Trzy wzory, które w liceum wracają wszędzie: przy równaniach, dowodach, pochodnych i rachunku w pamięci. Nie trzeba ich kuć — wszystkie trzy wychodzą ze zwykłego mnożenia nawiasów w dwie linijki. Warto je jednak umieć rozpoznać w locie, bo najwięcej punktów traci się nie na ich zapomnieniu, tylko na wzorze wymyślonym: (a+b)2=a2+b2. To zdanie jest fałszywe i za chwilę zobaczysz, o ile.
Dział: Wyrażenia algebraicznePoziom: liceum — zakres podstawowyZadań z matury: 10
Krótko: Wzory skróconego mnożenia to trzy tożsamości: (a + b)² = a² + 2ab + b², (a − b)² = a² − 2ab + b² oraz a² − b² = (a − b)(a + b). Pozwalają szybko podnosić sumę i różnicę do kwadratu oraz rozkładać różnicę kwadratów na czynniki.
Podstawa dla liceum, dział II. Wyrażenia algebraiczne, zakres podstawowy, punkt 1 wymienia dokładnie trzy wzory: (a+b)2, (a−b)2 i a2−b2.
Wzory na sześciany — a3+b3 oraz (a±b)n — są dopiero w zakresie rozszerzonym (punkt 5). Piszę o nich na końcu strony, oddzielnie i wyraźnie oznaczone.
Zwróć uwagę na dwie rzeczy, które łatwo przeoczyć przy przepisywaniu.
W kwadracie różnicy ostatni wyraz jest dodatni. Minus stoi tylko przy środkowym składniku — bo b2 powstaje z pomnożenia (−b)⋅(−b), a dwa minusy dają plus.
Nie istnieje wzór na sumę kwadratów. Wyrażenia a2+b2 nie da się rozłożyć na czynniki w liczbach rzeczywistych. Rozkłada się tylko różnicę, i to jest cała asymetria trzeciego wzoru.
Warto też od razu zobaczyć, że trzeci wzór to nie to samo co dwa pierwsze. Pierwsze dwa zamieniają nawias na sumę, a trzeci działa najczęściej w drugą stronę — zamienia sumę na iloczyn.
Żaden z tych wzorów nie jest regułą do zapamiętania. Każdy wychodzi z mnożenia nawiasów, które już znasz.
Animacja się ładuje…
Kwadrat sumy. Zapisujemy potęgę jako iloczyn i mnożymy każdy składnik przez każdy:
(a+b)2=(a+b)(a+b)=a2+ab+ba+b2
Dwa środkowe składniki są identyczne, bo ab=ba. Po ich połączeniu zostaje:
(a+b)2=a2+2ab+b2
Kwadrat różnicy liczy się tak samo, tylko z minusem przy b:
(a−b)2=(a−b)(a−b)=a2−ab−ba+b2=a2−2ab+b2
Ostatni składnik to (−b)⋅(−b)=+b2 — stąd plus, o którym była mowa wyżej.
Różnica kwadratów wychodzi najładniej, bo tu środkowe wyrazy się znoszą:
(a−b)(a+b)=a2+ab−ab−b2=a2−b2
I to jest cały mechanizm: +ab i −ab to liczby przeciwne, więc dają zero.
Drugie wyprowadzenie — bez litery, samym rysunkiem
Weź kwadrat o boku a+b. Jego pole to (a+b)2.
Podziel go dwiema prostymi na cztery części: kwadrat a×a, kwadrat b×b i dwa jednakowe prostokątya×b.
Pola muszą się zgadzać: (a+b)2=a2+b2+2ab. Ten sam wzór, tylko widziany jako pole kwadratu.
Ten obraz tłumaczy też, czego brakuje w błędnej wersji: zapominając o 2ab, pomija się dwa prostokąty, które fizycznie leżą na rysunku.
Kwadrat sumy geometrycznie — skąd bierze się 2ab
Grupa A gratis · B–E w sklepie
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Liczby, procenty, równania” (klasa 8), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.
✓ PDF od razu po płatności BLIK✓ Bez zakładania konta✓ Faktura dla szkoły
3Pułapka: (a+b)² to nie a² + b²
To najczęstszy błąd całego działu, a przy tym najłatwiejszy do sprawdzenia — wystarczy podstawić liczby.
Animacja się ładuje…
Weźmy a=3 i b=4:
zapis
obliczenie
wynik
poprawnie(a+b)2
(3+4)2=72
49
błędniea2+b2
32+42=9+16
25
czego brakuje
2ab=2⋅3⋅4
24
25+24=49
Różnica wynosi 24 — czyli prawie tyle, ile cały błędny wynik. To nie jest drobna nieścisłość, tylko połowa odpowiedzi.
