Strona główna › Równania i nierówności › Nierówności kwadratowe

Nierówności kwadratowe

Nierówność kwadratowa wygląda jak równanie ze zmienionym znakiem, ale rozwiązuje się ją zupełnie inaczej: nie rachunkiem, tylko rysunkiem. Pytanie nie brzmi „ile wynosi xx”, lecz „dla których xx wykres leży nad osią”. Kiedy raz zobaczysz to jako pytanie o znak, cała metoda sprowadza się do naszkicowania paraboli i odczytania odpowiedzi.

Dział: Równania i nierównościPoziom: liceum — zakres podstawowy

1Nierówność to pytanie o znak

To jest w podstawie programowej

Podstawa dla liceum (wersja od 2025), dział III. Równania i nierówności, zakres podstawowy, punkt 4: „rozwiązuje równania i nierówności kwadratowe”.

Równania i nierówności stoją w tym samym punkcie, ale metoda jest inna — i to właśnie ta różnica sprawia najwięcej trudności.

Nierówność kwadratowa to nierówność, którą da się zapisać w jednej z postaci:

ax2+bx+c>0,ax2+bx+c≥0,ax2+bx+c<0,ax2+bx+c≤0ax^2+bx+c > 0, \quad ax^2+bx+c \geq 0, \quad ax^2+bx+c < 0, \quad ax^2+bx+c \leq 0

przy czym a≠0a \neq 0. Wyrażenie ax2+bx+cax^2+bx+c nazywa się trójmianem kwadratowym.

Kluczowa zmiana perspektywy: równanie pyta, gdzie trójmian równa się zeru — czyli gdzie parabola przecina oś. Nierówność pyta, gdzie trójmian jest dodatni albo ujemny — czyli gdzie parabola leży nad osią albo pod nią.

zapispytanieco odczytujesz z wykresu
ax2+bx+c>0ax^2+bx+c > 0gdzie trójmian dodatnigdzie parabola jest nad osią OXOX
ax2+bx+c<0ax^2+bx+c < 0gdzie trójmian ujemnygdzie parabola jest pod osią OXOX
ax2+bx+c=0ax^2+bx+c = 0gdzie trójmian zerowygdzie parabola przecina oś

Dlatego odpowiedzią nie jest liczba, tylko zbiór — zwykle przedział albo suma dwóch przedziałów.

Miejsca zerowe są przy tym niezbędne, bo to jedyne punkty, w których trójmian może zmienić znak. Między nimi znak jest stały, więc wystarczy je znaleźć, żeby wiedzieć, gdzie przebiega granica.

Schemat z miejscami zerowymi i szkicem wraca później przy wielomianach i przy module — wszystkie typy nierówności zebrałem w jednym miejscu.

2Metoda w czterech krokach

Sposób jest zawsze ten sam, niezależnie od znaku nierówności.

  1. Uporządkuj nierówność do postaci z zerem po prawej stronie.
  2. Znajdź miejsca zerowe trójmianu — tak jak przy równaniu kwadratowym, przez deltę albo rozkład na czynniki.
  3. Naszkicuj parabolę: zaznacz miejsca zerowe i skieruj ramiona zgodnie ze znakiem aa.
  4. Odczytaj przedziały, w których wykres jest po żądanej stronie osi.

Szkic nie musi być dokładny. Nie liczy się wierzchołek ani skala — wystarczy, żeby było widać, gdzie wykres przecina oś i w którą stronę idą ramiona.

Weźmy x2−5x+6>0x^2 - 5x + 6 > 0. Miejsca zerowe to 2\textcolor{#16A06A}{2} i 3\textcolor{#16A06A}{3} (bo 2⋅3=6\textcolor{#16A06A}{2} \cdot \textcolor{#16A06A}{3} = 6 i 2+3=5\textcolor{#16A06A}{2}+\textcolor{#16A06A}{3} = 5). Współczynnik a=1>0a = 1 > 0, więc ramiona w górę.

