
Płatny materiał · sklep
Wyrażenia wymierne — kartkówka, liceum klasa 2
Dziedzina, skracanie, dodawanie i mnożenie wyrażeń wymiernych.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Strona główna › Wyrażenia algebraiczne › Wyrażenia wymierne
Wyrażenie wymierne to ułamek, w którym zamiast liczb stoją wielomiany. Wszystkie reguły działań są dokładnie te same co przy ułamkach zwykłych — skracanie, wspólny mianownik, mnożenie przez odwrotność. Dochodzi jednak jedna rzecz, której przy liczbach nie było: mianownik zawiera niewiadomą, więc może się wyzerować. Stąd bierze się dziedzina i większość błędów w tym dziale.
Przejdź od razu do zadań (4) ↓
To jest w podstawie programowej — ale nie całe
Podstawa dla liceum dzieli ten temat między dwa zakresy. Dział II. Wyrażenia algebraiczne, zakres podstawowy, punkt 4: „mnoży i dzieli wyrażenia wymierne”.
Zakres rozszerzony, punkt 6: „dodaje i odejmuje wyrażenia wymierne” — z przykładami oraz .
Podział jest zaskakujący, ale prawdziwy: mnożenie i dzielenie są łatwiejsze niż dodawanie, bo nie wymagają wspólnego mianownika. Dlatego to właśnie one trafiły do podstawy.
Przykłady: , , , a także każdy zwykły wielomian — bo to .
Dziedzina to pierwsza rzecz do wyznaczenia. Mianownik nie może być zerem, więc trzeba znaleźć i wykluczyć wszystkie argumenty, które go zerują.
| wyrażenie | warunek | dziedzina |
|---|---|---|
| zawsze spełniony | ||
| i |
Trzeci wiersz jest wart uwagi: nigdy nie wynosi zera, bo kwadrat jest nieujemny, a jedynka dodatnia. Dziedziną są wtedy wszystkie liczby rzeczywiste — dokładnie tak, jak opisuję przy dziedzinie funkcji.
Czwarty pokazuje, że warunków bywa kilka. Mianownik w postaci iloczynu zeruje się wtedy, gdy zeruje się którykolwiek czynnik, więc każdy trzeba sprawdzić osobno.
Skracanie działa jak przy ułamkach zwykłych: wolno skreślić to, co występuje i w liczniku, i w mianowniku jako czynnik.
Żeby móc skrócić, trzeba najpierw rozłożyć na czynniki. To zwykle najtrudniejszy krok:
Licznik rozłożyłem wzorem skróconego mnożenia, po czym nawias skrócił się z mianownikiem.
⚠️ Dziedziny skracanie NIE zmienia
Po skróceniu został wielomian , określony dla każdej liczby. Ale wyjściowe wyrażenie nadal nie ma sensu dla — tam mianownik był zerem.
Dlatego poprawny zapis brzmi: dla .
To najczęstsze przeoczenie w całym dziale. Dziedzinę wyznacza się z postaci wyjściowej, przed jakimkolwiek skracaniem — i ona obowiązuje do końca zadania.
Czego skracać nie wolno. Wolno skreślać wyłącznie czynniki, czyli to, co jest mnożone. Składników sumy skracać nie można:
W pierwszym ułamku jest składnikiem sumy w liczniku, więc nie skraca się z mianownikiem. Kontrola liczbowa dla : lewa strona daje , a nie .
Test, który zawsze rozstrzyga: czy między tym, co chcesz skreślić, a resztą stoi znak mnożenia (choćby domyślny)? Jeśli plus lub minus — skracać nie wolno.

Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Funkcje wymierne” (liceum, klasa 2), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.