Pułapka ma szerszy zasięg, niż się wydaje. Potęgowanie nie „rozdziela się” na dodawanie — i to samo dotyczy pierwiastków:
(a+b)2=a2+b2,
a+b=a+b — dla 9 i 16 mamy 25=5, a nie 3+4=7,
ale (ab)2=a2b2jest prawdą — bo mnożenie zachowuje się inaczej niż dodawanie.
Ostatni wiersz jest kluczowy dla zrozumienia, gdzie leży granica: wzory na potęgi rozdzielają się względem mnożenia, nigdy względem dodawania. Piszę o tym szerzej przy potęgach.
Kontrola, która zajmuje pięć sekund
Nie jesteś pewien przekształcenia? Podstaw dwie małe liczby, na przykład a=2, b=3, i policz obie strony osobno.
Jeśli wyjdą różne wyniki, wzór jest zły — i to jest dowód, nie przypuszczenie. Jeden kontrprzykład wystarczy, żeby obalić równość.
4Różnica kwadratów w obie strony
Trzeci wzór jest w praktyce najbardziej użyteczny, bo czyta się go od prawej do lewej — czyli służy do rozkładu na czynniki.
Animacja się ładuje…
a2−b2=(a−b)(a+b)
Żeby go zastosować, trzeba zobaczyć w wyrażeniu dwa kwadraty odjęte od siebie:
x2−16=x2−42=(x−4)(x+4),
49−x2=72−x2=(7−x)(7+x),
4x2−9=(2x)2−32=(2x−3)(2x+3) — tu kwadratem jest cały 2x.
Ostatni przykład bywa przeoczony, bo 4x2 nie wygląda na kwadrat, dopóki nie zauważy się, że 4=22.
Druga zastosowanie to rachunek w pamięci. Iloczyn dwóch liczb jednakowo oddalonych od okrągłej setki liczy się natychmiast:
103⋅97=(100+3)(100−3)=1002−32=10000−9=9991
Tak samo działają kwadraty liczb bliskich okrągłym, tylko z pierwszym wzorem:
512=(50+1)2=2500+100+1=2601,
982=(100−2)2=10000−400+4=9604.
To nie jest sztuczka na pokaz — na maturze bez kalkulatora taki rachunek bywa szybszy i pewniejszy od mnożenia pisemnego.
5Wzory skróconego mnożenia trzeciego stopnia — sześciany
Materiał rozszerzony
Ta sekcja wykracza poza zakres podstawowy. Podstawa wymienia wzory na a3+b3 oraz (a±b)n dopiero w zakresie rozszerzonym (dz. II, pkt 5).
Do matury podstawowej nie są potrzebne. Warto je jednak znać, jeśli piszesz rozszerzenie albo trafisz na nie w zadaniu dodatkowym.
Animacja się ładuje…
nazwa
wzór
sześcian sumy
(a+b)3=a3+3a2b+3ab2+b3
sześcian różnicy
(a−b)3=a3−3a2b+3ab2−b3
suma sześcianów
a3+b3=(a+b)(a2−ab+b2)
różnica sześcianów
a3−b3=(a−b)(a2+ab+b2)
Dwa ostatnie wzory warto zestawić z różnicą kwadratów, bo różnica jest znacząca: sumy kwadratów rozłożyć się nie da, ale sumę sześcianów już tak.
Kontrola liczbowa dla a=2, b=1: a3+b3=8+1=9, a z prawej strony (2+1)(4−2+1)=3⋅3=9 ✓
Kontrola sześcianu sumy dla tych samych liczb: (2+1)3=27, a rozwinięcie daje 8+12+6+1=27 ✓
W nawiasie przy sumie sześcianów stoi minus przy ab, a przy różnicy plus — odwrotnie, niż podpowiada intuicja. To najczęstsza pomyłka w tej parze i warto ją sprawdzać podstawieniem.
6Wzory skróconego mnożenia — przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: rozwinięcie nawiasu, rozkład na czynniki i rachunek w pamięci.
Przykład 1 Rozwinięcie kwadratu z liczbą przy zmiennej
Rozwiń wyrażenia (2x+3)2 oraz (x−5)2.
Korzystam ze wzoru (a+b)2=a2+2ab+b2, gdzie a=2x, a b=3.
Pierwszy składnik: a2=(2x)2=4x2 — do kwadratu podnosi się całe2x, razem z dwójką.
Środkowy: 2ab=2⋅2x⋅3=12x.
Ostatni: b2=32=9.
Zatem (2x+3)2=4x2+12x+9.
Drugie wyrażenie — wzór z minusem, a=x, b=5: (x−5)2=x2−10x+25.
Kontrola podstawieniem x=1: lewa strona (2+3)2=25, prawa 4+12+9=25 ✓
Kontrola drugiego dla x=1: lewa (1−5)2=16, prawa 1−10+25=16 ✓
Odpowiedź: (2x+3)2=4x2+12x+9 oraz (x−5)2=x2−10x+25.
