Logarytm ma opinię trudnego, a jest pytaniem o wykładnik — i to jedynym, jakie zadaje. Jeśli wiesz, że 23=8, to wiesz już, ile wynosi log28. Cała reszta, łącznie z trzema wzorami, wychodzi wprost z praw potęg, które znasz ze szkoły podstawowej. Trudność leży gdzie indziej: w zapisie, który wygląda obco, i w jednej pułapce, przez którą przechodzi większość błędów.
Dział: Potęgi i pierwiastkiPoziom: liceum — zakres podstawowyZadań z matury: 23
Krótko: Logarytm przy podstawie a z liczby b to wykładnik, do którego trzeba podnieść a, żeby otrzymać b: log₂ 8 = 3, bo 2³ = 8.
Zacznijmy od miejsca, w którym logarytm w ogóle się pojawia — bo bez tego wygląda na wymyślony bez powodu.
W równaniu 23=8 występują trzy liczby: podstawa 2, wykładnik 3 i wynik 8. Znając dwie z nich, można szukać trzeciej — i to daje trzy różne pytania:
czego szukasz
pytanie
działanie
zapis
wyniku
ile to jest 23?
potęgowanie
23=8
podstawy
co do trzeciej daje 8?
pierwiastkowanie
38=2
wykładnika
do której potęgi podnieść 2, żeby wyszło 8?
logarytmowanie
log28=3
Potęgowanie ma więc dwa działania odwrotne, nie jedno.Pierwiastkowanie szuka podstawy, a logarytmowanie — wykładnika. To jedyna różnica między nimi i warto ją zapamiętać, bo tłumaczy, dlaczego oba istnieją osobno.
Dodawanie i mnożenie takiego rozdwojenia nie mają, bo są przemienne: 3+5 i 5+3 to to samo, więc wystarczy jedno odejmowanie. Potęgowanie przemienne nie jest — 23=8, ale 32=9 — i stąd bierze się potrzeba dwóch osobnych działań odwrotnych.
To jest w podstawie programowej
Podstawa dla liceum umieszcza logarytmy w dziale I. Liczby rzeczywiste, zakres podstawowy, punkt 9: „stosuje związek logarytmowania z potęgowaniem, posługuje się wzorami na logarytm iloczynu, logarytm ilorazu i logarytm potęgi”.
W zakresie rozszerzonym dochodzi tylko jedno: wzór na zamianę podstawy logarytmu. Piszę o nim na końcu, osobno oznaczony.
Potęgowanie ma dwa działania odwrotne — pierwiastkowanie i logarytmowanie
2Definicja i co z niej od razu wynika
Definicja
logax to wykładnik, do którego trzeba podnieść a, żeby otrzymać x.
Równoważnie: logax=y oznacza dokładnie to samo co ay=x.
logax=y⟺ay=x
Te dwa zapisy to jedno i to samo zdanie, przeczytane z dwóch stron. Przy każdym zadaniu z logarytmem warto zacząć od przetłumaczenia go na postać z potęgą — problem zwykle wtedy znika.
log28=3, bo 23=8,
log381=4, bo 34=81,
log101000=3, bo 103=1000,
log5251=−2, bo 5−2=251.
Ostatni przykład pokazuje coś ważnego: logarytm bywa ujemny. Przy podstawie większej od jedynki — a taka jest w szkolnych zadaniach niemal zawsze — dzieje się tak dokładnie wtedy, gdy x jest mniejsze od jedynki, bo potrzebny jest wtedy ujemny wykładnik, czyli odwrotność.
Warto jednak wiedzieć, że przy podstawie mniejszej od jedynki jest odwrotnie. Założenia niżej dopuszczają każde a>0 różne od 1, więc podstawa może być ułamkiem: log1/28=−3, bo (21)−3=8 — tutaj logarytm wyszedł ujemny dla xwiększego od jedynki. Reguła bez zastrzeżenia o podstawie po prostu nie działa; pewne jest tylko jedno: loga1=0 niezależnie od podstawy.
Założenia biorą się wprost z definicji, nie są dodatkową regułą do zapamiętania:
warunek
dlaczego
x>0
potęga liczby dodatniej jest zawsze dodatnia, więc x ujemne ani zero nigdy nie wyjdzie
a>0
dla podstawy ujemnej potęgi „skakałyby” między znakami
a=1
jedynka do każdej potęgi daje jedynkę, więc pytanie o wykładnik nie miałoby odpowiedzi
Z definicji wypadają też dwie wartości, które warto znać na pamięć — a właściwie umieć wyprowadzić w sekundę:
loga1=0orazlogaa=1
Pierwsza: do której potęgi podnieść a, żeby dostać 1? Do zerowej, bo a0=1. Druga: żeby dostać samo a, wystarczy pierwsza potęga.
Definicja logarytmu — przetłumacz logarytm na potęgę
Grupa A gratis · B–E w sklepie
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Funkcja wykładnicza i logarytmiczna” (liceum, klasa 3), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.
✓ PDF od razu po płatności BLIK✓ Bez zakładania konta✓ Faktura dla szkoły
3Trzy wzory — wszystkie z praw potęg
Tych wzorów też nie trzeba pamiętać osobno. Każdy jest przepisanym prawem potęg, tylko czytanym od strony wykładników.
prawo potęg
odpowiadający wzór na logarytm
am⋅an=am+n
loga(x⋅y)=logax+logay
anam=am−n
logayx=logax−logay
(am)n=am⋅n
logaxn=n⋅logax
Zależność jest systematyczna: logarytm obniża działanie o jeden poziom. Mnożenie zamienia na dodawanie, dzielenie na odejmowanie, a potęgowanie na mnożenie.
