
Płatny materiał · sklep
Nierówności kwadratowe — kartkówka, liceum klasa 2
Postać iloczynowa, nierówność x² ≥ c, rozwiązania całkowite.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Strona główna › Równania i nierówności › Nierówności wymierne
Przy równaniu wymiernym wolno pomnożyć obie strony przez mianownik. Przy nierówności — nie wolno. Powód jest jeden i decyduje o całej metodzie: nie wiemy, czy mianownik jest dodatni, czy ujemny, a mnożenie przez liczbę ujemną odwraca znak nierówności. Zamiast mnożyć, bada się znak całego ilorazu.
Krótko: Nierówność wymierna zawiera niewiadomą w mianowniku. Nie mnożymy jej przez mianownik, bo nie znamy jego znaku; zamiast tego przenosimy wszystko na jedną stronę, sprowadzamy do wspólnego mianownika i badamy znak ilorazu.
⚠️ To jest materiał rozszerzony
Podstawa dla liceum, dział III. Równania i nierówności, zakres rozszerzony, punkt 2: „rozwiązuje równania i nierówności wymierne, które dadzą się sprowadzić do równania lub nierówności liniowej lub kwadratowej”.
Zakres podstawowy obejmuje nierówności liniowe i kwadratowe, ale nie wymierne.
Przy równaniu wolno pomnożyć przez mianownik. Przy nierówności nie.
Weźmy i spróbujmy pomnożyć przez :
Ten wynik jest fałszywy. Sprawdźmy , które przecież spełnia :
Gdzie popełniono błąd. Mnożąc przez , milcząco założono, że jest dodatnie. Dla ujemnego znak nierówności powinien się odwrócić — a nie odwrócił.
Trzy rzeczy, których przy nierówności wymiernej nie wolno
Mnożyć przez mianownik — nie znasz jego znaku, więc nie wiesz, czy odwracać nierówność.
Mnożyć na krzyż — to to samo mnożenie, tylko zapisane inaczej.
Skracać ułamków po obu stronach — skracanie przez wyrażenie z niewiadomą to też mnożenie przez odwrotność.
Wszystkie trzy zakazy mają jedną przyczynę: mnożenie przez coś, czego znaku nie znamy.
Co wolno. Wolno dodawać i odejmować dowolne wyrażenia — to nie zmienia znaku nierówności. I na tym opiera się właściwa metoda.

Skoro nie wolno mnożyć, trzeba zbadać znak wyrażenia. Schemat ma cztery kroki.
Kluczowa obserwacja upraszczająca krok czwarty:
Iloraz i iloczyn mają zawsze ten sam znak, bo o znaku decyduje wyłącznie to, czy składniki są zgodne, czy przeciwne. Dzielenie i mnożenie rządzą się tą samą regułą znaków.
Dzięki temu nierówność wymierną można zamienić na wielomianową — a tę rozwiązuje się siatką znaków albo szkicem paraboli.
⚠️ Mianownik zawsze z warunkiem ostrym
Zamieniając na , trzeba osobno dopisać .
To ważne przy nierównościach nieostrych. W licznik może być zerem (czyli należy do rozwiązania), ale mianownik nie — więc jest wykluczone mimo znaku „większe lub równe”.
Praktycznie: przy miejscach zerowych licznika nawias domknięty, jeśli nierówność jest nieostra (przy ostrej — otwarty), przy miejscach zerowych mianownika zawsze otwarty.
Przykład pełnej drogi. Rozwiążmy .
Miejsca zerowe: licznik zeruje się dla , mianownik dla . Te dwie liczby dzielą oś na trzy przedziały.
| przedział | znak licznika | znak mianownika | znak ilorazu |
|---|---|---|---|
| ujemny | ujemny | dodatni ✓ | |
| ujemny | dodatni | ujemny | |
| dodatni | dodatni | dodatni ✓ |
Rozwiązaniem są dwa skrajne przedziały: .
Kontrola punktami: dla mamy ✓, dla wychodzi ✓, a dla — ✓. Wszystkie trzy zgadzają się z tabelą.

Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Funkcje wymierne” (liceum, klasa 2), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.