Najczęstszy błąd to napisanie 2x2 zamiast 4x2 — czyli podniesienie do kwadratu samego x, z pominięciem współczynnika. Pomaga zapisanie a=2x jawnie, w nawiasie.
Przykład 2 Rozkład na czynniki
Rozłóż na czynniki wyrażenia x2−36 oraz 9x2−25.
Sprawdzam, czy to różnica dwóch kwadratów — bo tylko wtedy wzór zadziała.
36=62, więc x2−36=x2−62.
Stosuję a2−b2=(a−b)(a+b) dla a=x, b=6: otrzymuję (x−6)(x+6).
Drugie wyrażenie: 9x2=(3x)2 oraz 25=52.
Zatem 9x2−25=(3x)2−52=(3x−5)(3x+5).
Kontrola przez wymnożenie: (x−6)(x+6)=x2+6x−6x−36=x2−36 ✓
Kontrola podstawieniem x=2 w drugim: lewa 36−25=11, prawa (6−5)(6+5)=1⋅11=11 ✓
Odpowiedź: x2−36=(x−6)(x+6) oraz 9x2−25=(3x−5)(3x+5).
Rozkład na czynniki to najczęstsze zastosowanie tego wzoru — wraca przy skracaniu wyrażeń wymiernych i przy rozwiązywaniu równań, gdzie iloczyn równy zeru rozbija zadanie na dwa proste przypadki.
Przykład 3 Rachunek w pamięci
Oblicz w pamięci 102⋅98 oraz 992.
Zauważam, że 102 i 98 leżą jednakowo daleko od setki — po 2 w każdą stronę.
To znaczy, że mogę zapisać iloczyn jako (100+2)(100−2), czyli różnicę kwadratów.
1002−22=10000−4=9996
Drugie działanie: 992=(100−1)2, czyli kwadrat różnicy.
1002−2⋅100⋅1+12=10000−200+1=9801
Kontrola rzędu wielkości: 102⋅98 musi być trochę mniej niż 1002=10000 ✓
Kontrola drugiego: 992 też jest tuż poniżej 10000, i to bardziej — bo 99 jest dalej od setki niż średnia z 102 i 98 ✓
Odpowiedź: 102⋅98=9996 oraz 992=9801.
Warunek dla pierwszej metody jest jeden: obie liczby muszą być jednakowo oddalone od tej samej okrągłej liczby. Dla 102⋅97 wzór nie zadziała, bo odległości są różne.
7Najczęstsze błędy przy wzorach skróconego mnożenia
Cztery błędy — pierwszy odpowiada za większość utraconych punktów w tym dziale.
Pisanie (a+b)2=a2+b2
Skąd się bierze: Wykładnik wygląda, jakby „rozdzielał się” na oba składniki, tak jak przy mnożeniu. Dla a=3, b=4 daje to 25 zamiast 49 — błąd o 2ab=24, czyli o niemal cały wynik.
Jak zrobić dobrze: Zawsze dopisuj środkowy składnik 2ab. Gdy nie masz pewności, podstaw dwie małe liczby i porównaj obie strony — jeden kontrprzykład rozstrzyga sprawę w pięć sekund.
Ujemny ostatni wyraz w kwadracie różnicy
Skąd się bierze: Skoro we wzorze jest minus, uczeń zapisuje (a−b)2=a2−2ab−b2. Tymczasem ostatni składnik powstaje z (−b)⋅(−b), czyli jest dodatni.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj, że minus występuje tylko raz, przy środkowym wyrazie. Kontrola: (5−3)2=4, a 25−30−9 dałoby −14 — kwadrat nie może być ujemny.
Próba rozkładu sumy kwadratów
Skąd się bierze: Przez analogię do a2−b2 uczeń pisze a2+b2=(a+b)(a+b) albo (a+b)(a−b). Żadne z tych nie jest prawdą: pierwsze daje (a+b)2, drugie różnicę kwadratów.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj asymetrię: rozkłada się tylko różnica kwadratów. Suma kwadratów nie ma rozkładu w liczbach rzeczywistych i w zadaniu jest zwykle sygnałem, że trzeba iść inną drogą.
Pomijanie współczynnika przy podnoszeniu do kwadratu
Skąd się bierze: Przy (2x+3)2 uczeń traktuje jako a samo x i pisze 2x2 zamiast 4x2. Ten sam błąd wraca przy rozkładzie: 4x2−9 bywa nierozpoznane jako różnica kwadratów.
Jak zrobić dobrze: Wypisz jawnie, co jest a, a co b — najlepiej w nawiasach: a=(2x), b=(3). Wtedy a2=(2x)2=4x2 nasuwa się samo.