Parabola z ramionami w górę leży nad osią po bokach, a pod osią między miejscami zerowymi. Skoro szukamy wartości dodatnich:

x∈(−∞,2)∪(3,+∞)x \in (-\infty, \textcolor{#16A06A}{2}) \cup (\textcolor{#16A06A}{3}, +\infty)

Reguła, którą warto zapamiętać obrazem

Przy ramionach w górę (a>0a>0): na zewnątrz dodatnie, w środku ujemne.

Przy ramionach w dół (a<0a<0): odwrotnie — w środku dodatnie, na zewnątrz ujemne.

Stąd wygodny skrót — gdy Delta>0Delta > 0, czyli gdy są dwa miejsca zerowe: „aa dodatnie, znak >> → dwa przedziały; aa dodatnie, znak << → jeden przedział w środku”.

Ta sama nierówność ze znakiem << dałaby odpowiedź x∈(2,3)x \in (\textcolor{#16A06A}{2}, \textcolor{#16A06A}{3}) — czyli sam środek. Miejsca zerowe są te same, zmienia się tylko to, którą część bierzemy.

3Nawias otwarty czy domknięty

To drugie miejsce, w którym najczęściej giną punkty — a reguła jest krótka.

znak nierównościczy miejsca zerowe należąnawias
>> oraz << (ostre)nieokrągły: (2,3)(2, 3)
≥\geq oraz ≤\leq (nieostre)takkwadratowy: ⟨2,3⟩\langle 2, 3 \rangle

Powód jest prosty: w miejscach zerowych trójmian równa się zeru. Przy znaku ostrym zero nie spełnia warunku, przy nieostrym — spełnia.

Przy nieskończonościach nawias jest zawsze okrągły: zapis (−∞,2⟩(-\infty, 2\rangle jest poprawny, ale ⟨−∞\langle-\infty już nie, bo nieskończoność nie jest liczbą i nie może należeć do zbioru.

Dla x2−5x+6≤0x^2-5x+6 \leq 0 odpowiedź to x∈⟨2,3⟩x \in \langle \textcolor{#16A06A}{2}, \textcolor{#16A06A}{3} \rangle — ten sam przedział co przy znaku <<, ale z końcami.

Kontrola przez podstawienie

Wybierz liczbę z wnętrza przedziału i podstaw do nierówności. Dla x∈(2,3)x \in (2,3) weź x=2,5x = 2{,}5: 2,52−5⋅2,5+6=6,25−12,5+6=−0,252{,}5^2 - 5 \cdot 2{,}5 + 6 = 6{,}25 - 12{,}5 + 6 = \textcolor{#E0453A}{-0{,}25}, czyli wartość ujemna ✓

Potem sprawdź liczbę spoza przedziału, na przykład x=0x = 0: 0−0+6=60 - 0 + 6 = \textcolor{#2F80D8}{6}, czyli dodatnia ✓

Dwa podstawienia rozstrzygają, czy wybrano właściwą część — i zajmują kilkanaście sekund.

4Gdy delta nie jest dodatnia

Te przypadki wyglądają na trudniejsze, a są łatwiejsze — bo parabola w ogóle nie przechodzi na drugą stronę osi.

Δ\Deltapołożenie paraboli (a>0a>0)>0>0<0<0
Δ<0\Delta < 0cała nad osiąwszystkie liczby: R\mathbb{R}zbiór pusty
Δ=0\Delta = 0dotyka osi w jednym punkcie x0x_0R∖{x0}\mathbb{R} \setminus \{x_0\}zbiór pusty

Przykład z deltą ujemną. Dla x2+2x+5>0x^2+2x+5 > 0 mamy Δ=4−20=−16\Delta = 4 - 20 = \textcolor{#16A06A}{-16}, więc miejsc zerowych nie ma, a ramiona idą w górę — cała parabola leży nad osią. Nierówność spełnia każda liczba rzeczywista.

Ta sama nierówność ze znakiem << nie ma rozwiązań: skoro wykres nigdzie nie schodzi pod oś, nie ma takich xx, dla których trójmian byłby ujemny.