Zobaczmy to na liczbach. Weźmy log2(4⋅8):
log2(4⋅8)=log232=5
log24+log28=2+3=5
Oba sposoby dają 5 ✓ — i widać dlaczego: 4=22, 8=23, a przy mnożeniu potęg wykładniki się dodają.
Tak samo działa wzór na potęgę. Zamiast liczyć log264 wprost, można rozłożyć:
log264=log2(43)=3⋅log24=3⋅2=6
Po co komu zamiana mnożenia na dodawanie
Dziś to wygląda na sztuczkę, ale przez trzysta lat na tym opierały się wszystkie poważne rachunki. Mnożenie wielocyfrowych liczb zastępowano dodawaniem ich logarytmów odczytanych z tablic.
Tak liczono w astronomii, nawigacji i inżynierii aż do upowszechnienia kalkulatorów. Suwak logarytmiczny — narzędzie oparte dokładnie na tym wzorze — był w użyciu jeszcze w latach siedemdziesiątych XX wieku.
Dziś logarytmy zostały tam, gdzie są niezbędne, a nie wygodne: w skali decybelowej, skali Richtera, pH i wszędzie, gdzie wielkości zmieniają się o rzędy wielkości.
4Pułapka: logarytm sumy
Wzory dotyczą iloczynu i ilorazu. Dla sumy żaden wzór nie istnieje — a to właśnie tam popełnia się najwięcej błędów.
loga(x+y)=logax+logay
Sprawdźmy to jednym kontrprzykładem, bo do obalenia równości wystarczy jeden:
zapis
obliczenie
wynik
poprawnielog2(4+4)
log28
3
błędnielog24+log24
2+2
4
Wyniki są różne, więc równość jest fałszywa — i to jest dowód, nie przypuszczenie.
Ten błąd ma dokładnie tę samą naturę co (a+b)2=a2+b2, o którym piszę przy wzorach skróconego mnożenia. W obu przypadkach chodzi o to samo złudzenie: że działanie „rozdziela się” na składniki sumy.
Reguła, która porządkuje wszystkie takie pułapki
Potęgowanie, pierwiastkowanie i logarytmowanie rozdzielają się względem mnożenia i dzielenia — nigdy względem dodawania i odejmowania.
Dlatego prawdą są loga(xy)=logax+logay oraz xy=xy, a fałszem loga(x+y) „=” logax+logay oraz x+y „=” x+y.
Gdy nie masz pewności — podstaw dwie małe liczby i policz obie strony. Pięć sekund rozstrzyga sprawę.
Warto też zauważyć, czego wzory nie mówią. logaxn=nlogax dotyczy potęgi liczby logarytmowanej, a nie potęgi całego logarytmu: (logax)2 to coś zupełnie innego niż logax2.
5Logarytm dziesiętny, naturalny i zmiana podstawy
Dwie podstawy występują tak często, że mają skrócony zapis.
nazwa
podstawa
zapis
gdzie występuje
dziesiętny
10
logx (bez indeksu)
skala Richtera, pH, decybele
naturalny
e≈2,718
lnx
wzrost wykładniczy, analiza matematyczna
W polskiej szkole zapis logx bez indeksu oznacza logarytm dziesiętny. Warto o tym pamiętać, bo w części literatury zagranicznej i w językach programowania ten sam zapis bywa logarytmem naturalnym.
Materiał rozszerzony: zamiana podstawy
Ten wzór jest jedynym elementem tematu, który podstawa umieszcza w zakresie rozszerzonym. Do matury podstawowej nie jest potrzebny.
Pozwala policzyć logarytm o dowolnej podstawie za pomocą kalkulatora, który zna tylko log i ln.
logax=logcalogcx
Nowa podstawa c może być dowolna — byle ta sama w liczniku i mianowniku. W praktyce bierze się 10 albo e.
Przykład: ile wynosi log25? Kalkulator nie ma takiego przycisku, ale ma log:
log25=log2log5≈0,3010,699≈2,32
Kontrola sensu jest tu tania i warto ją zrobić: 22=4, a 23=8, więc wykładnik dający 5 musi leżeć między 2 a 3 — i rzeczywiście 2,32 tam leży ✓
Zwróć uwagę, że log25 pojawia się tu jako wartość do oszacowania, ale w zadaniach bywa też odpowiedzią: równanie 2x=5 ma dokładnie takie rozwiązanie i w tej postaci należy je zostawić. Jak rozwiązuje się równania i nierówności, w których niewiadoma stoi w wykładniku albo pod logarytmem, opisuję osobno.
6Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: odczytanie z definicji, zwijanie wyrażenia i równanie logarytmiczne.
Przykład 1 Obliczanie wprost z definicji
Oblicz log381, log2161 oraz log71.
Każdy logarytm tłumaczę na pytanie o wykładnik — to jedyna potrzebna metoda.
Pierwszy: do której potęgi podnieść 3, żeby wyszło 81? Wypisuję: 31=3, 32=9, 33=27, 34=81.
Zatem log381=4.
Drugi: szukam wykładnika dla 161. Skoro liczba jest mniejsza od jedynki, wykładnik musi być ujemny.
24=16, więc 2−4=161, czyli log2161=−4.
Trzeci:log71=0, bo każda liczba do potęgi zerowej daje jeden.
Kontrola pierwszego: 34=81 ✓
Kontrola drugiego: 2−4=241=161 ✓
Odpowiedź: log381=4, log2161=−4, log71=0.
