≈3,236, a prawa 2,236+1=3,236 ✓
Kontrola sensu: w mianowniku nie ma już pierwiastka, a wynik jest prostszy niż wyjściowy ułamek ✓
Odpowiedź: 5+1.
Wynik wyszedł wyjątkowo ładny, bo mianownik uprościł się do czwórki, przez którą dało się skrócić licznik. Warto zawsze sprawdzić możliwość skrócenia — to ostatni krok, o którym najłatwiej zapomnieć.
6Najczęstsze błędy
Cztery błędy — pierwszy dotyczy pierwiastka sumy.
Rozbijanie pierwiastka sumy
Skąd się bierze: Zapis a+b=a+b wygląda symetrycznie do wzoru na iloczyn, ale jest fałszywy. Dla 9 i 16 daje 7 zamiast 5 — różnica jest widoczna gołym okiem.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj granicę: pierwiastek rozdziela się względem mnożenia i dzielenia, nigdy względem dodawania. Gdy pod pierwiastkiem stoi suma, najpierw ją policz.
Mylenie licznika z mianownikiem w wykładniku ułamkowym
Skąd się bierze: W zapisie am/nmianownik to stopień pierwiastka, a licznik to potęga. Zamiana ról daje przy 272/3 wynik 273 zamiast 3272 — czyli 813≈140 zamiast 9.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj przez najprostszy przypadek: a1/2=a, a dwójka stoi w mianowniku. Kontrola: dla podstawy większej od 1 wynik jest mniejszy od podstawy, gdy wykładnik jest mniejszy od 1. Dla podstawy z przedziału (0,1) jest odwrotnie.
Wyłączanie niepełnego czynnika
Skąd się bierze: Przy 72 wyciągnięcie czwórki daje 218 — poprawnie, ale nie do końca, bo 18 nadal zawiera kwadrat. Odpowiedź nieuproszczona bywa uznawana za niepełną.
Jak zrobić dobrze: Szukaj największego kwadratu dzielącego liczbę. Kontrola: po wyłączeniu sprawdź, czy to, co zostało pod pierwiastkiem, nie dzieli się jeszcze przez 4, 9, 25 albo 49.
Mnożenie tylko mianownika przy usuwaniu niewymierności
Skąd się bierze: Pomnożenie samego mianownika przez 2zmniejsza wartość ułamka2 razy. Mnożyć trzeba licznik i mianownik, bo tylko wtedy mnoży się przez jedynkę.
Jak zrobić dobrze: Zapisuj to jawnie jako mnożenie przez 22 — wtedy widać, że to jedynka. Kontrola liczbowa: przybliżona wartość przed i po przekształceniu musi być identyczna.
Zadania maturalne — kwadraty sum i różnic z pierwiastkami
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści. Czerwone — to, co policzone po drodze. Cała ta strona stoi na trzech wzorach: (a+b)2=a2+2ab+b2, (a−b)2=a2−2ab+b2 oraz (a−b)(a+b)=a2−b2. Kiedy a i b są pierwiastkami, ich kwadraty przestają być pierwiastkami — i właśnie dlatego wynik wychodzi liczbą wymierną. Najważniejsze: nigdy nie pomijaj wyrazu środkowego2ab.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 5 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 5 zadań, więc dostaniesz je wszystkie — w losowej kolejności.
Krok 2 — wyłączamy czynnik z drugiego pierwiastka. W 12 największym kwadratem jest 4:
12=4⋅3=23
Krok 3 — odejmujemy. I tu następuje sedno zadania: oba wyrazy z 3 się kasują:
4+23−23=4
Odpowiedź:4, czyli D.
Kontrola przybliżona: 3≈1,732, więc (1,732+1)2≈7,46, a 12≈3,46. Różnica: 7,46−3,46=4 ✓.