Przykład z deltą zerową. Dla x2−6x+9>0x^2-6x+9 > 0 mamy Δ=0\Delta = \textcolor{#16A06A}{0} i jedno miejsce zerowe x=3x = \textcolor{#E0453A}{3}. Parabola dotyka osi w tym jednym punkcie, a wszędzie indziej jest nad nią — więc rozwiązaniem są wszystkie liczby oprócz trójki.

Przy znaku nieostrym ≥\geq ta sama nierówność ma za rozwiązanie całe R\mathbb{R}, bo w punkcie 3\textcolor{#E0453A}{3} trójmian równa się zeru, a zero spełnia warunek „większe lub równe”.

Skrót, który warto znać

Delta zerowa oznacza, że trójmian jest pełnym kwadratem: x2−6x+9=(x−3)2x^2-6x+9 = (x-3)^2.

A kwadrat jest zawsze nieujemny — stąd od razu wiadomo, że (x−3)2≥0(x-3)^2 \geq 0 zachodzi dla każdego xx, a (x−3)2>0(x-3)^2 > 0 dla wszystkich poza x=3x=3.

Rozpoznanie wzoru skróconego mnożenia pozwala pominąć całą deltę.

5Przykłady krok po kroku

Trzy przykłady: dwa przedziały, przedział domknięty i delta ujemna.

Przykład 1 Nierówność ostra, dwa przedziały

Rozwiąż nierówność x2−x−6>0x^2 - x - 6 > 0.

  1. Nierówność jest już uporządkowana. Współczynniki: a=1a=\textcolor{#16A06A}{1}, b=−1b=\textcolor{#16A06A}{-1}, c=−6c=\textcolor{#16A06A}{-6}.
  2. Szukam miejsc zerowych: Δ=(−1)2−4⋅1⋅(−6)=1+24=25\Delta = \textcolor{#16A06A}{(-1)}^2 - 4 \cdot \textcolor{#16A06A}{1} \cdot \textcolor{#16A06A}{(-6)} = 1 + 24 = \textcolor{#E0453A}{25}.
  3. 25=5\sqrt{\textcolor{#E0453A}{25}} = 5, więc x1=1−52=−2x_1 = \frac{1-5}{2} = \textcolor{#2F80D8}{-2}, a x2=1+52=3x_2 = \frac{1+5}{2} = \textcolor{#2F80D8}{3}.
  4. a=1>0a = \textcolor{#16A06A}{1} > 0, więc ramiona w górę — trójmian jest dodatni na zewnątrz miejsc zerowych.
  5. Znak jest ostry, więc końce nie należą: x∈(−∞,−2)∪(3,+∞)x \in (-\infty, \textcolor{#2F80D8}{-2}) \cup (\textcolor{#2F80D8}{3}, +\infty).
  6. Kontrola wewnątrz: dla x=0x=0 mamy 0−0−6=−6<00-0-6 = \textcolor{#8B5CF6}{-6} < 0 ✓ — środek rzeczywiście odpada.
  7. Kontrola na zewnątrz: dla x=4x=4 mamy 16−4−6=6>016-4-6 = \textcolor{#E0453A}{6} > 0 ✓
  8. Kontrola drugiej strony: dla x=−3x=-3 mamy 9+3−6=6>09+3-6 = \textcolor{#E0453A}{6} > 0 ✓

Odpowiedź: x∈(−∞,−2)∪(3,+∞)x \in (-\infty, -2) \cup (3, +\infty).

Trzy podstawienia — po jednym w każdym z trzech obszarów — potwierdzają wynik pewniej niż ponowne liczenie delty. Warto je robić zawsze, bo są tanie.

Przykład 2 Nierówność nieostra, przedział domknięty

Rozwiąż nierówność 2x2−7x+3≤02x^2 - 7x + 3 \leq 0.