Przy podstawie naturalnej i niedużych liczbach najszybciej jest wypisać kolejne potęgi i odczytać wynik. Metoda wygląda prymitywnie, ale na maturze bez kalkulatora bywa najpewniejsza.
Przykład 2 Zwijanie wyrażenia
Zapisz jako jeden logarytm: log212+log26−log29, a następnie oblicz wartość.
Suma logarytmów o tej samej podstawie to logarytm iloczynu.
log212+log26=log2(12⋅6)=log272
Różnica logarytmów to logarytm ilorazu.
log272−log29=log2972=log28
Teraz z definicji: do której potęgi podnieść 2, żeby dostać 8? Do trzeciej.
log28=3
Kontrola: 23=8, a 912⋅6=972=8 ✓
Kontrola warunku: wszystkie logarytmy mają tę samą podstawę 2, więc wzory wolno było zastosować ✓
Odpowiedź: log28=3.
Kluczowy warunek to jednakowa podstawa wszystkich logarytmów — bez niej żadnego z tych wzorów użyć nie wolno. Zwijanie zwykle opłaca się bardziej niż liczenie każdego składnika osobno, bo wewnątrz często skraca się do ładnej liczby.
Przykład 3 Proste równanie logarytmiczne
Rozwiąż równanie log5(2x−3)=2.
Najpierw zaznaczam dziedzinę: liczba logarytmowana musi być dodatnia, więc 2x−3>0, czyli x>1,5.
Teraz tłumaczę równanie na postać z potęgą, korzystając z definicji.
log5(2x−3)=2 oznacza dokładnie 52=2x−3.
25=2x−3
2x=25+3=28, więc x=14.
Sprawdzam dziedzinę: 14>1,5 ✓ — rozwiązanie jest dopuszczalne.
Kontrola podstawieniem: 2⋅14−3=25, a log525=2, bo 52=25 ✓
Odpowiedź: x=14.
Dziedzina nie jest formalnością — w wielu zadaniach właśnie ona odrzuca jedno z dwóch rozwiązań. Warto ją wypisać przed rozwiązywaniem, a nie po, bo wtedy łatwo o niej zapomnieć.
7Najczęstsze błędy
Cztery błędy — pierwszy jest odpowiednikiem pułapki znanej z potęg.
Rozbijanie logarytmu sumy
Skąd się bierze: Przez analogię do wzoru na iloczyn uczeń pisze loga(x+y)=logax+logay. Dla log2(4+4) daje to 4 zamiast 3 — a taki wzór po prostu nie istnieje.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj granicę: wzory działają dla iloczynu, ilorazu i potęgi, nigdy dla sumy. Gdy w logarytmie stoi suma, spróbuj ją najpierw rozłożyć na czynniki — dopiero wtedy wzór zadziała.
Pomijanie dziedziny w równaniach
Skąd się bierze: Liczba logarytmowana musi być dodatnia, ale warunek nie jest widoczny w samym równaniu. Bez niego do odpowiedzi trafiają rozwiązania, dla których logarytm w ogóle nie istnieje.
Jak zrobić dobrze: Wypisz dziedzinę przed rozwiązywaniem, jako pierwszy krok, i porównaj z nią każdy otrzymany pierwiastek. Przy dwóch rozwiązaniach zwykle jedno odpada właśnie tutaj.
Mylenie logaxn z (logax)n
Skąd się bierze: Zapisy różnią się tylko nawiasem, a znaczą co innego. Wzór logaxn=nlogax dotyczy potęgi liczby logarytmowanej; dla kwadratu całego logarytmu żadnego uproszczenia nie ma.
Jak zrobić dobrze: Czytaj, co dokładnie jest podniesione do potęgi. Kontrola liczbowa: log242=log216=4, ale (log24)2=22=4 — tu akurat zgodnie, więc sprawdź drugą parę: log282=6, a (log28)2=9.
Stosowanie wzorów do logarytmów o różnych podstawach
Skąd się bierze: Wzory na sumę i różnicę wymagają jednakowej podstawy. Wyrażenia log25+log37 nie da się zwinąć w jeden logarytm żadnym z nich.
Jak zrobić dobrze: Przed zwinięciem sprawdź indeksy przy wszystkich logarytmach. Jeśli się różnią, potrzebna jest najpierw zamiana podstawy — a to już materiał rozszerzony.
Zadania maturalne — jak obliczyć logarytm z definicji
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści. Czerwone — to, co policzone po drodze. Wszystko na tej stronie wynika z jednego zdania, czyli z definicji logarytmu: logab=c znaczy dokładnie tyle, że ac=b. Logarytm to pytanie o wykładnik: „do której potęgi podnieść podstawę, żeby dostać argument?”. Warto też zapamiętać dwie wartości, które wracają w co drugim zadaniu: loga1=0 oraz logaa=1.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 7 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy dokładnie 7 zadań, więc dostaniesz je wszystkie.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(sierpień 2014)1 pktłatwe
Liczba c=log32. Wtedy
A.c3=2
B.3c=2
C.32=c
D.c2=3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
To zadanie sprawdza jedną jedyną rzecz: czy potrafisz przepisać logarytm na potęgę. Warto je zrobić jako pierwsze, bo cała reszta strony z niego wynika.
Definicja logarytmu. Zapis logab=c znaczy: ac=b. Trzy liczby układają się tak:
podstawa do potęgi wynik daje argument
Podstawiamy nasze liczby. Podstawa to 3, argument to 2, a wynikiem jest c:
log32=c⟺3c=2
Odpowiedź:3c=2, czyli B.
