Dzielenie wielomianów wygląda jak dzielenie pisemne liczb i działa na tej samej zasadzie: dzielimy najstarszy wyraz przez najstarszy, mnożymy, odejmujemy, znosimy następny. Służy do jednego głównego celu — rozłożenia wielomianu na czynniki, gdy zna się już jeden jego pierwiastek. Do tego dochodzi twierdzenie, dzięki któremu resztę można podać bez dzielenia, jednym podstawieniem.
Dział: Wyrażenia algebraicznePoziom: liceum — zakres rozszerzonyZadań z matury: 7
Krótko: Dzielenie wielomianów pisemnie przebiega jak dzielenie liczb: dzielimy najstarszy wyraz dzielnej przez najstarszy wyraz dzielnika, mnożymy, odejmujemy i znosimy kolejny wyraz. Wynik zapisujemy jako P(x) = Q(x) · D(x) + R(x).
Podstawa dla liceum umieszcza w zakresie rozszerzonym, dział II. Wyrażenia algebraiczne: „dzieli wielomian jednej zmiennej W(x) przez dwumian postaci x−a”.
Zakres podstawowy wymaga jedynie rozwiązywania równań wielomianowych już doprowadzonych do postaci iloczynowej — czyli takich, gdzie rozkładu nikt od ucznia nie oczekuje.
Samo dzielenie pisemne do matury podstawowej nie jest potrzebne — ale twierdzenie o reszcie z drugiej sekcji już bywa. W podpiętym niżej zestawie CKE wszystkie siedem zadań pochodzi z poziomu podstawowego, a trzy z nich sprowadzają się dokładnie do sprawdzenia, że W(a)=0. Przy rozszerzeniu dzielenie jest natomiast narzędziem podstawowym, bo bez niego nie da się rozłożyć wielomianu stopnia trzeciego.
Zasada. Dzielenie wielomianu przez dwumian x−a przebiega tak samo jak dzielenie pisemne liczb, tylko zamiast cyfr operujemy jednomianami.
Podzielmy x3−2x2−x+2 przez x−1.
Dzielę najstarsze wyrazy:x3:x=x2. To pierwszy wyraz wyniku.
Mnożę go przez cały dzielnik: x2(x−1)=x3−x2.
Odejmuję od dzielnej: (x3−2x2)−(x3−x2)=−x2.
Znoszę następny wyraz i powtarzam: teraz dzielę −x2 przez x, co daje −x.
Powtarzając cykl jeszcze raz, otrzymuję trzeci wyraz −2 i resztę 0.
(x3−2x2−x+2):(x−1)=x2−x−2
Kontrola przez wymnożenie — zawsze warta wykonania:
(x−1)(x2−x−2)=x3−x2−2x−x2+x+2=x3−2x2−x+2✓
Skąd wiadomo, przez co dzielić
Dzielenie ma sens wtedy, gdy znamy już jeden pierwiastek wielomianu — bo jeśli W(a)=0, to (x−a) jest jego czynnikiem.
Jeśli wielomian ma współczynniki całkowite, jego pierwiastków całkowitych szuka się wśród dzielników wyrazu wolnego. Dla x3−2x2−x+2 wyraz wolny to 2, więc kandydatami są ±1 i ±2 — piszę o tym przy wielomianach.
Sprawdzenie W(1)=1−2−1+2=0 pokazuje, że jedynka jest pierwiastkiem — i dopiero wtedy dzielenie przez (x−1) ma sens.
Uwaga na brakujące potęgi. Jeśli w wielomianie nie ma któregoś wyrazu, trzeba wstawić w jego miejsce zero. Dzieląc x3−8, traktuje się go jako x3+0x2+0x−8 — inaczej kolumny się rozjadą i wynik będzie błędny.
Reszta z dzielenia przez dwumian x−a ma zaskakująco prostą postać. Nie trzeba jej liczyć — wystarczy podstawić a do wielomianu.
r=W(a)
Dlaczego tak jest. Każde dzielenie da się zapisać jako:
W(x)=(x−a)⋅Q(x)+r
Podstawiając x=a, pierwszy składnik znika, bo zawiera czynnik (a−a)=0. Zostaje samo r, czyli W(a)=r.