💡 Wskazówka: Zadanie jest tak zbudowane, żeby 12 okazało się dokładnie tym samym co wyraz środkowy 23. Jeśli po wyłączeniu czynnika widzisz taki sam pierwiastek jak w rozwinięciu kwadratu, wiesz, że wynik będzie liczbą całkowitą.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B (4−23), czyli pominięcie wyrazu środkowego i policzenie (3+1)2 jako 3+1=4. Kwadrat sumy nie jest sumą kwadratów — wyraz 2ab zawsze tam jest.
Krok 2 — liczymy wyraz środkowy. Iloczyn pierwiastków to pierwiastek z iloczynu:
32⋅2=64=8, więc 2⋅8=16
Krok 3 — składamy.
32−16+2=18
Odpowiedź:18, czyli B.
Można było też najpierw uprościć nawias: 32=42, więc 42−2=32, a (32)2=9⋅2=18 ✓. Ta droga jest krótsza — warto ją sprawdzić w pierwszej kolejności.
💡 Wskazówka: Zanim rozwiniesz kwadrat, spróbuj uprościć nawias. Tu 32−2=42−2=32 — i zostaje jedno mnożenie zamiast trzech wyrazów. Rozwijanie wzoru jest zawsze poprawne, ale rzadko najszybsze.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (34), czyli pominięcie wyrazu środkowego (32+2=34). To dokładnie ta sama pomyłka co w poprzednim zadaniu — dystraktor czeka na nią w każdym zadaniu tego typu.
Zadanie 3(maj 2022)1 pktśrednie
Liczba (28−32)2 jest równa
A.2
B.1
C.26
D.14
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Tutaj upraszczanie nawiasu jest wyraźnie najkrótszą drogą — po nim zostaje jeden pierwiastek.
Krok 1 — wyłączamy czynnik z 8.
8=4⋅2=22, więc 28=2⋅22=42
Krok 2 — odejmujemy w nawiasie. Oba wyrazy mają ten sam pierwiastek, więc odejmujemy współczynniki:
42−32=(4−3)2=2
Krok 3 — podnosimy do kwadratu.
(2)2=2
Odpowiedź:2, czyli A.
Kontrola przez rozwinięcie wzoru: (42)2−2⋅42⋅32+(32)2=32−48+18=2 ✓ — ta sama liczba, tylko dłuższą drogą.
💡 Wskazówka: Gdy w nawiasie oba wyrazy da się sprowadzić do tego samego pierwiastka, zawsze upraszczaj przed potęgowaniem. Tu 28 i 32 to w istocie 42 i 32 — różnica wychodzi 2, a kwadrat tego to po prostu 2.
⚠ Dwa najczęstsze błędy mają tu osobne dystraktory. Odpowiedź D (14) to odjęcie samych kwadratów, 32−18, czyli pominięcie wyrazu środkowego. Odpowiedź B (1) czeka na tego, kto poprawnie uprości nawias do 2, ale zapomni podnieść wynik do kwadratu — a (2)2 to 2, nie 1.
Zadanie 4(czerwiec 2021)1 pkttrudniejsze
Wartość wyrażenia 2⋅(2−3)+3⋅(2−3) jest równa
A.5−26
B.5
C.5+26
D.−1
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Najpierw warto zauważyć strukturę: oba składniki mają ten sam nawias. To zaproszenie do wyłączenia go przed nawias, a nie do mnożenia wszystkiego po kolei.
Kontrola drogą „na piechotę”: 2⋅2−23+32−3⋅3=2−6+6−3=−1 ✓ — środkowe wyrazy się kasują, co widać od razu po wyłączeniu nawiasu.
💡 Wskazówka: Dostrzeżenie różnicy kwadratów zamienia to zadanie z czterech mnożeń w jedno odejmowanie. Gdy widzisz ten sam nawias przy dwóch składnikach, wyłącz go — a jeśli to, co zostanie, różni się od nawiasu tylko znakiem, masz wzór a2−b2.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedzi A lub C, czyli zgubienie znaku przy jednym z wyrazów 6 i pozostawienie go w wyniku. Po poprawnym rozwinięciu wyrazy −6 i +6muszą się skasować — jeśli w Twoim wyniku został pierwiastek, gdzieś jest błąd znaku.