Zadania maturalne — wzory skróconego mnożenia
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane. Czerwone — to, co z tego wynika. Trzy wzory, z których bierze się wszystko: (a+b)2=a2+2ab+b2, (a−b)2=a2−2ab+b2 oraz a2−b2=(a−b)(a+b). Najważniejsza obserwacja całego działu: gdy odejmujesz od siebie kwadraty sumy i różnicy tych samych składników, kwadraty się skracają i zostaje sam podwojony podwójny iloczyn, czyli 4ab. Dlatego (2a+b)2−(2a−b)2 nie wymaga wcale rozwijania.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 10 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 10 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(maj 2024)1 pktłatwe
Dla każdej liczby rzeczywistej a i dla każdej liczby rzeczywistej b wartość wyrażenia (2a+b)2−(2a−b)2 jest równa wartości wyrażenia
A.8a2
B.8ab
C.−8ab
D.2b2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
To jest wzorzec, który wraca niemal co sesję: kwadrat sumy minus kwadrat różnicy tych samych składników. Warto go raz rozpisać do końca, żeby potem rozpoznawać go od razu.
Rozwijamy oba kwadraty, traktując 2a i b jako składniki:
(2a+b)2=(2a)2+2⋅2a⋅b+b2=4a2+4ab+b2
(2a−b)2=(2a)2−2⋅2a⋅b+b2=4a2−4ab+b2
Odejmujemy — i tu dzieje się cała rzecz. Składniki 4a2 oraz b2 występują w obu nawiasach z tym samym znakiem, więc znikają. Zostaje tylko podwójny iloczyn, i to dwa razy, bo w drugim nawiasie miał minus:
(4a2+4ab+b2)−(4a2−4ab+b2)=4ab+4ab=8ab
Odpowiedź: B.
Kontrola liczbowa — najprostszy sposób, żeby sprawdzić każdą tożsamość z literami. Podstawiamy a=1, b=1: lewa strona to (2+1)2−(2−1)2=9−1=8, a 8ab=8 ✓. Dla pewności druga para, a=2, b=3: (4+3)2−(4−3)2=49−1=48, a 8⋅2⋅3=48 ✓. Odpowiedź A dałaby 32, a D — 18.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj sam wynik, a nie drogę: kwadrat sumy minus kwadrat różnicy to poczwórny iloczyn składników, czyli (p+q)2−(p−q)2=4pq. Tutaj p=2a i q=b, więc od razu 4⋅2a⋅b=8ab. Ta jedna tożsamość rozwiązuje w tym dziale połowę zadań i oszczędza całe rozwijanie.
⚠ Odpowiedź A albo D — czyli policzenie różnicy kwadratów składników zamiast różnicy kwadratów całych nawiasów. Kusi to, bo 4a2 i b2 rzeczywiście się w rachunku pojawiają, tylko że się skracają. Drugi błąd: podanie 4ab zamiast 8ab — zapomnienie, że podwójny iloczyn występuje dwa razy: raz z plusem z pierwszego nawiasu i drugi raz z plusem po opuszczeniu minusa przed drugim.
Zadanie 2(sierpień 2025)1 pktłatwe
Dla każdej liczby rzeczywistej x i dla każdej liczby rzeczywistej y wartość wyrażenia (3x+y)2−(3x−y)2 jest równa wartości wyrażenia
A.12xy
B.(−12xy)
C.2y2
D.4y2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Ten sam wzorzec co w poprzednim zadaniu, tylko z innymi literami — więc korzystamy z gotowej tożsamości (p+q)2−(p−q)2=4pq.
Tutaj p=3x oraz q=y, zatem:
(3x+y)2−(3x−y)2=4⋅3x⋅y=12xy
Odpowiedź: A.
Kontrola przez pełne rozwinięcie, dla pewności: (3x+y)2=9x2+6xy+y2, a (3x−y)2=9x2−6xy+y2. Po odjęciu zostaje 6xy+6xy=12xy ✓.
Kontrola liczbowa: dla x=1, y=1 mamy (3+1)2−(3−1)2=16−4=12, a 12xy=12 ✓. Ten jeden rachunek odrzuca wszystkie trzy pozostałe odpowiedzi naraz: B dałoby −12, C dałoby 2, D dałoby 4.
💡 Wskazówka: Zanim zaczniesz cokolwiek liczyć, sprawdź znak. Odjęcie kwadratu różnicy od kwadratu sumy daje zawsze wynik o znaku iloczynu pq — a więc dodatni, gdy oba czynniki są dodatnie. Odpowiedź B różni się od A tylko znakiem i jest przygotowana dla tych, którzy pomylą kolejność odejmowania.
⚠ Odpowiedź B — z odjęcia w odwrotnej kolejności, czyli policzenia (3x−y)2−(3x+y)2. Kolejność ma tu znaczenie: pierwszy jest ten nawias, który stoi przed minusem. Drugi błąd: odpowiedzi C i D, w których zostaje samo y2 — wtedy skróciło się to, co nie powinno, a przetrwało to, co miało zniknąć.