Przykład. Jaka jest reszta z dzielenia x3+2x2−5 przez x−2?
Zamiast dzielić, podstawiam x=2:
W(2)=23+2⋅22−5=8+8−5=11
Reszta wynosi 11 — policzone w jednej linijce, bez całej procedury dzielenia.
wartość W(a)
co to znaczy
wniosek
W(a)=0
reszta zerowa
(x−a)dzieli wielomian; a jest pierwiastkiem
W(a)=0
reszta niezerowa
dzielenie nie wychodzi równo
Pierwszy wiersz to najczęstsze zastosowanie. Zamiast wykonywać dzielenie „na próbę”, sprawdza się jednym podstawieniem, czy w ogóle wyjdzie równo.
Ten pierwszy wiersz ma własną nazwę: twierdzenie Bézouta. Mówi ono dokładnie tyle: wielomian W(x) dzieli się przez dwumian x−a bez reszty wtedy i tylko wtedy, gdyW(a)=0, czyli gdy a jest pierwiastkiem tego wielomianu. To szczególny przypadek twierdzenia o reszcie — ten, w którym reszta wynosi zero. Nazwiska nie trzeba pamiętać do matury, ale warto je znać, bo pod nim ten fakt bywa cytowany w zadaniach i podręcznikach.
Uwaga na znak przy podstawianiu
Dzielnik x−2 oznacza a=2, ale dzielnik x+3 oznacza a=−3, bo x+3=x−(−3).
Kontrola: podstawiona liczba musi zerować dzielnik. Dla x+3 sprawdź, czy −3+3=0 ✓
Twierdzenie o reszcie: reszta z dzielenia przez x − a równa się W(a).
Grupa A gratis · B–E w sklepie
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Wielomiany” (liceum, klasa 2), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.
✓ PDF od razu po płatności BLIK✓ Bez zakładania konta✓ Faktura dla szkoły
3Po co to wszystko — rozkład na czynniki
Dzielenie rzadko jest celem samym w sobie. Służy do obniżenia stopnia wielomianu, żeby dało się go rozłożyć i rozwiązać równanie. Gdy dzielisz przez dwumian liniowy, szybciej idzie to schematem Hornera — liczysz wtedy na samych współczynnikach.
Schemat postępowania przy równaniu stopnia trzeciego:
Znajdź jeden pierwiastek całkowity, sprawdzając dzielniki wyrazu wolnego.
Podziel wielomian przez odpowiedni dwumian (x−a).
Zostaje trójmian kwadratowy — rozwiąż go wyróżnikiem.
Zapisz całość w postaci iloczynowej i odczytaj wszystkie pierwiastki.
Przykład. Rozwiążmy x3−2x2−x+2=0.
Z poprzedniej sekcji wiemy, że W(1)=0 i że iloraz to x2−x−2. Zatem:
x3−2x2−x+2=(x−1)(x2−x−2)=(x−1)(x−2)(x+1)
Trójmian x2−x−2 rozłożyłem ze wzorów Viète'a: szukam pierwiastków o sumie −ab=1 i iloczynie ac=−2 — to 2 i −1. Pierwiastek p daje w rozkładzie czynnik (x−p), więc dwójka daje (x−2), a minus jedynka (x+1).
Pierwiastki: x=1, x=2, x=−1 — trzy, zgodnie ze stopniem wielomianu.
Ile pierwiastków może mieć wielomian
Co najwyżej tyle, ile wynosi jego stopień. Wielomian stopnia trzeciego ma najwyżej trzy pierwiastki, ale może mieć ich mniej.
Gdyby po podzieleniu trójmian miał ujemny wyróżnik, zostałby tylko jeden pierwiastek — ten znaleziony na początku.
Warto to sprawdzać jako kontrolę: liczba pierwiastków większa od stopnia oznacza błąd w rachunku.
Cała metoda opiera się na jednym fakcie: iloczyn równa się zeru tylko wtedy, gdy zeruje się któryś czynnik. Dlatego doprowadzenie do postaci iloczynowej rozwiązuje równanie — opisuję to szerzej przy wielomianach.
4Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: dzielenie z resztą, reszta bez dzielenia i pełny rozkład równania.