Dlaczego wystarczy sprawdzić jeden punkt z każdego przedziału? Bo między miejscami zerowymi znak się nie zmienia.
Uzasadnienie. Żeby wyrażenie zmieniło znak z dodatniego na ujemny, musi po drodze przejść przez zero albo przez punkt, w którym nie istnieje. Innej możliwości nie ma.
Poza tymi punktami wyrażenie zmienia się płynnie i nie może „przeskoczyć” przez zero niepostrzeżenie.
Praktyczna konsekwencja: wystarczy wypisać wszystkie miejsca zerowe licznika i mianownika, ustawić je na osi i sprawdzić po jednej liczbie z każdego powstałego przedziału.
Wybieraj wygodne punkty próbne
Punkt próbny może być dowolny — byle z wnętrza przedziału. Warto więc wybierać liczby, dla których rachunek jest łatwy: zero, jedynkę, dziesiątkę.
Dla przedziału wygodne jest , a dla — albo .
Nie trzeba liczyć wartości wyrażenia — wystarczy ustalić znak licznika i mianownika osobno, a potem zastosować regułę znaków.
Uwaga na krotność. Jeśli czynnik występuje w parzystej potędze, na przykład , to w tym punkcie wyrażenie dotyka zera, ale nie zmienia znaku — tak samo jak przy nierównościach kwadratowych z zerowym wyróżnikiem.
Trzy przykłady: nierówność nieostra, przeniesienie na jedną stronę i porównanie z równaniem.
Przykład 1 Nierówność nieostra — dwa różne nawiasy
Rozwiąż nierówność .
Odpowiedź:
Dwa różne nawiasy przy dwóch punktach to sedno tego zadania. Przy jedynce kwadratowy, bo licznik może się zerować; przy minus dwójce okrągły, bo mianownik nie może. Znak nierówności wpływa tylko na pierwszy z nich.
Przykład 2 Najpierw przenieś, potem badaj
Rozwiąż nierówność .
Odpowiedź:
Ostatnia kontrola pokazuje skalę błędu. Mnożenie przez gubi nieskończenie wiele rozwiązań — wszystkie ujemne. A wynik wygląda przy tym całkiem sensownie.
Przykład 3 To samo wyrażenie, równanie kontra nierówność
Porównaj rozwiązania: oraz .
Odpowiedź: Równanie: . Nierówność: .
Zestawienie pokazuje, dlaczego metody są różne. Przy równaniu wystarczy licznik, bo pytamy o jeden punkt. Przy nierówności trzeba całego ilorazu, bo pytamy o obszar — a mianownik decyduje o jego znaku tak samo jak licznik.
Cztery błędy — pierwszy jest istotą całego tematu.
Pomnożenie obu stron przez mianownik
Skąd się bierze: Nie znamy znaku mianownika, a mnożenie przez liczbę ujemną odwraca nierówność. W mnożenie przez daje i gubi wszystkie rozwiązania ujemne — czyli nieskończenie wiele.
Jak zrobić dobrze: Przenieś wszystko na jedną stronę, sprowadź do jednego ułamka i zbadaj znak. Mnożyć wolno dopiero wtedy, gdy znak mianownika jest znany na pewno.
Ten sam nawias przy liczniku i mianowniku
Skąd się bierze: Przy nierówności nieostrej miejsce zerowe licznika należy do rozwiązania, a miejsce zerowe mianownika nigdy. Domknięcie obu daje odpowiedź zawierającą punkt, w którym wyrażenie nie istnieje.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj: licznik może być zerem, mianownik nie. Przy miejscach zerowych licznika nawias domknięty (jeśli znak nieostry), przy mianowniku zawsze otwarty.
Badanie znaku samego licznika
Skąd się bierze: Znak ilorazu zależy od obu części. Wyrażenie jest dodatnie także wtedy, gdy licznik i mianownik są oba ujemne — a patrząc tylko na licznik, ten przedział się pomija.
Jak zrobić dobrze: Wypisz miejsca zerowe licznika i mianownika, a potem sprawdź znak obu w każdym przedziale. Iloraz jest dodatni, gdy znaki są zgodne.
Pominięcie przedziału przy sprawdzaniu punktów
Skąd się bierze: Dwa punkty szczególne dzielą oś na trzy przedziały, nie dwa. Sprawdzenie tylko skrajnych albo tylko środkowego zostawia część odpowiedzi niezbadaną.
Jak zrobić dobrze: Policz przedziały: przy punktach szczególnych jest ich . Weź po jednej liczbie z każdego, wybierając te, dla których rachunek jest najprostszy.
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.

Płatny materiał · sklep
Postać iloczynowa, nierówność x² ≥ c, rozwiązania całkowite.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →
Płatny materiał · sklep
Przedziały, wzory skróconego mnożenia, wartość bezwzględna, układy.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →
Płatny materiał · sklep
Nierówność z ułamkami, skrajne rozwiązanie całkowite, zadania tekstowe.
3,90 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Ponieważ nie znamy jego znaku, a mnożenie przez liczbę ujemną odwraca znak nierówności. Bez tej wiedzy przekształcenie nie jest równoważne i gubi część rozwiązań.
Przenieść wszystko na jedną stronę, sprowadzić do jednego ułamka, wyznaczyć miejsca zerowe licznika i mianownika, a następnie zbadać znak wyrażenia w każdym powstałym przedziale.
Bo dzielenie i mnożenie rządzą się tą samą regułą znaków — wynik jest dodatni, gdy oba składniki mają zgodne znaki. Trzeba tylko osobno dopisać warunek, że mianownik nie jest zerem.
Nigdy, nawet przy nierówności nieostrej. W tym punkcie wyrażenie w ogóle nie istnieje, więc nawias jest zawsze otwarty, w odróżnieniu od miejsc zerowych licznika.
Po jednym z każdego przedziału wyznaczonego przez miejsca zerowe. Przy dwóch takich punktach przedziałów jest trzy, więc wystarczą trzy sprawdzenia.
Nie. Podstawa umieszcza je w zakresie rozszerzonym. Zakres podstawowy obejmuje tylko nierówności liniowe i kwadratowe.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.
Odbieram książeczkę w grupie