Zadanie 5(czerwiec 2020)1 pkttrudniejsze
Liczba 1−(27−1)2 jest równa
A.−214
B.28−214
C.2−214
D.−214−2⋅27+2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Zadanie nie o pierwiastkach, ale o tym samym wzorze — i o pilnowaniu znaków przy odejmowaniu całego nawiasu.
Krok 2 — upraszczamy wyraz środkowy. Dwójka przed potęgą to 21, więc wykładniki się dodają:
2⋅27=21+7=28
Krok 3 — odejmujemy cały nawias od jedynki. Tu trzeba zmienić znak każdego wyrazu:
1−(214−28+1)=1−214+28−1
Krok 4 — jedynki się kasują.
28−214
Odpowiedź:28−214, czyli B.
💡 Wskazówka: Minus przed nawiasem zmienia znak wszystkich trzech wyrazów rozwinięcia, nie tylko pierwszego. Najbezpieczniej rozwinąć kwadrat osobno, zapisać go w nawiasie i dopiero potem odejmować — tak jak w kroku 3.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D, czyli przepisanie rozwinięcia bez zmiany znaków przy drugim i trzecim wyrazie. Drugi częsty: odpowiedź A (−214), z pominięcia wyrazu środkowego — i zauważ, że wtedy jedynki też by się skasowały, więc wynik wygląda „czysto”. To najbardziej zdradliwy dystraktor w tym zadaniu.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. D
2. B
3. A
4. D
5. B
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Zadania maturalne — potęga o wykładniku wymiernym i pierwiastek jako potęga
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści. Czerwone — wykładnik policzony po drodze. Cała ta strona sprowadza się do jednej zamiany: nam=anm. Po niej zostają już tylko trzy działania na wykładnikach — mnożąc potęgi wykładniki dodajemy, dzieląc odejmujemy, a potęgę potęgi mnożymy. Nic więcej tu nie jest potrzebne.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 10 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 13 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(grudzień 2024)1 pkttrudniejsze
Liczba (55⋅51)−5 jest równa
A.54
B.5−4
C.50,25
D.5−0,25
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Wszystko zamieniamy na potęgi piątki i pracujemy tylko na wykładnikach.
Krok 1 — pierwiastek na potęgę.
55=51/5
Krok 2 — ułamek na potęgę o wykładniku ujemnym.
51=5−1
Krok 3 — mnożymy potęgi: wykładniki dodajemy.
51/5⋅5−1=551−1=5−4/5
Krok 4 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
(5−4/5)−5=5(−54)⋅(−5)=54
Odpowiedź:54, czyli A.
Warto zauważyć, jak działa minus w wykładniku zewnętrznym: zamienia −54 na +4. Dwa minusy dają plus, a piątka w mianowniku skraca się z piątką z wykładnika.
💡 Wskazówka: Nie licz wartości liczbowych — 55 to liczba niewymierna i nic Ci nie da. Zamień wszystko na potęgi tej samej podstawy i wykonaj działania na samych wykładnikach; to jedyna sensowna droga.
⚠ Najczęstszy błąd: pominięcie minusa w wykładniku zewnętrznym i podanie 5−4 (odpowiedź B). Drugi częsty: pomnożenie wykładników w kroku 3 zamiast dodania — przy mnożeniu potęg wykładniki się dodają, mnoży się je dopiero przy potęgowaniu potęgi.
Zadanie 2(sierpień 2024)1 pktśrednie
Liczba (254)−0,5 jest równa
A.0,04
B.0,8
C.2,5
D.0,4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Wykładnik −0,5 mówi dwie rzeczy naraz: minus każe odwrócić ułamek, a połówka oznacza pierwiastek kwadratowy.
Krok 1 — minus odwraca ułamek.
(254)−0,5=(425)0,5
Krok 2 — wykładnik 21 to pierwiastek kwadratowy. Pierwiastkujemy licznik i mianownik osobno:
(425)1/2=425=425=25=2,5
Odpowiedź:2,5, czyli C.