Przykład 1 Dzielenie z resztą niezerową
Podziel x3+2x2−5 przez x−2 i podaj iloraz oraz resztę.
Uzupełniam brakującą potęgę: x3+2x2+0x−5 — bez tego kolumny by się rozjechały.
Stopień reszty jest mniejszy od stopnia dzielnika, więc kończę. Iloraz: x2+4x+8, reszta: 11.
Kontrola twierdzeniem o reszcie: W(2)=8+8−5=11 ✓ — zgadza się
Kontrola przez wymnożenie: (x−2)(x2+4x+8)+11=x3+4x2+8x−2x2−8x−16+11=x3+2x2−5 ✓
Odpowiedź: Iloraz to x2+4x+8, a reszta wynosi 11.
Dwie niezależne kontrole na końcu są tu wzorcowe: twierdzenie o reszcie sprawdza samą resztę jednym podstawieniem, a wymnożenie sprawdza cały wynik. Zgodność obu praktycznie wyklucza pomyłkę.
Przykład 2 Reszta bez wykonywania dzielenia
Wyznacz resztę z dzielenia wielomianu W(x)=2x4−3x2+x+5 przez dwumian x+1.
Dzielnik to x+1, czyli x−(−1) — podstawiam więc a=−1, nie 1.
Kontrola dzielnika: −1+1=0 ✓ — liczba faktycznie go zeruje.
W(−1)=2⋅(−1)4−3⋅(−1)2+(−1)+5
Potęgi parzyste dają liczby dodatnie: (−1)4=1 oraz (−1)2=1.
W(−1)=2⋅1−3⋅1−1+5=2−3−1+5=3
Kontrola znaku: gdyby ktoś podstawił a=1, wyszłoby 2−3+1+5=5 — inna liczba, więc pomyłka znaku jest wykrywalna
Kontrola sensu: reszta jest różna od zera, więc (x+1)nie dzieli tego wielomianu ✓
Odpowiedź: Reszta wynosi 3.
Całe zadanie to jedno podstawienie. Gdyby wykonywać dzielenie pisemne wielomianu czwartego stopnia, byłyby to cztery cykle po trzy działania — twierdzenie o reszcie oszczędza tu praktycznie całą pracę.
Przykład 3 Pełny rozkład równania trzeciego stopnia
Rozwiąż równanie x3−7x+6=0.
Szukam pierwiastka całkowitego wśród dzielników wyrazu wolnego 6: kandydaci to ±1, ±2, ±3, ±6.
W(1)=1−7+6=0 ✓ — jedynka jest pierwiastkiem, więc (x−1) jest czynnikiem.
Dzielę x3+0x2−7x+6 przez (x−1) — pamiętam o brakującym wyrazie z x2.
Iloraz wychodzi x2+x−6, reszta zerowa.
Rozkładam trójmian x2+x−6 ze wzorów Viète'a: pierwiastki mają sumę −ab=−1 i iloczyn ac=−6 — to 2 i −3.
Uwaga na znak sumy: to −1, a nie 1. Sumą pierwiastków jest współczynnik przy x wzięty z przeciwnym znakiem, więc trójmian x2+x−6 daje sumę ujemną, a trójmian x2−x−2 z poprzedniej sekcji — dodatnią.
x3−7x+6=(x−1)(x−2)(x+3)
Pierwiastki: x=1, x=2, x=−3.
Kontrola dla x=2: 8−14+6=0 ✓
Kontrola dla x=−3: −27+21+6=0 ✓
Kontrola liczby pierwiastków: trzy, a stopień też trzy ✓ — więcej być nie może
Odpowiedź: x∈{−3,1,2}
Suma pierwiastków wynosi tu 0, a wielomian nie ma wyrazu z x2 — to nie przypadek. W wielomianie ze współczynnikiem 1 przy najwyższej potędze współczynnik przy x2 jest przeciwny do sumy pierwiastków, więc jego brak od razu zapowiada, że suma się wyzeruje. Gdy przy x3 stoi inna liczba, trzeba ją najpierw wyłączyć: wielomian 2(x−1)(x−2)(x−3) ma sumę pierwiastków 6, a współczynnik przy x2 równy −12.
5Najczęstsze błędy
Cztery błędy — pierwszy psuje cały rachunek już na starcie.