Zadanie 3(pokazowy 2023)1 pktłatwe
Dla każdej liczby rzeczywistej a wartość wyrażenia (3+4a)2−(3−4a)2 jest równa
A.32a2
B.0
C.48a
D.8a2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Znowu ten sam wzorzec, tylko składniki są zapisane w odwrotnej kolejności: liczba najpierw, litera potem. Na wynik to nie wpływa — dodawanie jest przemienne.
Podstawiamy do tożsamości (p+q)2−(p−q)2=4pq, gdzie p=3 oraz q=4a:
(3+4a)2−(3−4a)2=4⋅3⋅4a=48a
Odpowiedź: C.
Kontrola liczbowa dla a=1: (3+4)2−(3−4)2=49−1=48, a 48a=48 ✓. Warto sprawdzić jeszcze a=2, żeby odróżnić wynik liniowy od kwadratowego: lewa strona daje (3+8)2−(3−8)2=121−25=96, czyli dwa razy tyle co dla a=1 ✓. Odpowiedź A dałaby czterokrotność (128), bo zależy od a2 — sam ten test ją wyklucza.
💡 Wskazówka: Wynik takiego odejmowania jest zawsze iloczynem obu składników, więc jeśli jeden z nich jest liczbą, a drugi zawiera literę w pierwszej potędze, to wynik też ma literę w pierwszej potędze. Odpowiedzi z a2 można odrzucić bez liczenia — po samej postaci.
⚠ Odpowiedź B, czyli zero — z przekonania, że skoro nawiasy różnią się tylko znakiem w środku, to ich kwadraty są równe. To prawda tylko wtedy, gdy całe nawiasy są liczbami przeciwnymi, a 3+4a i 3−4a przeciwne nie są. Drugi błąd: odpowiedź A, czyli 32a2 — policzenie różnicy kwadratów samych składników, (4a)2⋅2, zamiast kwadratów całych nawiasów.
Zadanie 4(maj 2023)1 pktśrednie
Dla każdej liczby rzeczywistej a wyrażenie (2a−3)2−(2a+3)2 jest równe
A.−24a
B.0
C.18
D.16a2−24a
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Uwaga na kolejność: tym razem najpierw stoi kwadrat różnicy, a dopiero potem odejmujemy kwadrat sumy. To odwrotnie niż w poprzednich zadaniach, więc wynik zmieni znak.
Tożsamość ma teraz postać (p−q)2−(p+q)2=−4pq, gdzie p=2a oraz q=3:
(2a−3)2−(2a+3)2=−4⋅2a⋅3=−24a
Odpowiedź: A.
Kontrola przez pełne rozwinięcie: (2a−3)2=4a2−12a+9, a (2a+3)2=4a2+12a+9. Po odjęciu 4a2 i 9 znikają, a zostaje −12a−12a=−24a ✓.
Kontrola liczbowa dla a=1: (2−3)2−(2+3)2=1−25=−24 ✓. Ta jedna liczba rozstrzyga wszystko: odpowiedź B dałaby 0, C dałoby 18, a D dałoby 16−24=−8.
💡 Wskazówka: Zanim policzysz, ustal znak wyniku. Pierwszy nawias, 2a−3, ma mniejszą wartość bezwzględną niż drugi dla dodatnich a, więc jego kwadrat jest mniejszy — a skoro odejmujemy od mniejszego większy, wynik dla dodatnich a musi wyjść ujemny. To od razu zostawia tylko odpowiedź A.
⚠ Odpowiedź D, czyli 16a2−24a — z podniesienia 2a do kwadratu jako (4a)2=16a2 i zatrzymania się na jednym podwójnym iloczynie; samo rozwinięcie pierwszego nawiasu daje 4a2−12a+9. Widać to po kontroli liczbowej: dla a=1 wychodzi −8 zamiast −24. Drugi błąd: podanie 24a bez minusa, czyli zignorowanie kolejności odejmowania — pierwszy jest ten nawias, który stoi przed znakiem minus.
Zadanie 5(sierpień 2023)1 pktśrednie
Wartość wyrażenia (2−3)2−(3−2)2 jest równa
A.(−23)
B.0
C.6
D.83
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Tym razem nie ma czego rozwijać — i o to właśnie chodzi w tym zadaniu. Porównajmy oba nawiasy:
2−3 oraz 3−2
To są liczby przeciwne: jedna powstaje z drugiej przez zmianę znaku, bo 3−2=−(2−3).
A liczby przeciwne mają równe kwadraty, bo minus podniesiony do kwadratu znika: (−t)2=t2.
Odejmujemy więc od siebie dwie równe liczby:
(2−3)2−(3−2)2=0
Odpowiedź: B.
Kontrola rachunkiem, żeby to nie było tylko rozumowanie. (2−3)2=4−43+3=7−43. Oraz (3−2)2=3−43+4=7−43. Te same liczby ✓, więc różnica wynosi zero. Liczbowo: 7−4⋅1,732≈0,072 — obie strony dają to samo.