Kontrola: 2,5−2=2,521=6,251=0,16=254 ✓ — podniesienie wyniku do potęgi −2 (odwrotność −0,5) wraca do liczby z zadania.
💡 Wskazówka: Zapisz −0,5 jako −21 — wtedy od razu widać oba działania: odwrócenie ułamka i pierwiastek. Kolejność nie ma znaczenia, można też najpierw spierwiastkować, a potem odwrócić: 254=52, a (52)−1=25.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (0,4), czyli policzenie 254=52 i zapomnienie o minusie — czyli o odwróceniu. Drugi częsty: odpowiedź A (0,04), z potraktowania −0,5 jako mnożnika, a nie wykładnika.
Zadanie 3(czerwiec 2024)1 pktśrednie
Liczba 2−1⋅3253 jest równa
A.(−16)
B.(−4)
C.2
D.4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Obie liczby są potęgami dwójki — sprowadzamy je do wspólnej podstawy.
Krok 1 — rozkładamy 32.
32=25
Krok 2 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy. Piątki się skracają:
323/5=(25)3/5=25⋅53=23
Krok 3 — mnożymy potęgi: wykładniki dodajemy.
2−1⋅23=2−1+3=22=4
Odpowiedź:4, czyli D.
💡 Wskazówka: Ułamkowy wykładnik 53 przy podstawie 32=25 to sygnał, że piątka się skróci i wyjdzie liczba całkowita. Gdy w zadaniu wykładnik ma mianownik równy wykładnikowi rozkładu podstawy, rachunki są zawsze „okrągłe”.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedzi A lub B — czyli uznanie, że minus w wykładniku daje liczbę ujemną. Potęga o wykładniku ujemnym to odwrotność (2−1=21), a nie liczba przeciwna; wynik dodatniej podstawy jest zawsze dodatni.
Zadanie 4(grudzień 2023)1 pkttrudniejsze
Liczba (3−2,4⋅352)21 jest równa
A.3
B.33
C.31
D.0,3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
W wykładnikach jest ułamek dziesiętny i zwykły — najpierw sprowadźmy je do jednej postaci.
Krok 1 — ujednolicamy wykładniki.
52=0,4
Krok 2 — mnożenie potęg: wykładniki dodajemy.
3−2,4⋅30,4=3−2,4+0,4=3−2
Krok 3 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
(3−2)1/2=3(−2)⋅21=3−1
Krok 4 — wykładnik −1 to odwrotność.
3−1=31
Odpowiedź:31, czyli C.
💡 Wskazówka: Zamiana 52 na 0,4 upraszcza całe zadanie — nagle wykładniki dodają się „w głowie” do okrągłego −2. Warto sprawdzić, czy ułamek w wykładniku nie jest przypadkiem prostym ułamkiem dziesiętnym.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (0,3), czyli pomylenie 3−1=31≈0,33 z liczbą 0,3. To dwie różne liczby — 31 ma rozwinięcie nieskończone. Drugi częsty błąd: odpowiedź B, z niepotrzebnego usuwania niewymierności tam, gdzie żadnego pierwiastka nie ma.
Zadanie 5(czerwiec 2023)1 pktśrednie
Dla każdej dodatniej liczby rzeczywistej x iloczyn x⋅3x⋅6x jest równy
A.x
B.10x
C.18x
D.x2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Trzy pierwiastki różnych stopni z tej samej liczby — zamieniamy każdy na potęgę i dodajemy wykładniki.
Kontrola na liczbie: dla x=64 mamy 64⋅364⋅664=8⋅4⋅2=64 ✓.
💡 Wskazówka: Podstawienie konkretnej liczby to najszybsza kontrola w zadaniach z literami. Wybierz taką, z której wszystkie trzy pierwiastki wychodzą całkowite — tu 64=26 jest idealne, bo dzieli się na 2, 3 i 6.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedzi B lub C, czyli kombinowanie stopni pierwiastków — dodawanie ich albo mnożenie — zamiast dodania wykładników. Stopnie pierwiastków są w mianownikach wykładników i nie sumują się wprost.