Pominięcie brakującej potęgi
Skąd się bierze: W wielomianie x3−8 brakuje wyrazów z x2 i x. Bez wpisania zer kolumny w dzieleniu pisemnym przesuwają się o jedno miejsce i wynik jest błędny, choć rachunek wygląda poprawnie.
Jak zrobić dobrze: Przed rozpoczęciem dzielenia zapisz wielomian z wszystkimi potęgami po kolei, wstawiając zera tam, gdzie wyrazu nie ma. Kontrola: liczba wyrazów musi być o jeden większa od stopnia.
Mylenie znaku przy twierdzeniu o reszcie
Skąd się bierze: Dzielnik x+3 oznacza a=−3, a nie 3. Podstawienie dodatniej liczby daje inną resztę i błędną odpowiedź, mimo poprawnego rachunku.
Jak zrobić dobrze: Sprawdź, czy podstawiana liczba zeruje dzielnik. Dla x+3 musi zachodzić −3+3=0. Jeśli wychodzi coś innego, znak jest odwrotny.
Dzielenie bez sprawdzenia, czy pierwiastek istnieje
Skąd się bierze: Dzielenie przez losowo wybrany dwumian daje niezerową resztę i nie prowadzi do rozkładu. To zmarnowana praca, bo cała metoda opiera się na tym, że reszta ma wyjść zero.
Jak zrobić dobrze: Najpierw sprawdź kandydatów jednym podstawieniem — twierdzenie o reszcie robi to natychmiast. Dziel dopiero wtedy, gdy W(a)=0.
Zatrzymanie się na ilorazie
Skąd się bierze: Po podzieleniu zostaje trójmian kwadratowy, który zwykle też się rozkłada. Podanie odpowiedzi w postaci (x−1)(x2−x−2) pomija dwa dalsze pierwiastki.
Jak zrobić dobrze: Po dzieleniu zawsze sprawdź, czy iloraz da się rozłożyć dalej — wyróżnikiem albo przez rozkład na czynniki. Kontrola: jeśli pierwiastków wyszło mniej, niż wynosi stopień, upewnij się, że to ujemny wyróżnik ilorazu, a nie Twoje przeoczenie.
Zadania maturalne — pierwiastki wielomianu i rozkład na czynniki
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści — współczynniki i podany pierwiastek. Czerwone to wielkości wyliczone po drodze, a wynik końcowy stoi na czarno.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 5 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 6 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 2(maj 2024)1 pktśrednie
Dany jest wielomian W(x)=3x3+6x2+9x.
Oceń prawdziwość podanych stwierdzeń.
Wielomian W jest iloczynem wielomianów F(x)=3x i G(x)=x2+2x+3.
P
F
Liczba (−1) jest rozwiązaniem równania W(x)=0.
P
F
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: P, F
Zdanie pierwsze — sprawdzam przez wymnożenie, bo to szybsze niż rozkładanie.
3x⋅(x2+2x+3)=3x3+6x2+9x — dokładnie zadany wielomian. Zdanie prawdziwe.
Można też pójść drugą drogą: w każdym wyrazie W siedzi czynnik 3x, więc wyłączenie go przed nawias daje ten sam rozkład.
Zdanie drugie — podstawiam x=−1, bo pierwiastek to liczba, która zeruje wielomian.
W(−1)=3⋅(−1)3+6⋅(−1)2+9⋅(−1)=−3+6−9=−6.
Skoro −6=0, liczba −1nie jest pierwiastkiem. Zdanie fałszywe.
Kontrola przez rozkład. Z pierwszego zdania W(x)=3x(x2+2x+3). Czynnik 3x zeruje się dla x=0, a trójmian x2+2x+3 ma wyróżnik 4−12=−8<0, więc nie ma pierwiastków.
Zatem jedynym pierwiastkiem W jest 0 — co potwierdza, że −1 nim nie jest ✓
Odpowiedź: P, F.
💡 Wskazówka: Gdy wielomian ma już postać iloczynową, wszystkie jego pierwiastki odczytuje się z czynników. Trójmian o ujemnym wyróżniku nie wnosi żadnego pierwiastka i można go pominąć.