💡 Wskazówka: Zanim sięgniesz po wzór, spójrz na oba nawiasy obok siebie. Jeśli różnią się wyłącznie kolejnością odejmowania, to są liczbami przeciwnymi, a ich kwadraty są równe — i całe zadanie kończy się na zerze. Ta obserwacja jest tu szybsza i pewniejsza niż jakikolwiek rachunek na pierwiastkach.
⚠ Potraktowanie tego jak poprzednich zadań, czyli jako „kwadrat sumy minus kwadrat różnicy”, i zastosowanie wzoru 4pq. Tamten wzór wymaga, żeby oba nawiasy miały ten sam pierwszy składnik i różniły się tylko znakiem drugiego — a tutaj składniki są zamienione miejscami, co daje zupełnie inną sytuację. Drugi błąd: odpowiedź C, czyli 6, z policzenia różnicy 4−3 dwa razy albo z pomylenia kwadratu różnicy z różnicą kwadratów.
Zadanie 6(maj 2025)1 pktśrednie
Dla każdej liczby rzeczywistej x wartość wyrażenia (3x+2)2−(2x−3)2 jest równa wartości wyrażenia
A.5x2−5
B.5x2+13
C.5x2+24x−5
D.5x2+24x−13
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Tu skrót nie zadziała: nawiasy mają różne pierwsze składniki (3x i 2x), więc nic się nie skróci samo i trzeba rozwinąć oba kwadraty.
(3x+2)2=(3x)2+2⋅3x⋅2+22=9x2+12x+4
(2x−3)2=(2x)2−2⋅2x⋅3+32=4x2−12x+9
Odejmujemy — i tu trzeba uważać, bo minus przed nawiasem zmienia znak każdego składnika w środku:
(9x2+12x+4)−(4x2−12x+9)=9x2+12x+4−4x2+12x−9
Redukujemy wyrazy podobne:
5x2+24x−5
Odpowiedź: C.
Kontrola liczbowa dla x=1: lewa strona to (3+2)2−(2−3)2=25−1=24. Sprawdzamy odpowiedzi: A daje 0, B daje 18, C daje 5+24−5=24 ✓, D daje 16. Jedno podstawienie rozstrzyga całe zadanie.
💡 Wskazówka: Najpierw sprawdź, czy skrót jest w ogóle dostępny: czy oba nawiasy mają ten sam pierwszy składnik? Tutaj nie mają, więc rozwijasz oba i redukujesz. Największym źródłem pomyłek jest minus przed drugim nawiasem — zapisz sobie osobno całe drugie rozwinięcie ze zmienionymi znakami, zanim zaczniesz sumować.
⚠ Odpowiedź D — z pomyłki w znaku przy wyrazie wolnym: zamiast 4−9=−5 liczone jest −4−9=−13. Drugi błąd: odpowiedzi A i B, w których w ogóle nie ma składnika 24x — czyli podwójne iloczyny zostały pominięte albo błędnie skrócone, jakby zadanie było tym samym typem co poprzednie.
Zadanie 7(sierpień 2022)1 pktśrednie
Liczba (5−23)2 jest równa
A.25+43
B.25−43
C.37+203
D.37−203
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Zwykły kwadrat różnicy, tylko z pierwiastkiem w drugim składniku. Stosujemy (a−b)2=a2−2ab+b2 dla a=5 oraz b=23.
Liczymy trzy składniki osobno — to jedyny sposób, żeby się nie pomylić:
• a2=52=25
• 2ab=2⋅5⋅23=203
• b2=(23)2=22⋅(3)2=4⋅3=12
Składamy: 25−203+12=37−203
Odpowiedź: D.
Kontrola liczbowa: 3≈1,732, więc 5−2⋅1,732=1,536, a jej kwadrat to ≈2,359. Sprawdzamy D: 37−20⋅1,732=37−34,64=2,36 ✓. Odpowiedź B dałaby 25−6,93=18,07 — zupełnie nie tyle.
💡 Wskazówka: Najwięcej pomyłek bierze się z kwadratu składnika z pierwiastkiem. (23)2 to nie 2⋅3 ani 23, tylko 4⋅3=12 — do kwadratu idzie cały składnik, i liczba, i pierwiastek. Policz go osobno i zapisz, zanim wrócisz do reszty wzoru.
⚠ Odpowiedzi A i B, w których wyraz wolny został jako 25 — czyli składnik b2=12 w ogóle nie został dodany, a podwójny iloczyn policzono jako 43 zamiast 203. To ślad rozwinięcia „na skróty”, w którym pomnożono tylko liczby przy pierwiastkach. Drugi błąd: odpowiedź C — poprawne liczby, ale plus zamiast minusa, czyli zastosowanie wzoru na kwadrat sumy do wyrażenia z różnicą.