Zadanie 6(grudzień 2022)1 pktśrednie
Liczba (5⋅521)31 jest równa
A.65
B.325
C.5
D.35
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Krok 1 — w nawiasie mnożymy potęgi. Piątka bez wykładnika to 51:
5⋅51/2=51+21=53/2
Krok 2 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
(53/2)1/3=523⋅31=51/2
Krok 3 — wracamy do pierwiastka.
51/2=5
Odpowiedź:5, czyli C.
Trójki skróciły się w kroku 2 — to typowe dla tych zadań: liczby są dobrane tak, żeby końcowy wykładnik był prosty.
💡 Wskazówka: Pamiętaj, że liczba bez wykładnika ma wykładnik 1 — to najczęściej pomijany element w takich rachunkach. Gdy dodasz 1+21, dostajesz 23, a nie 21.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (35), czyli zignorowanie wykładnika 21 w nawiasie i policzenie samego 51/3. Drugi częsty: odpowiedź A (65), z pomnożenia 21⋅31 bez wcześniejszego dodania jedynki.
Zadanie 7(maj 2022)1 pktśrednie
Liczba 32+41 jest równa
A.32⋅43
B.433
C.32+43
D.32+34
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Suma w wykładniku oznacza iloczyn potęg — i to jest jedyna treść tego zadania.
Krok 1 — rozbijamy wykładnik na sumę. Prawo działa w obie strony: am+n=am⋅an:
32+41=32⋅31/4
Krok 2 — drugi czynnik zapisujemy jako pierwiastek.
31/4=43
Krok 3 — składamy.
32⋅43
Odpowiedź:32⋅43, czyli A.
Kontrola liczbowa: 32,25≈11,84, a 9⋅43≈9⋅1,316=11,84 ✓. Dla porównania odpowiedź C dałaby 9+1,316≈10,32 ✗.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj kierunek: dodawanie w wykładniku ↔ mnożenie potęg. Odpowiedzi C i D podstawiają w to miejsce dodawanie liczb — to najczęstsza pomyłka w całym temacie potęg.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź C, czyli rozbicie sumy w wykładniku na sumę potęg (32+41→32+341). Nie ma takiego prawa. Wystarczy sprawdzić na małych liczbach: 21+1=4, ale 21+21=4… tu wyjdzie przypadkiem to samo, więc lepszy test to 22+1=8 wobec 22+21=6.
Zadanie 8(czerwiec 2021)1 pktśrednie
Liczba (745⋅741)32 jest równa
A.735
B.71
C.723
D.7310
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Krok 1 — mnożenie w nawiasie: wykładniki dodajemy. Mianowniki są takie same, więc dodajemy same liczniki:
75/4⋅71/4=745+41=746=73/2
Krok 2 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
(73/2)2/3=723⋅32=71
Odpowiedź:71, czyli B.
Zwróć uwagę na kroku 2: 23 i 32 to liczby odwrotne, więc ich iloczyn jest równy 1. Zadanie jest tak zbudowane, żeby to zauważyć.
💡 Wskazówka: Skracaj ułamki od razu: 46 to 23, a nie „sześć czwartych”. Bez skrócenia trudniej dostrzec, że wykładnik zewnętrzny jest liczbą odwrotną i wszystko zredukuje się do jedynki.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź C (73/2) — czyli zatrzymanie się po pierwszym kroku i zignorowanie wykładnika zewnętrznego. Drugi częsty: odpowiedź D (710/3) — tam błąd jest już w nawiasie: po nim mnożenie przez 32 daje 310 zamiast 1.
Zadanie 9(marzec 2021)1 pktśrednie
Dla każdej dodatniej liczby b wyrażenie (b⋅4b)31 jest równe
A.b2
B.b0,25
C.b38
D.b34
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Krok 1 — pierwiastki na potęgi.
b=b1/2,4b=b1/4
Krok 2 — mnożenie w nawiasie: wykładniki dodajemy.
b1/2⋅b1/4=b42+41=b3/4
Krok 3 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
(b3/4)1/3=b43⋅31=b1/4
Krok 4 — zapisujemy w postaci z odpowiedzi.
b1/4=b0,25
Odpowiedź:b0,25, czyli B.