Te dwa działania są łatwiejsze od dodawania, bo nie wymagają wspólnego mianownika. Dlatego podstawa umieszcza je w zakresie podstawowym.
Mnożenie: licznik przez licznik, mianownik przez mianownik — dokładnie jak przy ułamkach zwykłych.
Warto skracać przed wymnożeniem, nie po. Tu nawias skrócił się od razu i nie trzeba było niczego rozwijać.
Dziedzina obejmuje jednak wszystkie mianowniki, także ten skrócony: oraz . Skrócenie nie usuwa warunku, tak samo jak przy skracaniu pojedynczego ułamka.
Dzielenie: mnożenie przez odwrotność drugiego wyrażenia.
Dochodzi wtedy dodatkowy warunek: licznik dzielnika też nie może być zerem, bo po odwróceniu trafia do mianownika.
| działanie | skąd biorą się warunki |
|---|---|
| mnożenie | , |
| dzielenie | , oraz |
Ostatni warunek jest tym, o którym najłatwiej zapomnieć — a wynika po prostu z zakazu dzielenia przez zero.
⚠️ Materiał rozszerzony
Dodawanie i odejmowanie wyrażeń wymiernych to dział II, punkt 6 zakresu rozszerzonego. Podstawa podaje tam wprost przykłady: oraz .
Do matury podstawowej wystarczy mnożenie i dzielenie. Ta sekcja jest dla zdających rozszerzenie.
Zasada jest ta sama co przy ułamkach zwykłych: najpierw wspólny mianownik, potem działanie na licznikach.
Uwaga na minus przed ułamkiem — odejmowany licznik trzeba wziąć w nawias. Tu , a nie .
To ta sama pułapka co przy minusie przed nawiasem w zwykłych wyrażeniach algebraicznych — tylko trudniej ją zauważyć, bo nawias bywa domyślny.
Wspólny mianownik znajduje się tak jak przy liczbach: bierze się iloczyn mianowników albo, jeśli mają wspólne czynniki, ich najmniejszą wspólną wielokrotność.
Kontrola liczbowa — działa zawsze
Po przekształceniu podstaw jedną liczbę z dziedziny do wyrażenia wyjściowego i do wyniku. Muszą dać to samo.
Dla przy : lewa strona to , a wynik ✓
Ta kontrola wyłapuje zgubiony minus, złe mnożenie i pomyłkę we wspólnym mianowniku — czyli praktycznie wszystko, co może pójść nie tak.