⚠ Uznanie, że skoro w rozkładzie stoi x2+2x+3, to wielomian ma trzy pierwiastki, bo jest stopnia trzeciego. Stopień daje tylko górne ograniczenie — rzeczywistych pierwiastków może być mniej.
Zadanie 3(grudzień 2023)1 pktśrednie
Dany jest wielomian W(x)=−3x3−x2+kx+1, gdzie k jest pewną liczbą rzeczywistą. Wiadomo, że wielomian W można zapisać w postaci W(x)=(x+1)⋅Q(x) dla pewnego wielomianu Q.
Liczba k jest równa
A.29
B.(−3)
C.0
D.3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Tłumaczę treść na warunek liczbowy. Zapis W(x)=(x+1)⋅Q(x) znaczy, że Wdzieli się przez x+1 bez reszty.
A to, na mocy twierdzenia o reszcie, zachodzi dokładnie wtedy, gdy W(−1)=0 — bo dwumian x+1 zeruje się właśnie dla x=−1.
Nie wykonuję żadnego dzielenia — wystarczy jedno podstawienie.
W(−1)=−3⋅(−1)3−(−1)2+k⋅(−1)+1.
Liczę potęgi: (−1)3=−1 oraz (−1)2=1, więc W(−1)=3−1−k+1=3−k.
Przyrównuję do zera: 3−k=0, stąd k=3.
Sprawdzenie. Dla k=3 mamy W(x)=−3x3−x2+3x+1, a W(−1)=3−1−3+1=0 ✓ — dwumian x+1 faktycznie dzieli ten wielomian.
Odpowiedź: D.
💡 Wskazówka: Zapis „W da się przedstawić jako (x−a)⋅Q(x)” to zawsze to samo co „a jest pierwiastkiem W”. Zamiast dzielić, podstaw a i przyrównaj do zera.
⚠ Zgubienie znaku przy nieparzystej potędze: policzenie −3⋅(−1)3 jako −3 zamiast +3. Wychodzi wtedy −3−k=0, czyli k=−3 — dokładnie wariant B, który po to w zadaniu stoi. Warto potęgi liczb ujemnych liczyć osobno, przed podstawieniem.
Zadanie 4(pokazowy 2023)1 pktśrednie
Dany jest wielomian W(x)=3x3+kx2−12x−7k+12, gdzie k jest pewną liczbą rzeczywistą. Wiadomo, że liczba (−2) jest pierwiastkiem tego wielomianu.
Liczba k jest równa
A.2
B.4
C.6
D.8
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Pierwiastek to liczba zerująca wielomian, więc warunek brzmi W(−2)=0. Tu parametr k stoi w dwóch miejscach — trzeba uważać, żeby nie pominąć drugiego.
Podstawiam: W(−2)=3⋅(−2)3+k⋅(−2)2−12⋅(−2)−7k+12.
Liczę potęgi osobno: (−2)3=−8 oraz (−2)2=4.
Wstawiam: 3⋅−8+4k+24−7k+12=−24+4k+24−7k+12.
Redukuję: liczby dają −24+24+12=12, a wyrazy z k: 4k−7k=−3k.
Zostaje równanie −3k+12=0, czyli 3k=12, więc k=4.
Sprawdzenie. Dla k=4: W(x)=3x3+4x2−12x−16, a W(−2)=−24+16+24−16=0 ✓
Odpowiedź: B.
💡 Wskazówka: Gdy parametr występuje w kilku miejscach wzoru, po podstawieniu zbierz osobno wszystkie wyrazy z parametrem i osobno same liczby. Wtedy nic nie przepadnie w redukcji.
⚠ Pominięcie wyrazu −7k, bo nie stoi przy żadnej potędze x i łatwo go przeoczyć. Bez niego wychodzi 4k+12=0, czyli k=−3 — odpowiedź, której w wariantach nawet nie ma.
Zadanie 5(grudzień 2022)1 pktśrednie
Dany jest wielomian W określony wzorem W(x)=x3−2x2−3x+6 dla każdej liczby rzeczywistej x.
Wielomian W przy rozkładzie na czynniki ma postać
A.W(x)=(x+2)(x2−3)
B.W(x)=(x−2)(x2−3)
C.W(x)=(x+2)(x2+3)
D.W(x)=(x−2)(x2+3)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Cztery wyrazy i brak wspólnego czynnika dla wszystkich — to sygnał do grupowania. Dzielę wielomian na dwie pary.