Kontrola na liczbie: dla b=16 mamy (16⋅416)1/3=(4⋅2)1/3=81/3=2, a 160,25=416=2 ✓.
💡 Wskazówka: Zwróć uwagę, że odpowiedzi są zapisane w trzech różnych konwencjach — jako potęga całkowita, dziesiętna i ułamkowa. Twój wynik b1/4 trzeba jeszcze przetłumaczyć na b0,25, żeby go rozpoznać na liście.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedzi C lub D, czyli dzielenie przez 31 zamiast mnożenia (co daje 43⋅3=49 albo podobne). Wykładnik zewnętrzny zawsze mnoży wykładnik wewnętrzny.
Zadanie 10(sierpień 2019)1 pkttrudniejsze
Liczbę 49⋅3 można zapisać w postaci
A.385
B.3411
C.341
D.389
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Pracujemy od środka na zewnątrz: najpierw upraszczamy to, co pod pierwiastkiem czwartego stopnia.
Krok 1 — wszystko na potęgi trójki.
9=32,3=31/2
Krok 2 — mnożenie pod pierwiastkiem: wykładniki dodajemy.
9⋅3=32⋅31/2=32+21=35/2
Krok 3 — pierwiastek czwartego stopnia to potęga 41, a potęgę potęgi mnożymy.
435/2=(35/2)1/4=325⋅41=35/8
Odpowiedź:385, czyli A.
Kontrola przybliżona: 35/8≈1,99, a 49⋅1,732=415,59≈1,99 ✓.
💡 Wskazówka: Przy pierwiastku z pierwiastka nie próbuj liczyć niczego numerycznie — zapisz wszystko jako potęgi jednej liczby i pracuj na wykładnikach. Kolejność jest zawsze ta sama: uprość wnętrze, potem zastosuj pierwiastek zewnętrzny.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B (311/4), czyli dodanie 41 do wykładnika 25 zamiast pomnożenia (25+41=411). Pierwiastek zewnętrzny mnoży wykładnik, nie dodaje się do niego.
Zadanie 11(sierpień 2018)1 pktśrednie
Liczba 32 jest równa
A.261
B.251
C.231
D.232
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Pierwiastek z pierwiastka — dwa razy z rzędu ta sama zamiana.
Krok 1 — pierwiastek wewnętrzny.
32=21/3
Krok 2 — pierwiastek zewnętrzny to potęga 21; wykładniki mnożymy.
21/3=(21/3)1/2=231⋅21=21/6
Odpowiedź:261, czyli A.
Ogólna reguła, którą warto zapamiętać: mna=mna — stopnie pierwiastków mnożą się. Tu 2⋅3=6, więc od razu 62.
💡 Wskazówka: Przy pierwiastku z pierwiastka wystarczy pomnożyć stopnie: 32=62. To ta sama reguła co mnożenie wykładników 21⋅31=61, tylko zapisana krócej.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B (21/5), czyli dodanie stopni pierwiastków (2+3=5). Stopnie się mnożą, bo w wykładnikach mamy iloczyn ułamków, a nie ich sumę.
Zadanie 12(czerwiec 2016)1 pktśrednie
Liczba 333 jest równa
A.63
B.43
C.33
D.3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Krok 1 — upraszczamy wnętrze. Iloczyn 33 to jedna potęga trójki:
33=31⋅31/2=31+21=33/2
Krok 2 — pierwiastek trzeciego stopnia: mnożymy wykładniki.
333/2=(33/2)1/3=323⋅31=31/2
Krok 3 — wracamy do pierwiastka.
31/2=3
Odpowiedź:3, czyli D.
Kontrola: (3)3=33 ✓ — sześcian wyniku daje liczbę spod pierwiastka, więc pierwiastek trzeciego stopnia się zgadza.