Kontrola sensu: 31=3 to już za dużo, a 30=1 to za mało — więc c musi leżeć między 0 a 1. I faktycznie log32≈0,63.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj kolejność: podstawa zostaje podstawą potęgi, wynik logarytmu idzie w wykładnik, a argument zostaje po drugiej stronie równości. Podstawa nigdy nie zamienia się miejscami z wynikiem.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź A (c3=2), czyli zamiana podstawy z wynikiem. Łatwo to odsiać podstawieniem: gdyby c3=2, to c=32≈1,26 — a logarytm z liczby mniejszej od podstawy musi być mniejszy od 1.
Zadanie 2(listopad 2009)1 pktłatwe
O liczbie x wiadomo, że log3x=9. Zatem
A.x=2
B.x=21
C.x=39
D.x=93
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Znowu definicja — tylko tym razem szukamy argumentu, a nie wyniku.
Przepisujemy na potęgę. Podstawa 3, wynik 9, argument x:
log3x=9⟺x=39
Odpowiedź:x=39, czyli C.
Nie ma potrzeby tego liczyć — ale dla orientacji 39=19683, a 93=729. To zupełnie różne liczby, więc wybór między C i D naprawdę coś zmienia.
💡 Wskazówka: Gdy w zadaniu logarytm jest znany, a szukamy argumentu, po prostu podnieś podstawę do potęgi równej wynikowi. Żadnych praw logarytmów tu nie trzeba.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (93), czyli zamiana podstawy z wykładnikiem. Pomaga pytanie kontrolne: „do której potęgi podnieść trójkę?” — do dziewiątej. Więc trójka jest na dole, dziewiątka w wykładniku.
Zadanie 3(marzec 2012)1 pktłatwe
Liczba log3271 jest równa
A.−3
B.−31
C.31
D.3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Krok 1 — zapisujemy argument jako potęgę podstawy. Ułamek 271 to odwrotność 27, a odwrotność oznacza wykładnik ujemny:
271=331=3−3
Krok 2 — czytamy wykładnik.
log3271=log33−3=−3
Odpowiedź:−3, czyli A.
Kontrola: 3−3=331=271 ✓.
💡 Wskazówka: Reguła, która oszczędza dużo czasu: argument mniejszy od 1 zawsze daje logarytm ujemny (przy podstawie większej od 1). Widząc ułamek w argumencie, od razu wiesz, że szukasz odpowiedzi ze znakiem minus — to odsiewa połowę opcji.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B (−31), czyli przeniesienie ułamka z argumentu do wyniku. Ułamek 271 nie oznacza wyniku „jedna trzecia z minusem” — oznacza wykładnik −3, bo 27=33.
Zadanie 4(maj 2020)1 pktśrednie
Liczba log5125 jest równa
A.32
B.2
C.3
D.23
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Krok 1 — rozkładamy liczbę pod pierwiastkiem.
125=53
Krok 2 — pierwiastek to potęga o wykładniku 21, a potęgę potęgi mnożymy wykładnikami.
125=(53)1/2=53⋅21=53/2
Krok 3 — czytamy wykładnik.
log5125=23
Odpowiedź:23, czyli D.
Kontrola: 53/2=53=125 ✓. Można też oszacować: log525=2, a 125≈11,2 leży między 5 i 25, więc wynik musi być między 1 i 2 — 23 pasuje.
💡 Wskazówka: Pierwiastek w argumencie połowi logarytm: logab=21logab. Tu log5125=3, więc od razu 21⋅3=23 — bez zamiany na potęgi.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź A (32), czyli odwrócenie ułamka. Warto sprawdzić szacowaniem: 52/3≈2,9, a to nie jest 125≈11,2. Drugi częsty błąd: odpowiedź C, czyli pominięcie pierwiastka.
Zadanie 5(grudzień 2014)1 pkttrudniejsze
Wskaż liczbę, która spełnia równanie 4x=9.
A.log9−log4
B.log3log2
C.2log92
D.2log43
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Krok 1 — przepisujemy równanie wykładnicze na logarytm. Z definicji: skoro 4x=9, to x jest tym wykładnikiem, czyli:
x=log49
Krok 2 — szukamy tej postaci wśród odpowiedzi. Żadna nie brzmi log49, ale D ma podstawę 4 — więc doprowadźmy nasz wynik do jego postaci. Rozkładamy dziewiątkę:
9=32
x=log432=2log43
Odpowiedź:2log43, czyli D.
Dlaczego pozostałe są złe. A: log9−log4=log49 — to logarytm dziesiętny z 2,25, czyli około 0,35, a szukany x to około 1,58. B: log3log2=log32≈0,63 — odwrotna podstawa i odwrotny argument. C: 2log92=log94 — podstawa i argument zamienione miejscami.
💡 Wskazówka: Każde równanie ax=b ma rozwiązanie x=logab — to jedyna treść tego zadania. Reszta to dopasowanie do postaci odpowiedzi. Jeśli nie widzisz swojej postaci na liście, spróbuj rozłożyć argument na potęgę i wyciągnąć wykładnik przed logarytm.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź A, czyli mechaniczne „skoro dzielenie, to różnica logarytmów”. Wzór na zmianę podstawy brzmi log49=log4log9 — to iloraz logarytmów dziesiętnych, a nie ich różnica. Kreska ułamkowa nie jest minusem.