Zadanie 8(sierpień 2020)1 pktśrednie
Liczba (5+23)2 jest równa
A.11
B.17
C.17+415
D.17+215
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Kwadrat sumy, ale tym razem oba składniki mają pierwiastek. Stosujemy (a+b)2=a2+2ab+b2 dla a=5 oraz b=23.
• a2=(5)2=5
• b2=(23)2=4⋅3=12
• 2ab=2⋅5⋅23=4⋅5⋅3=45⋅3=415
Składamy: 5+415+12=17+415
Odpowiedź: C.
Kontrola liczbowa: 5≈2,236 i 23≈3,464, więc suma to 5,700, a jej kwadrat ≈32,49. Sprawdzamy C: 15≈3,873, czyli 17+4⋅3,873=17+15,49=32,49 ✓. Odpowiedź B dałaby 17, czyli o połowę za mało — to ślad pominięcia całego podwójnego iloczynu.
💡 Wskazówka: Podwójny iloczyn dwóch pierwiastków liczy się przez wymnożenie liczb pod pierwiastkami: 5⋅3=15. Pierwiastków się nie dodaje ani nie skraca — 5+3 to nie 8. Ta jedna reguła rozstrzyga całe zadanie, bo pozostałe dwa składniki wychodzą liczbami całkowitymi.
⚠ Odpowiedź B, czyli samo 17 — z pominięcia podwójnego iloczynu i potraktowania (a+b)2 jako a2+b2. To najczęstszy błąd w całym dziale i wart osobnego sprawdzenia: dla a=b=1 mamy (1+1)2=4, a 12+12=2 — wzór bez środkowego składnika po prostu nie działa. Drugi błąd: odpowiedź D, czyli 215 zamiast 415 — zgubienie dwójki z czynnika 23 przy liczeniu podwójnego iloczynu.
Zadanie 9(czerwiec 2016)1 pktśrednie
Różnica 500012−499992 jest równa
A.2000000
B.200000
C.20000
D.4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Podnoszenie tych liczb do kwadratu byłoby karą, a nie zadaniem — i właśnie dlatego w treści jest różnica kwadratów. Rozkładamy ją na iloczyn wzorem a2−b2=(a−b)(a+b).
a=50001, b=49999, więc:
• a−b=50001−49999=2
• a+b=50001+49999=100000
500012−499992=2⋅100000=200000
Odpowiedź: B.
Kontrola na mniejszych liczbach, gdzie da się policzyć wszystko wprost: 112−92=121−81=40, a wzór daje (11−9)(11+9)=2⋅20=40 ✓. Ta sama struktura — dwie liczby odległe o 2, symetrycznie po obu stronach okrągłej liczby — i ten sam mechanizm.
💡 Wskazówka: Kiedy w zadaniu widzisz różnicę dwóch kwadratów dużych liczb, nigdy nie licz kwadratów. Rozłóż na iloczyn: różnica tych liczb jest maleńka, a suma okrągła, więc mnożenie robi się pamięciowe. To jedyny sens, w jakim te wzory są „skróconego mnożenia” — mają skracać rachunek, a nie zapis.
⚠ Odpowiedź D, czyli 4 — z policzenia (50001−49999)2 zamiast różnicy kwadratów. To dwie zupełnie różne rzeczy: a2−b2 kontra (a−b)2. Drugi błąd: pomyłka o rząd wielkości przy sumie — 50001+49999 to 100000, a nie 10000 ani 1000000; stąd biorą się odpowiedzi C i A.
Zadanie 10(sierpień 2017)1 pkttrudniejsze
Liczba (27−5)2⋅(27+5)2 jest równa
A.9
B.3
C.2809
D.28−207
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Kusi, żeby rozwinąć oba kwadraty i mnożyć — ale jest krótsza droga. Oba czynniki są kwadratami, więc można je najpierw połączyć w jeden kwadrat iloczynu:
(27−5)2⋅(27+5)2=[(27−5)(27+5)]2
W nawiasie kwadratowym mamy teraz różnicę i sumę tych samych składników, czyli wzór (a−b)(a+b)=a2−b2 z a=27 i b=5:
• a2=(27)2=4⋅7=28
• b2=52=25
(27−5)(27+5)=28−25=3
Zostaje podnieść to do kwadratu: 32=9
Odpowiedź: A.
Kontrola liczbowa: 27≈5,2915, więc pierwszy nawias to 0,2915, a drugi 10,2915. Kwadraty: 0,085 oraz 105,91, a ich iloczyn ≈9,00 ✓. Warto zauważyć, że odpowiedź B, czyli 3, to wynik przed ostatnim podniesieniem do kwadratu — dystraktor dla tych, którzy zapomną, że kwadraty były dwa.