💡 Wskazówka: Najszybsza kontrola przy pierwiastku stopnia n: podnieś swój wynik do potęgi n i sprawdź, czy dostajesz liczbę spod pierwiastka. Tutaj (3)3=33 — zgadza się w jednej linijce.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź A (63), czyli pomnożenie stopni pierwiastków (3⋅2=6) bez uwzględnienia, że przed pierwiastkiem wewnętrznym stoi jeszcze trójka. Reguła „stopnie się mnożą” dotyczy tylko czystego 33 — a tu pod pierwiastkiem jest iloczyn.
Zadanie 13(sierpień 2019)1 pkttrudniejsze
Liczbą większą od 5 jest
A.(251)−21
B.(251)−51
C.12532
D.12531
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Trzeba policzyć wszystkie cztery liczby — ale każda sprowadza się do potęgi piątki, więc idzie szybko.
Odpowiedź A. Wykładnik ujemny odwraca ułamek, a 21 to pierwiastek:
(251)−21=2521=25=5 — równe 5, więc nie większe ✗
Odpowiedź B. Tak samo odwracamy, ale wykładnik jest mniejszy:
(251)−51=2551=(52)51=552≈1,9 ✗
Odpowiedź C.
12532=(53)32=53⋅32=52=25 — większe od 5 ✓
Odpowiedź D.
12531=(53)31=51=5 — równe 5 ✗
Odpowiedź:C.
Warto zauważyć, że aż dwie odpowiedzi (A i D) dają dokładnie 5 — zadanie sprawdza, czy czytasz „większa od 5”, a nie „równa 5”.
💡 Wskazówka: Sprowadź wszystko do potęgi piątki i porównuj same wykładniki: A daje 51, B daje 50,4, C daje 52, D daje 51. Przy podstawie większej od 1 większy wykładnik oznacza większą liczbę — więc wygrywa 52.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór A albo D, bo wyszło „ładnie” — i przeoczenie, że wynik jest równy 5, a nie większy. Drugi częsty: uznanie, że wykładnik ujemny daje liczbę mniejszą od 1; tutaj odwraca ułamek 251 na 25, więc wynik rośnie.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. A
2. C
3. D
4. C
5. A
6. C
7. A
8. B
9. B
10. A
11. A
12. D
13. C
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Sprawdź się na kartce
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.
Płatny materiał · sklep
Potęgi i pierwiastki — sprawdzian, liceum, klasa 1
Wykładnik całkowity i wymierny, działania na pierwiastkach, suma jednakowych potęg.
Bo po podniesieniu do kwadratu daje a: (a1/2)2=a1=a. Szukamy więc liczby, której kwadrat wynosi a — a to jest definicja pierwiastka kwadratowego. To wniosek z praw potęg, nie osobna definicja.
Jak obliczyć potęgę o wykładniku ułamkowym?
Mianownik wykładnika mówi, jakiego stopnia jest pierwiastek, a licznik — do której potęgi podnieść. Dla 272/3 liczymy 327=3, a potem 32=9. Wygodniej pierwiastkować najpierw, bo liczby są mniejsze.
Jak wyłączyć czynnik przed pierwiastek?
Rozłożyć liczbę pod pierwiastkiem na iloczyn zawierający kwadrat i wyciągnąć go. Dla 50=25⋅2=52. Trzeba szukać największego kwadratu, inaczej wynik zostanie nieuproszczony.
Jak usunąć pierwiastek z mianownika?
Pomnożyć licznik i mianownik przez ten pierwiastek, a przy sumie w mianowniku — przez wyrażenie sprzężone. W drugim przypadku mianownik upraszcza się dzięki wzorowi na różnicę kwadratów.
Czy pierwiastek z liczby ujemnej istnieje?
Zależy od stopnia. Pierwiastek parzystego stopnia z liczby ujemnej nie istnieje w liczbach rzeczywistych, ale nieparzystego — owszem: 3−8=−2, bo (−2)3=−8.
Czy można dodawać pierwiastki?
Tylko takie same, i to jak wyrazy podobne: 23+33=53. Różnych pierwiastków dodać się nie da, ale warto najpierw wyłączyć czynniki — często okazuje się, że po uproszczeniu są takie same.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.