Zadanie 6(maj 2015)1 pkttrudniejsze
Dane są liczby a=−271, b=log4164, c=log3127. Iloczyn abc jest równy
A.−9
B.−31
C.31
D.3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Dwa logarytmy o podstawach mniejszych od jedynki — tam wykładniki wychodzą ujemne. Liczymy każdy osobno.
Liczba b. Podstawa 41=2−2, argument 64=26. Iloraz wykładników:
b=−26=−3
Kontrola: (41)−3=43=64 ✓
Liczba c. Podstawa 31=3−1, argument 27=33:
c=−13=−3
Kontrola: (31)−3=33=27 ✓
Iloczyn. Trzy czynniki, wszystkie ujemne — a iloczyn trzech liczb ujemnych jest ujemny:
abc=(−271)⋅(−3)⋅(−3)=−271⋅9=−279=−31
Odpowiedź:−31, czyli B.
💡 Wskazówka: Przy podstawie ułamkowej wynik jest ujemny, gdy argument jest większy od jedynki — bo trzeba brać odwrotność. Zapisanie podstawy jako potęgi z minusem (41=2−2) załatwia znak automatycznie, bez zgadywania.
⚠ Najczęstszy błąd: policzenie b=3 i c=3 (zignorowanie ułamkowej podstawy), co daje −271⋅9=−31 — przypadkiem ten sam wynik. Tu błąd nie zostaje ukarany, ale w innym zadaniu już tak; warto liczyć znak świadomie, a nie z przypadku.
Zadanie 7(sierpień 2015)1 pkttrudniejsze
Wartość wyrażenia log50,04−21log255⋅log251 jest równa
A.−3
B.−241
C.−2
D.0
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Zadanie wygląda groźnie, ale ma w środku pułapkę, która skraca całą drugą część do zera. Zacznijmy od niej.
Krok 1 — patrzymy na ostatni czynnik. Logarytm z jedynki jest zawsze zerem, niezależnie od podstawy:
log251=0
Krok 2 — cały drugi składnik to iloczyn, w którym jest zero. Mnożenie przez zero daje zero — nie trzeba liczyć log255:
21log255⋅0=0
Krok 3 — zostaje pierwszy składnik. Zamieniamy ułamek dziesiętny na zwykły:
0,04=1004=251=5−2
log50,04=−2
Krok 4 — składamy całość.
−2−0=−2
Odpowiedź:−2, czyli C.
💡 Wskazówka: Zanim rzucisz się na rachunki, przejrzyj wyrażenie w poszukiwaniu loga1 — jeśli stoi w iloczynie, zeruje cały składnik. Tu oszczędza to liczenia log255=21, które jest zupełnie niepotrzebne.
⚠ Najczęstszy błąd: potraktowanie wyrażenia jako (log50,04−21log255)⋅log251, czyli zignorowanie kolejności działań — wtedy wszystko mnoży się przez zero i wychodzi odpowiedź D. Mnożenie wiąże mocniej niż odejmowanie, więc zero zabiera tylko drugi składnik. Drugi częsty błąd: log50,04=−3 (odpowiedź A) z pomylenia 251 z 1251.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. B
2. C
3. A
4. D
5. D
6. B
7. C
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Zadania maturalne — suma i różnica logarytmów
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
W rozwiązaniach kolor pokazuje, skąd się bierze każdy krok. Zielone jest to, co dane — liczby wprost z treści zadania. Czerwone jest to, co policzone po drodze: sklejony logarytm albo wyznaczona potęga. Sam wynik zostaje czarny. Dwa prawa, na których stoi cała ta strona: logax+logay=loga(x⋅y) oraz logax−logay=logayx — obowiązują tylko przy tej samej podstawie.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 10 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 15 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(sierpień 2025)1 pktłatwe
Liczba log32−log318 jest równa
A.(−2)
B.(−21)
C.21
D.2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Krok 1 — sklejamy różnicę w jeden logarytm. Podstawy są takie same (obie równe 3), więc różnicę zamieniamy na logarytm ilorazu:
log32−log318=log3182=log391
Krok 2 — liczymy logarytm. Pytamy: do której potęgi podnieść 3, żeby dostać 91?
3−2=321=91, więc log391=−2
Odpowiedź:(−2), czyli A.
💡 Wskazówka: Zanim cokolwiek policzysz, sprawdź, czy oba logarytmy mają tę samą podstawę. Tu obie są równe 3, więc wolno je skleić. Gdyby podstawy się różniły, tego kroku zrobić nie można.
⚠ Najczęstszy błąd: dzielenie logarytmów zamiast odejmowania — czyli policzenie log318log32. Różnica logarytmów to logarytm ilorazu liczb, a nie iloraz logarytmów.
Zadanie 2(czerwiec 2025)1 pktśrednie
Oceń prawdziwość podanych zdań.
Iloczyn 2⋅log35 jest równy log325.
P
F
Suma 2+log35 jest równa log310.
P
F
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: P, F
Zdanie 1. Liczba stojąca przed logarytmem wchodzi do środka jako wykładnik:
2⋅log35=log352=log325 ✓ P
Zdanie 2 — tu jest pułapka. Dwójka nie stoi przed logarytmem, tylko jest osobnym składnikiem. Żeby ją wciągnąć pod logarytm, trzeba ją najpierw zapisać jako logarytm o tej samej podstawie:
2=log39, bo 32=9
Dopiero teraz wolno skleić sumę:
2+log35=log39+log35=log3(9⋅5)=log345
A log345=log310 ✗ F
Odpowiedź: P, F.