💡 Wskazówka: Reguła x2⋅y2=(xy)2 pozwala najpierw pomnożyć podstawy, a dopiero potem podnieść do kwadratu — i to zwykle radykalnie skraca rachunek. Tutaj po pomnożeniu podstaw zostaje różnica kwadratów, czyli zwykłe 28−25. Zawsze warto sprawdzić, czy czynniki nie tworzą razem takiej pary.
⚠ Odpowiedź B, czyli 3 — poprawne pomnożenie podstaw i zapomnienie o ostatnim kroku, czyli podniesieniu wyniku do kwadratu. Drugi błąd: odpowiedź C, czyli 2809 — to 532, wynik pomnożenia (28+25) zamiast (28−25), czyli zastosowania wzoru na różnicę kwadratów z plusem.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. B
2. A
3. C
4. A
5. B
6. C
7. D
8. C
9. B
10. A
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Sprawdź się na kartce
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.
Płatny materiał · sklep
Wzory skróconego mnożenia — sprawdzian, liceum, klasa 1
Rozwijanie kwadratu sumy i różnicy, różnica kwadratów, zwijanie trójmianu.
W zakresie podstawowym trzy: kwadrat sumy (a+b)2=a2+2ab+b2, kwadrat różnicy (a−b)2=a2−2ab+b2 oraz różnica kwadratów a2−b2=(a−b)(a+b). Wzory na sześciany należą już do zakresu rozszerzonego.
Dlaczego (a+b)2 nie równa się a2+b2?
Bo przy mnożeniu (a+b)(a+b) powstają cztery składniki, a nie dwa — oprócz a2 i b2 pojawiają się jeszcze ab i ba, które dają razem 2ab. Dla a=3 i b=4 różnica wynosi 24: poprawnie 49, błędnie 25.
Czy da się rozłożyć sumę kwadratów a2+b2?
Nie, w liczbach rzeczywistych sumy kwadratów rozłożyć się nie da. Rozkłada się wyłącznie różnica. To ważna asymetria — przy sześcianach jest inaczej, bo tam rozkłada się zarówno suma, jak i różnica.
Jak policzyć 103⋅97 w pamięci?
Zauważyć, że obie liczby leżą o 3 od setki, i użyć różnicy kwadratów: (100+3)(100−3)=1002−32=10000−9=9991. Metoda działa tylko wtedy, gdy obie liczby są jednakowo oddalone od tej samej okrągłej liczby.
Czy wzory na sześciany są na maturze podstawowej?
Nie. Podstawa programowa wymienia a3+b3 oraz (a±b)n w zakresie rozszerzonym, w punkcie 5 działu o wyrażeniach algebraicznych. Do matury podstawowej wystarczą trzy wzory z kwadratami.
Do czego wzory skróconego mnożenia przydają się poza przekształcaniem?
Przede wszystkim do rozkładu na czynniki, który upraszcza wyrażenia wymierne i rozbija równania na prostsze przypadki. Wracają też w dowodach algebraicznych oraz w rachunku w pamięci przy liczbach bliskich okrągłym.
Jaki jest wzór skróconego mnożenia trzeciego stopnia?
Wzorów trzeciego stopnia jest cztery: sześcian sumy, sześcian różnicy, suma sześcianów i różnica sześcianów. Sześcian sumy to a do trzeciej plus trzy razy a do kwadratu razy b, plus trzy razy a razy b do kwadratu, plus b do trzeciej. W sześcianie różnicy znaki przy wyrazach z b nieparzystej potęgi są ujemne. Suma i różnica sześcianów rozkładają się na iloczyn dwumianu i trójmianu — i tu, w odróżnieniu od kwadratów, rozkłada się także suma.
Jakie wzory skróconego mnożenia obowiązują w 1 klasie liceum?
Trzy wzory z kwadratami: kwadrat sumy, kwadrat różnicy i różnica kwadratów. To one wystarczają do matury podstawowej i to od nich zaczyna się pierwsza klasa liceum i technikum. Wzory na sześciany wchodzą później i należą do zakresu rozszerzonego.
Kiedy stosujemy wzory skróconego mnożenia?
W dwie strony. Od lewej — gdy trzeba szybko rozwinąć nawias podniesiony do kwadratu, bez wymnażania wyraz po wyrazie. Od prawej — gdy trzeba rozłożyć wyrażenie na czynniki, żeby skrócić ułamek algebraiczny, rozwiązać równanie albo uprościć dowód. Ta druga strona jest na maturze częstsza i trudniejsza do zauważenia.
Jaki jest wzór na różnicę kwadratów?
Różnica kwadratów dwóch wyrażeń równa się iloczynowi ich różnicy i sumy. Działa wyłącznie dla odejmowania — sumy kwadratów w liczbach rzeczywistych rozłożyć się nie da. To najczęściej wykorzystywany z trzech wzorów podstawowych, bo pozwala rozbić wyrażenie na czynniki.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-09-24. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-09-24
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.