  1. Współczynniki: a=2a=\textcolor{#16A06A}{2}, b=−7b=\textcolor{#16A06A}{-7}, c=3c=\textcolor{#16A06A}{3}.
  2. Δ=(−7)2−4⋅2⋅3=49−24=25\Delta = \textcolor{#16A06A}{(-7)}^2 - 4 \cdot \textcolor{#16A06A}{2} \cdot \textcolor{#16A06A}{3} = 49 - 24 = \textcolor{#E0453A}{25}
  3. x1=7−54=0,5x_1 = \frac{7-5}{4} = \textcolor{#2F80D8}{0{,}5}, x2=7+54=3x_2 = \frac{7+5}{4} = \textcolor{#2F80D8}{3}.
  4. a=2>0a = \textcolor{#16A06A}{2} > 0, więc ramiona w górę — trójmian jest ujemny w środku, między miejscami zerowymi.
  5. Znak jest nieostry, więc końce należą do zbioru: x∈⟨0,5,3⟩x \in \langle \textcolor{#2F80D8}{0{,}5}, \textcolor{#2F80D8}{3} \rangle.
  6. Kontrola wewnątrz: dla x=1x=1 mamy 2−7+3=−2≤02-7+3 = \textcolor{#8B5CF6}{-2} \leq 0 ✓
  7. Kontrola końca: dla x=3x=\textcolor{#2F80D8}{3} mamy 18−21+3=018-21+3 = \textcolor{#E0453A}{0}, a zero spełnia ≤\leq ✓
  8. Kontrola na zewnątrz: dla x=0x=0 mamy 0−0+3=3>00-0+3 = 3 > 0 ✓ — nie należy

Odpowiedź: x∈⟨0,5,3⟩x \in \langle 0{,}5, 3 \rangle.

Sprawdzenie samego końca przedziału to najlepsza kontrola przy znaku nieostrym — jeśli w tym punkcie wychodzi zero, nawias musi być kwadratowy.

Przykład 3 Delta ujemna — odpowiedź bez liczenia

Rozwiąż nierówności x2+2x+5>0x^2+2x+5 > 0 oraz x2+2x+5<0x^2+2x+5 < 0.

  1. Δ=22−4⋅1⋅5=4−20=−16\Delta = \textcolor{#16A06A}{2}^2 - 4 \cdot \textcolor{#16A06A}{1} \cdot \textcolor{#16A06A}{5} = 4 - 20 = \textcolor{#E0453A}{-16}
  2. Delta ujemna, więc miejsc zerowych nie ma — parabola nie dotyka osi.
  3. a=1>0a = \textcolor{#16A06A}{1} > 0, więc ramiona w górę, a skoro wykres nie przecina osi, leży w całości nad nią.
  4. Pierwsza nierówność: trójmian jest wszędzie dodatni, więc rozwiązaniem jest R\textcolor{#2F80D8}{\mathbb{R}}.
  5. Druga nierówność: trójmian nigdzie nie jest ujemny, więc zbiór rozwiązań jest pusty.
  6. Kontrola przez postać kanoniczną: x2+2x+5=(x+1)2+4x^2+2x+5 = (x+1)^2 + \textcolor{#E0453A}{4}, a kwadrat jest nieujemny, więc całość jest zawsze co najmniej 44 ✓
  7. Kontrola liczbowa: dla x=−1x=-1 (wierzchołek) wychodzi 1−2+5=41-2+5 = \textcolor{#E0453A}{4} — najmniejsza możliwa wartość, wciąż dodatnia ✓

Odpowiedź: Pierwsza: x∈Rx \in \mathbb{R}. Druga: zbiór pusty.

Przy ujemnej delcie odpowiedź zależy wyłącznie od znaku aa i kierunku nierówności — nie trzeba nic liczyć. Kontrola przez postać kanoniczną pokazuje przy okazji, o ile wykres leży nad osią.

6Najczęstsze błędy

Cztery błędy — pierwszy wynika z traktowania nierówności jak równania.

Podawanie liczb zamiast zbioru

Skąd się bierze: Po policzeniu miejsc zerowych kusi, żeby zapisać je jako odpowiedź. Ale x=2x=2 i x=3x=3 to rozwiązania równania, a nierówność pyta o całe przedziały — punkty są tylko ich granicami.

Jak zrobić dobrze: Traktuj miejsca zerowe jako etap pośredni, a nie wynik. Odpowiedź nierówności zawsze ma postać przedziału, sumy przedziałów, R\mathbb{R} albo zbioru pustego.