💡 Wskazówka: Zwróć uwagę na różnicę między dwoma zdaniami: w pierwszym dwójka mnoży logarytm, w drugim jest do niego dodana. Mnożnik przed logarytmem wchodzi jako wykładnik, a składnik trzeba wcześniej przerobić na logarytm.
⚠ Najczęstszy błąd: potraktowanie drugiego zdania jak pierwszego i dopisanie dwójki do argumentu (2+log35=log37) albo pomnożenie (log310, bo 2⋅5=10). Ani jedno, ani drugie nie wynika z żadnego prawa logarytmów.
Zadanie 3(czerwiec 2024 i czerwiec 2016)1 pktłatwe
Liczba log3(23)+log3(92) jest równa
A.log31831
B.log3115
C.(−1)
D.31
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Krok 1 — suma logarytmów to logarytm iloczynu. Podstawy takie same, więc:
log323+log392=log3(23⋅92)
Krok 2 — mnożymy ułamki. Trójka skraca się z dziewiątką, dwójka z dwójką:
23⋅92=186=31
Krok 3 — liczymy logarytm.
3−1=31, więc log331=−1
Odpowiedź:(−1), czyli C.
To zadanie CKE dala dwa razy: w czerwcu 2016 (zad. 6) i ponownie w czerwcu 2024 (zad. 2) — z tymi samymi liczbami i tymi samymi dystraktorami.
💡 Wskazówka: Odpowiedź A to suma ułamków (23+92=1831), a odpowiedź B to dodanie liczników i mianowników osobno. Obie liczą sumę zamiast iloczynu — same podpowiadają, jaki błąd tu na ucznia czyha. Argumenty mnożymy, bo to suma logarytmów.
⚠ Najczęstszy błąd: dodanie argumentów zamiast pomnożenia, czyli wybór odpowiedzi A. Drugi częsty błąd: zatrzymanie się na log331 i nieprzeliczenie tego do liczby — a wśród odpowiedzi jest już gotowa liczba.
Zadanie 4(grudzień 2023)1 pktłatwe
Liczba log296−log23 jest równa
A.log293
B.log230
C.4
D.5
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Krok 1 — różnica logarytmów to logarytm ilorazu.
log296−log23=log2396=log232
Krok 2 — liczymy logarytm. Rozkładamy 32 na potęgę dwójki:
32=25, więc log232=5
Odpowiedź:5, czyli D.
💡 Wskazówka: Liczby w takich zadaniach są dobrane tak, żeby iloraz wyszedł „okrągłą” potęgą podstawy. Jeśli po podzieleniu nie wychodzi potęga dwójki, poszukaj błędu rachunkowego — a nie egzotycznej metody.
⚠ Najczęstszy błąd: odjęcie argumentów, czyli log2(96−3)=log293 — odpowiedź A czeka dokładnie na ten błąd. Różnica logarytmów daje iloraz argumentów, nie ich różnicę.
Zadanie 5(czerwiec 2023)1 pktłatwe
Liczba log281+log24 jest równa
A.(−1)
B.21
C.2
D.5
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Tu najszybciej policzyć każdy logarytm osobno — oba są „okrągłe”.
Krok 1 — pierwszy logarytm.81=231=2−3, więc:
log281=−3
Krok 2 — drugi logarytm.4=22, więc:
log24=2
Krok 3 — dodajemy.
−3+2=−1
Odpowiedź:(−1), czyli A.
Kontrola drugą drogą: log2(81⋅4)=log221=−1 ✓ — ta sama liczba.
💡 Wskazówka: Gdy oba logarytmy są „okrągłe”, licz je osobno — będzie szybciej niż sklejanie w jeden. Prawo o sumie logarytmów przydaje się wtedy, gdy pojedyncze logarytmy nie dają się policzyć.
⚠ Najczęstszy błąd: uznanie, że log281 jest równy 3 albo 31. Ułamek w argumencie daje wykładnik ujemny — bo żeby z dwójki zrobić liczbę mniejszą od 1, trzeba ją podnieść do potęgi ujemnej.
Zadanie 6(maj 2023)1 pktłatwe
Liczba log927+log93 jest równa
A.81
B.9
C.4
D.2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Krok 1 — sklejamy sumę. Podstawa w obu logarytmach to 9:
log927+log93=log9(27⋅3)=log981
Krok 2 — liczymy logarytm. Do której potęgi podnieść 9, żeby dostać 81?
92=81, więc log981=2
Odpowiedź:2, czyli D.
Warto zauważyć: pojedynczo żaden z tych logarytmów nie jest „okrągły” (log927=23, log93=21) — dlatego tutaj sklejanie sumy naprawdę pomaga.
💡 Wskazówka: To zadanie odwrotne do poprzedniego: tu pojedyncze logarytmy wychodzą połówkowe, więc opłaca się najpierw skleić sumę, a policzyć dopiero na końcu.
⚠ Najczęstszy błąd: zatrzymanie się na liczbie 81 z argumentu i wybranie odpowiedzi A. 81 to argument sklejonego logarytmu, a nie jego wartość — trzeba jeszcze zapytać, którą potęgą dziewiątki jest 81.
Zadanie 7(pokazowy 2023)1 pktłatwe
Wartość wyrażenia log798−log72 jest równa
A.7
B.2
C.1
D.(−1)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Krok 1 — logarytm ilorazu.
log798−log72=log7298=log749
Krok 2 — liczymy logarytm.
49=72, więc log749=2
Odpowiedź:2, czyli B.