W(x)=(x3−2x2)+(−3x+6).
Z pierwszej pary wyłączam x2: x2(x−2).
Z drugiej wyłączam −3: −3(x−2). Znak jest tu kluczowy — wyłączenie +3 dałoby nawias (−x+2), czyli inny niż w pierwszej parze.
W obu parach został ten sam nawias(x−2), więc grupowanie się udało. Wyłączam go przed całość:
W(x)=(x−2)(x2−3).
Sprawdzenie przez wymnożenie.(x−2)(x2−3)=x3−3x−2x2+6=x3−2x2−3x+6 ✓ — zgadza się co do wyrazu.
Kontrola drugą drogą. Liczba 2 powinna być pierwiastkiem: W(2)=8−8−6+6=0 ✓, a (−2) nie: W(−2)=−8−8+6+6=−4=0 — co od razu odrzuca warianty A i C.
Odpowiedź: B.
💡 Wskazówka: W zadaniu zamkniętym z gotowymi rozkładami najszybciej sprawdzić, która liczba jest pierwiastkiem. Warianty z (x+2) wymagają, by W(−2)=0, a to jedno podstawienie rozstrzyga połowę odpowiedzi.
⚠ Wyłączenie z drugiej pary czynnika +3 zamiast −3. Powstaje wtedy nawias (−x+2), który nie zgadza się z pierwszym, i grupowanie wygląda na nieudane — choć rozkład istnieje.
Zadanie 6(sierpień 2022)1 pktłatwe
Jednym z rozwiązań równania 5(x+1)−x2(x+1)=0 jest liczba
A.1
B.(−1)
C.5
D.(−5)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Nawias (x+1) powtarza się w obu składnikach — to zaproszenie do wyłączenia go przed całość, bez żadnego wymnażania.
5(x+1)−x2(x+1)=(x+1)(5−x2)=0.
Iloczyn równa się zeru wtedy i tylko wtedy, gdy zeruje się któryś czynnik. Rozbijam na dwa proste równania.
Pierwszy czynnik: x+1=0, czyli x=−1.
Drugi czynnik: 5−x2=0, czyli x2=5, a stąd x=5 albo x=−5.
Wśród wariantów odpowiedzi jest tylko −1 — pozostałe dwa pierwiastki są niewymierne.
Sprawdzenie. Dla x=−1: 5⋅0−1⋅0=0 ✓ — oba składniki znikają, bo każdy zawiera nawias (x+1).
Kontrola wariantu C. Dla x=5: 5⋅6−25⋅6=30−150=−120=0 — piątka rozwiązaniem nie jest, mimo że występuje we wzorze.
Odpowiedź: B.
💡 Wskazówka: Zanim cokolwiek wymnożysz, sprawdź, czy w obu składnikach nie powtarza się ten sam nawias. Jeśli tak, wyłączenie go zamienia równanie stopnia trzeciego w dwa równania, które umiesz rozwiązać.
⚠ Wymnożenie wszystkiego i próba rozwiązywania równania −x3−x2+5x+5=0 od zera. Rozwiązanie istnieje, ale droga jest wielokrotnie dłuższa, a rozkład i tak trzeba na końcu odtworzyć.
Zadanie 7(listopad 2010)1 pktłatwe
Liczba 2 jest pierwiastkiem wielomianu W(x)=x3+ax2+6x−4.
Współczynnik a jest równy
A.2
B.−2
C.4
D.−4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Pierwiastek zeruje wielomian, więc podstawiam x=2 i przyrównuję wynik do zera.
W(2)=23+a⋅22+6⋅2−4.
Liczę potęgi: 23=8 oraz 22=4.
Wstawiam: 8+4a+12−4=4a+16.
Równanie 4a+16=0 daje 4a=−16, czyli a=−4.
Sprawdzenie. Dla a=−4: W(x)=x3−4x2+6x−4, a W(2)=8−16+12−4=0 ✓
Wniosek dodatkowy. Skoro 2 jest pierwiastkiem, to W dzieli się przez x−2 bez reszty — i tak właśnie zaczyna się rozkład wielomianu stopnia trzeciego na czynniki.