Trzy przykłady: dziedzina z rozkładem, skracanie z zastrzeżeniem i odejmowanie.
Przykład 1 Dziedzina wyrażenia z mianownikiem kwadratowym
Wyznacz dziedzinę wyrażenia .
Odpowiedź:
Ostatnia kontrola jest istotna: z dziedziny wypadają dwa punkty, a nie przedział między nimi. Mianownik jest tam ujemny, ale różny od zera — a tylko to się liczy.
Przykład 2 Skracanie z zastrzeżeniem
Skróć wyrażenie i podaj dziedzinę.
Odpowiedź: dla i .
Warunek musi zostać w odpowiedzi, choć po skróceniu nic go nie zdradza. Wyrażenie wynikowe ma sens dla , ale wyjściowe nie miało — a to ono jest przedmiotem zadania.
Przykład 3 Odejmowanie wyrażeń wymiernych
Wykonaj odejmowanie i podaj dziedzinę.
Odpowiedź: dla i .
Ostatnia kontrola pokazuje wagę nawiasu. Różnica między a wygląda niewinnie, ale daje inną wartość dla każdego argumentu — i jest to najczęstszy błąd przy odejmowaniu ułamków algebraicznych.
Cztery błędy — pierwszy dotyczy dziedziny, która ginie po drodze.
Wyznaczanie dziedziny po skróceniu
Skąd się bierze: Po skróceniu do mianownik znika i wygląda, jakby żadnych warunków nie było. Ale wyrażenie wyjściowe nie miało sensu dla i ten warunek obowiązuje do końca zadania.
Jak zrobić dobrze: Wyznacz dziedzinę jako pierwszy krok, z postaci wyjściowej, zanim cokolwiek skrócisz. Wtedy nie ma jak jej zgubić.
Skracanie składników zamiast czynników
Skąd się bierze: W ułamku litera jest składnikiem sumy, a nie czynnikiem — skreślenie jej daje , co jest fałszem. Dla prawdziwa wartość to .
Jak zrobić dobrze: Przed skracaniem rozłóż licznik i mianownik na czynniki. Skracaj dopiero to, co jest mnożone. Test: czy obok stoi znak mnożenia, czy plus?
Zgubiony nawias przy odejmowaniu
Skąd się bierze: Odejmując ułamek, odejmuje się cały jego licznik. Zapis zamiast zmienia znak przy jedynce i daje inny wynik dla każdego argumentu.
Jak zrobić dobrze: Zapisz odejmowany licznik w nawiasie, nawet jeśli wygląda prosto. Kontrola liczbowa przez podstawienie jednej liczby wyłapuje ten błąd natychmiast.
Pominięcie warunku na licznik dzielnika
Skąd się bierze: Przy dzieleniu po odwróceniu trafia do mianownika, więc też nie może być zerem. Bez tego warunku dziedzina jest za szeroka.
Jak zrobić dobrze: Przy dzieleniu wypisz trzy warunki: oba mianowniki i licznik dzielnika. Kontrola: po zamianie na mnożenie sprawdź, co znalazło się na dole.
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Odpowiedź: C
💡 Wskazówka: Podstaw na koniec jedną liczbę, na przykład : wyrażenie wyjściowe daje , a odpowiedź C daje . Zgodność w jednym punkcie nie jest dowodem, ale niezgodność natychmiast obala.
⚠ Skracanie „na skos” bez rozkładu — na przykład wykreślenie z licznika i mianownika. Skracać wolno tylko czynniki całego licznika i mianownika, a jest sumą, dopóki nie zapisze się go jako .
Odpowiedź: B
💡 Wskazówka: Wykluczone liczby wypisane w treści są podpowiedzią, a nie ozdobnikiem: , i to dokładnie te wartości, które zerują mianowniki — a więc też lista czynników, których należy się w rozkładzie spodziewać.
⚠ Pomnożenie przez drugi ułamek bez odwracania. Wyszłoby wtedy , czyli coś zupełnie innego. Odwrócić trzeba dzielnik, nigdy dzielną.
Odpowiedź: C
💡 Wskazówka: Odpowiedź D to dystraktor — nie jest równa poprawnemu wynikowi. Sprawdzenie: dla odpowiedź C daje , a D — .
⚠ Skrócenie dwa razy i odpowiedź A. W mianowniku stoi , a w liczniku tylko jedno — po skróceniu jedno w mianowniku zostaje.
Odpowiedź: D
💡 Wskazówka: Gdy w mianowniku stoi kwadrat, a w liczniku pierwsza potęga tego samego nawiasu, po skróceniu zostaje jeden taki nawias na dole. Warto to sobie zapisać jako .
⚠ Skrócenie z bez wyłączenia przed nawias, czyli potraktowanie sumy jak iloczynu. Odpowiedź A powstaje właśnie z takiego „skracania po składniku” — , gdy poprawnie jest .
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. C | 2. B | 3. C | 4. D |
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.

Płatny materiał · sklep
Dziedzina, skracanie, dodawanie i mnożenie wyrażeń wymiernych.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Jeśli chcesz poćwiczyć więcej, tu są zestawy kart do druku na ten temat, z kluczem odpowiedzi.

Karty pracy · sklep
11 kart pracy z matematyki do matury podstawowej: kwadrat sumy i różnicy, różnica kwadratów, rozkład na czynniki, niewymierność z…
9,90 zł
Zobacz w sklepie →Iloraz dwóch wielomianów, czyli ułamek, w którym zamiast liczb stoją wyrażenia z niewiadomą. Mianownik nie może być zerem, więc każde takie wyrażenie ma dziedzinę.
Trzeba przyrównać mianownik do zera, rozwiązać powstałe równanie i wykluczyć otrzymane liczby. Robi się to zawsze z postaci wyjściowej, przed jakimkolwiek skracaniem.
Tylko wtedy, gdy to samo wyrażenie występuje jako czynnik i w liczniku, i w mianowniku. Składników sumy skracać nie wolno, więc najpierw trzeba rozłożyć na czynniki.
Nie zmienia. Warunki wyznaczone z postaci wyjściowej obowiązują do końca zadania, nawet jeśli po skróceniu mianownik, który je narzucał, już nie występuje.
Częściowo. Mnożenie i dzielenie należą do zakresu podstawowego, natomiast dodawanie i odejmowanie znajdują się dopiero w zakresie rozszerzonym.
Tak samo jak ułamki zwykłe: sprowadzić do wspólnego mianownika, a następnie dodać liczniki. Przy odejmowaniu trzeba pamiętać o wzięciu drugiego licznika w nawias.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.
Odbieram książeczkę w grupie