💡 Wskazówka: Jeśli w zadaniu z logarytmem o podstawie 7 widzisz liczbę 98, prawie na pewno chodzi o rozkład 98=2⋅49=2⋅72. Duże liczby w treści są zawsze tak dobrane, żeby dzieliły się „na czysto”.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór odpowiedzi A (7), czyli pomylenie podstawy logarytmu z jego wartością. Wynik logarytmu to wykładnik, a nie podstawa.
Zadanie 8(sierpień 2022)1 pktłatwe
Liczba log232−log28 jest równa
A.2
B.14
C.16
D.24
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Tu oba logarytmy są „okrągłe”, więc najprościej policzyć je osobno.
Krok 1.32=25, więc log232=5.
Krok 2.8=23, więc log28=3.
Krok 3 — odejmujemy.
5−3=2
Odpowiedź:2, czyli A.
Kontrola drugą drogą: log2832=log24=2 ✓.
💡 Wskazówka: Odpowiedź D (24) to działanie na argumentach: 32−8. Jeśli Twój wynik jest dużą liczbą, to znak, że gdzieś zapomniałeś policzyć logarytm.
⚠ Najczęstszy błąd: odjęcie argumentów i podanie 24 (odpowiedź D). To pomylenie dwóch rzeczy: log232−log28 nie jest tym samym co 32−8.
Zadanie 9(sierpień 2018)1 pktłatwe
Liczba log496−log46 jest równa
A.log490
B.log696
C.4
D.2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Krok 1 — logarytm ilorazu.
log496−log46=log4696=log416
Krok 2 — liczymy logarytm.
16=42, więc log416=2
Odpowiedź:2, czyli D.
💡 Wskazówka: Zauważ, że odpowiedź C to 4 — czyli podstawa logarytmu. Taki dystraktor pojawia się w tych zadaniach nagminnie: sprawdź, czy nie podajesz przypadkiem podstawy zamiast wykładnika.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B, czyli przeniesienie szóstki z argumentu do podstawy. Odejmowanie logarytmów nie rusza podstawy — ona zostaje ta sama, zmienia się tylko argument.
Zadanie 10(czerwiec 2013)1 pktśrednie
Liczba log4+log5−log2 jest równa
A.10
B.2
C.1
D.0
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Zapis logx bez podstawy oznacza logarytm dziesiętny, czyli log10x. Wszystkie trzy mają tę samą podstawę, więc wolno je skleić w jeden.
Krok 1 — dodawanie daje mnożenie, odejmowanie daje dzielenie.
log4+log5−log2=log24⋅5
Krok 2 — liczymy argument.
24⋅5=220=10
Krok 3 — logarytm dziesiętny z dziesiątki.
log10=log1010=1, bo 101=10
Odpowiedź:1, czyli C.
💡 Wskazówka: Kolejność nie ma znaczenia — możesz najpierw pomnożyć, potem podzielić, albo odwrotnie. Ważne tylko, żeby składniki z plusem trafiły do licznika, a z minusem do mianownika.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór odpowiedzi A (10). To wartość argumentu sklejonego logarytmu, a nie wartość samego logarytmu — brakuje ostatniego kroku.
Zadanie 11(listopad 2010)1 pktłatwe
Liczba log55−log5125 jest równa
A.(−2)
B.(−1)
C.251
D.4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Krok 1 — oba logarytmy są „okrągłe”. Liczymy osobno:
log55=1, bo 51=5
log5125=3, bo 53=125
Krok 2 — odejmujemy.
1−3=−2
Odpowiedź:(−2), czyli A.
Kontrola drugą drogą: log51255=log5251=−2 ✓ — i tu widać, na co czeka odpowiedź C: to argument 251, nie wynik.
💡 Wskazówka: Wynik ujemny nie jest niczym dziwnym: odejmujemy od mniejszego logarytmu większy. Logarytm może być dowolną liczbą rzeczywistą — ograniczony jest tylko argument, który musi być dodatni.
⚠ Najczęstszy błąd: podanie 251 (odpowiedź C) — czyli zatrzymanie się na argumencie po sklejeniu różnicy. Drugi częsty błąd: przyjęcie, że log55=0; jedynka byłaby prawdziwa dla log51.
Zadanie 12(maj 2010)1 pktłatwe
Liczba log48+log42 jest równa
A.1
B.2
C.log46
D.log410
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Krok 1 — sklejamy sumę w logarytm iloczynu.
log48+log42=log4(8⋅2)=log416
Krok 2 — liczymy logarytm.
16=42, więc log416=2
Odpowiedź:2, czyli B.
Tu też pojedyncze logarytmy nie są całkowite (log48=23, log42=21), więc sklejenie sumy jest najkrótszą drogą — a suma 23+21=2 potwierdza wynik.
💡 Wskazówka: Odpowiedzi C i D pokazują dwa typowe potknięcia: log46 to odjęcie argumentów, log410 to ich dodanie. Argumenty przy sumie logarytmów mnożymy.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D, czyli log4(8+2) zamiast log4(8⋅2). Warto zapamiętać kierunek: logarytm obniża działanie o poziom — mnożenie argumentów staje się dodawaniem logarytmów, nie odwrotnie.
Zadanie 13(sierpień 2013)1 pktłatwe
Liczba log2100−log250 jest równa
A.log250
B.1
C.2
D.log25000
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Pojedynczo żaden z tych logarytmów nie jest „okrągły” — 100 i 50 nie są potęgami dwójki. Ale ich iloraz już jest.
Krok 1 — logarytm ilorazu.
log2100−log250=log250100=log22
Krok 2 — liczymy logarytm.
log22=1, bo 21=2
Odpowiedź:1, czyli B.