Odpowiedź: D.
💡 Wskazówka: To najprostszy typ zadania w całym dziale: jedno podstawienie i jedno równanie liniowe. Warto rozpoznawać go po sformułowaniu „liczba … jest pierwiastkiem”.
⚠ Pomylenie znaku przy przenoszeniu: z 4a+16=0 wychodzi a=−4, a nie a=4. Wariant C jest w zadaniu właśnie po to, żeby wyłapać ten błąd.
Zadania otwarte
Zadanie 1(czerwiec 2024)1 pkttrudniejsze
Wielomian W(x)=ax3+bx2+cx+d jest iloczynem wielomianów F(x)=(2−3x)2 oraz G(x)=3x−2.
Suma a+b+c+d współczynników wielomianu W jest równa …
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: 1
Kusi, żeby wymnożyć wszystko i dodać cztery liczby. Da się szybciej — i warto ten skrót znać, bo wraca w wielu zadaniach.
Obserwacja. Podstawmy x=1 do wzoru ogólnego: W(1)=a⋅1+b⋅1+c⋅1+d=a+b+c+d.
Czyli suma współczynników to po prostu wartość wielomianu w jedynce. Zamiast mnożyć wielomiany, wystarczy policzyć jedną liczbę.
Liczę F(1):(2−3⋅1)2=(2−3)2=(−1)2=1.
Liczę G(1):3⋅1−2=1.
Skoro W=F⋅G, to W(1)=1⋅1=1.
Sprawdzenie przez wymnożenie.(2−3x)2=9x2−12x+4, a po pomnożeniu przez 3x−2 wychodzi W(x)=27x3−54x2+36x−8.
Suma współczynników: 27−54+36−8=1 ✓ — ten sam wynik, tylko dłuższą drogą.
Odpowiedź: 1.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj równoważność: suma wszystkich współczynników wielomianu to jego wartość dla x=1. Działa dla dowolnego stopnia i pozwala pominąć całe mnożenie.
⚠ Wymnożenie nawiasów z pomyłką w znaku przy wyrazie środkowym. Zapis (2−3x)2 daje 9x2−12x+4, a nie 9x2+12x+4 — podwojony iloczyn ma znak minus.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1.1
2. P, F
3. D
4. B
5. B
6. B
7. D
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Sprawdź się na kartce
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.
Płatny materiał · sklep
Wielomiany — stopień i działania — kartkówka, liceum klasa 2
Stopień wielomianu, wartość, pierwiastek, mnożenie i odejmowanie.
Sposobem pisemnym, tak jak liczby: dzielimy najstarszy wyraz dzielnej przez najstarszy wyraz dzielnika, mnożymy wynik przez cały dzielnik, odejmujemy i znosimy następny wyraz. Cykl powtarzamy, aż stopień reszty spadnie poniżej stopnia dzielnika.
Jak obliczyć resztę z dzielenia przez dwumian?
Wystarczy podstawić do wielomianu liczbę zerującą dzielnik. Dla dzielnika x−a resztą jest wartość W(a), więc całe zadanie sprowadza się do jednego obliczenia.
Kiedy dwumian dzieli wielomian bez reszty?
Wtedy, gdy podstawiona liczba jest pierwiastkiem wielomianu, czyli gdy wartość wielomianu w tym punkcie wynosi zero. Dzielenie ma wtedy sens i prowadzi do rozkładu na czynniki.
Co zrobić, gdy w wielomianie brakuje jakiejś potęgi?
Trzeba wpisać w jej miejsce zero, na przykład traktując wyrażenie jako x3+0x2+0x−8. Bez tego kolumny w dzieleniu pisemnym przesuwają się i wynik jest błędny.
Czy dzielenie wielomianów jest na maturze podstawowej?
Nie. Podstawa umieszcza je w zakresie rozszerzonym, w punkcie o dzieleniu wielomianu przez dwumian. Zakres podstawowy wymaga tylko równań już rozłożonych na czynniki.
Po co dzieli się wielomiany?
Żeby obniżyć stopień i rozłożyć wielomian na czynniki. Po podzieleniu przez znany dwumian zostaje trójmian kwadratowy, który rozwiązuje się już zwykłym wyróżnikiem.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.