Mylenie nawiasu przy znaku nieostrym

Skąd się bierze: Przy ≤\leq i ≥\geq miejsca zerowe należą do zbioru, bo zero spełnia taki warunek. Zapisanie nawiasu okrągłego gubi dwa punkty, co bywa liczone jako błąd nawet przy poprawnej metodzie.

Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj: kreska pod znakiem nierówności to kreska w nawiasie. Kontrola: podstaw sam koniec przedziału — jeśli wyjdzie zero, nawias ma być kwadratowy.

Wybieranie złej części przy ujemnym aa

Skąd się bierze: Reguła „na zewnątrz dodatnie” obowiązuje tylko dla ramion w górę. Przy a<0a<0 parabola jest odwrócona i wszystko się zamienia — pominięcie tego daje odpowiedź dokładnie odwrotną do poprawnej.

Jak zrobić dobrze: Zawsze zaczynaj od znaku aa i szkicuj ramiona, zanim odczytasz przedziały. Kontrola przez podstawienie jednej liczby ze środka wychwyci odwrócenie natychmiast.

Uznanie, że brak miejsc zerowych oznacza brak rozwiązań

Skąd się bierze: Ujemna delta znaczy tylko tyle, że parabola nie przecina osi — ale nadal leży po jednej jej stronie. Dla x2+2x+5>0x^2+2x+5>0 rozwiązaniem jest całe R\mathbb{R}, a nie zbiór pusty.

Jak zrobić dobrze: Przy ujemnej delcie sprawdź znak aa i kierunek nierówności. Ramiona w górę oznaczają trójmian zawsze dodatni, więc znak >> daje R\mathbb{R}, a znak << zbiór pusty.

7Pytania i odpowiedzi

Jak rozwiązać nierówność kwadratową?

Znaleźć miejsca zerowe trójmianu, naszkicować parabolę z ramionami zgodnymi ze znakiem współczynnika aa i odczytać przedziały, w których wykres leży po żądanej stronie osi. Odpowiedzią jest zbiór, a nie liczba.

Kiedy nawias jest okrągły, a kiedy kwadratowy?

Przy znakach ostrych (>>, <<) okrągły, bo miejsca zerowe nie należą do zbioru. Przy nieostrych (≥\geq, ≤\leq) kwadratowy, bo wtedy zero spełnia warunek. Przy nieskończoności nawias jest zawsze okrągły.

Co zrobić, gdy delta jest ujemna?

Parabola nie przecina osi, więc trójmian ma stały znak — zgodny ze znakiem współczynnika aa. Przy a>0a>0 nierówność ze znakiem >> spełnia całe R\mathbb{R}, a ze znakiem << nie ma rozwiązań.

Dlaczego przy ramionach w górę rozwiązaniem są dwa przedziały?

Bo parabola z ramionami w górę leży nad osią po obu stronach miejsc zerowych, a pod osią tylko między nimi. Nierówność >0>0 obejmuje więc dwa rozłączne kawałki, zapisywane jako suma przedziałów.

Czy trzeba dokładnie rysować parabolę?

Nie. Wystarczy szkic pokazujący miejsca zerowe i kierunek ramion — wierzchołek ani skala nie mają znaczenia. Rysunek służy tylko do odczytania, gdzie wykres jest nad osią, a gdzie pod nią.

Jak sprawdzić, czy zbiór rozwiązań jest poprawny?

Podstawić po jednej liczbie z każdego obszaru — ze środka i z zewnątrz. Jeśli znaki wychodzą zgodnie z oczekiwaniem, wybrano właściwe przedziały. Przy znaku nieostrym warto sprawdzić też sam koniec.

Czytaj dalej

Mateusz Będkowski — nauczyciel matematyki, autor serwisu Nie każ mu liczyć

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.

Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.

Mateusz Będkowski — nauczyciel matematyki, autor serwisu Nie każ mu liczyć

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki i pedagog

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →

Ostatnia aktualizacja: 2026-08-22