💡 Wskazówka: To wzorcowy przykład na to, po co jest prawo o różnicy logarytmów: osobno nie policzysz ani log2100, ani log250 (obie są liczbami niewymiernymi), a ich różnica wychodzi równa dokładnie 1.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D, czyli pomnożenie argumentów (100⋅50=5000). Mnożenie argumentów odpowiada sumie logarytmów; przy różnicy argumenty się dzielą.
Zadanie 14(czerwiec 2013)1 pktłatwe
Wartość wyrażenia log220−log25 jest równa
A.log215
B.2
C.4
D.log225
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Krok 1 — logarytm ilorazu.
log220−log25=log2520=log24
Krok 2 — liczymy logarytm.
4=22, więc log24=2
Odpowiedź:2, czyli B.
💡 Wskazówka: Odpowiedzi A i D pokazują dwa najczęstsze potknięcia naraz: A to odjęcie argumentów (20−5), D to ich dodanie (20+5). Ani jedno, ani drugie — argumenty przy różnicy logarytmów dzielimy.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór odpowiedzi C (4). To argument sklejonego logarytmu, a nie jego wartość — zabrakło ostatniego kroku: log24=2, nie 4.
Zadanie 15(czerwiec 2017)1 pktłatwe
Liczba log327−log31 jest równa
A.0
B.1
C.2
D.3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Całe zadanie stoi na jednej rzeczy, o której łatwo zapomnieć: logarytm z jedynki jest zawsze zerem, niezależnie od podstawy.
Krok 1 — pierwszy logarytm.27=33, więc:
log327=3
Krok 2 — drugi logarytm. Do której potęgi podnieść 3, żeby dostać 1? Do zerowej, bo 30=1:
log31=0
Krok 3 — odejmujemy.
3−0=3
Odpowiedź:3, czyli D.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj dwie wartości, które wracają w co drugim zadaniu z logarytmów: loga1=0 oraz logaa=1. Pierwsza z nich odejmuje zero — czyli nic nie zmienia.
⚠ Najczęstszy błąd: przyjęcie, że log31=1, i podanie wyniku 2 (odpowiedź C). Jedynka w argumencie daje zero, a jedynkę w wyniku daje dopiero argument równy podstawie.
Zadanie 16(sierpień 2010)1 pktłatwe
Różnica log39−log31 jest równa
A.0
B.1
C.2
D.3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Krok 1.9=32, więc log39=2.
Krok 2.log31=0, bo 30=1.
Krok 3 — odejmujemy.
2−0=2
Odpowiedź:2, czyli C.
To zadanie i poprzednie różnią się tylko jedną liczbą w argumencie (9 zamiast 27) — CKE lubi wracać do tego samego schematu, więc warto go mieć w palcach.
💡 Wskazówka: Odejmowanie log31 to odejmowanie zera — można je pominąć od razu i policzyć sam log39. Zadanie sprawdza wyłącznie to, czy wiesz, ile wynosi logarytm z jedynki.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór odpowiedzi B (1) po uznaniu, że log39=2, ale log31=1 zamiast zera. Logarytm z jedynki jest zerem: 30=1, więc wynik to 2.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. A
2. P, F
3. C
4. D
5. A
6. D
7. B
8. A
9. D
10. C
11. A
12. B
13. B
14. B
15. D
16. C
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Sprawdź się na kartce
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Jeśli chcesz przećwiczyć logarytmy jak na lekcji albo przed maturą, w sklepie są gotowe arkusze PDF z kluczami:
Płatny materiał · sklep
Sprawdzian: logarytmy
Logarytm z definicji, suma i różnica logarytmów, współczynnik jako wykładnik. Arkusze, zadania do zeszytu, klucze.
To wykładnik, do którego trzeba podnieść podstawę, żeby otrzymać daną liczbę. Zapis logax=y znaczy dokładnie to samo co ay=x. Na przykład log28=3, bo 23=8.
Czym różni się logarytmowanie od pierwiastkowania?
Oba są działaniami odwrotnymi do potęgowania, ale szukają czego innego. Pierwiastkowanie szuka podstawy, a logarytmowanie wykładnika. W równaniu 23=8 pierwiastek trzeciego stopnia z ośmiu daje dwójkę, a logarytm o podstawie dwa z ośmiu daje trójkę.
Jakie są wzory na logarytmy?
Trzy podstawowe: logarytm iloczynu to suma logarytmów, logarytm ilorazu to ich różnica, a logarytm potęgi to wykładnik pomnożony przez logarytm. Wszystkie wynikają wprost z praw potęg i wymagają jednakowej podstawy.
Dlaczego loga(x+y) nie równa się logax+logay?
Bo wzór dotyczy iloczynu, a nie sumy — logarytmowanie rozdziela się względem mnożenia, nigdy względem dodawania. Kontrprzykład: log2(4+4)=log28=3, natomiast log24+log24=4.
Dlaczego liczba logarytmowana musi być dodatnia?
Bo potęga liczby dodatniej jest zawsze dodatnia, więc nie istnieje wykładnik dający wynik ujemny lub zero. Z tego samego powodu podstawa musi być dodatnia i różna od jedynki.
Co oznacza log bez indeksu?
W polskiej szkole logarytm dziesiętny, czyli o podstawie 10. Logarytm naturalny, o podstawie e≈2,718, zapisuje się jako ln. Warto uważać, bo w literaturze zagranicznej i w programowaniu log bywa logarytmem naturalnym.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.