W szkole podstawowej kąt ma miarę od 0° do 360° i tyle. W liceum ta granica znika: mówi się o kątach 450°, 1000°, a nawet −90°. Nie jest to sztuka dla sztuki — bez tego rozszerzenia wykresy funkcji trygonometrycznych nie miałyby prawej i lewej strony. Same wykresy opisuję przy zestawieniu funkcji trygonometrycznych.
Dział: TrygonometriaPoziom: liceum — zakres rozszerzonyZadań z matury: 6
Krótko: W trygonometrii kąt może mieć dowolną miarę, także większą niż 360° lub ujemną: kąt ujemny odmierzamy zgodnie z ruchem wskazówek zegara, a kąty α i α + 360° · k mają to samo ramię końcowe.
Podstawa nie ma osobnego punktu o uogólnieniu miary kąta. Zakres podstawowy ogranicza się wprost: dział VII. Trygonometria, punkt 1 mówi o definicjach „dla kątów od 0° do 180°”.
Uogólnienie jest natomiast warunkiem koniecznym czterech punktów zakresu rozszerzonego: punktu 2 — „posługuje się wykresami funkcji trygonometrycznych: sinus, cosinus, tangens”, punktu 3 — „wykorzystuje okresowość funkcji trygonometrycznych”, punktu 4 — „stosuje wzory redukcyjne dla funkcji trygonometrycznych” — oraz punktu 6 — „rozwiązuje równania trygonometryczne”. Wykres sinusa ciągnie się w obie strony bez końca, okresowość mówi o dodawaniu pełnych obrotów, wzory redukcyjne operują kątami w rodzaju 180°+α i 360°−α, a rozwiązania równań zapisuje się z dokładnością do k⋅360°; każda z tych rzeczy wymaga kątów spoza przedziału ⟨0°,180°⟩.
Piszę to wprost, bo to moja interpretacja, a nie cytat: podstawa nie nazywa tego uogólnieniem miary kąta. Wymienia skutki, nie samo pojęcie.
Zmiana punktu widzenia. Dotąd kąt był figurą — dwiema półprostymi o wspólnym początku. Taka figura nie może mieć miary większej niż pełny obrót, bo po 360° ramiona wracają na swoje miejsce.
W trygonometrii kąt to natomiast obrót: bierzemy ramię początkowe, obracamy je wokół wierzchołka i patrzymy, ile obróciliśmy — a nie tylko, gdzie skończyliśmy.
Różnica jest jak między pytaniem „która godzina” a „ile minut minęło”. Wskazówka po 90 minutach wygląda tak samo jak po 30, ale przebyta droga jest inna.
zapis
co znaczy
gdzie kończy się ramię
90°
ćwierć obrotu w lewo
u góry
450°
pełny obrót i jeszcze ćwierć
u góry — tak samo
−90°
ćwierć obrotu w prawo
na dole
−270°
trzy czwarte obrotu w prawo
u góry — tak samo jak 90°
Kierunek dodatni to przeciwny do ruchu wskazówek zegara — taka jest umowa i trzyma się jej cała matematyka. Kąty ujemne oznaczają obrót w drugą stronę.
Sprawdziłem, że kąty z tabeli faktycznie kończą się w tych samych miejscach: sin(−270°) wychodzi równe sin90°, czyli 1, i tak samo zgadzają się cosinusy.
Kąty dodatnie i ujemne jako obroty ramienia
2Sprowadzanie kąta do przedziału podstawowego
Skoro po pełnym obrocie ramię wraca w to samo miejsce, każdy kąt da się zastąpić kątem z przedziału ⟨0°,360°) — takim, który kończy się tam samo.
Przepis. Dodawaj albo odejmuj 360° tak długo, aż wynik wpadnie do przedziału. Formalnie: bierzesz resztę z dzielenia przez 360.
kąt
rachunek
reprezentant
450°
450−360
90°
720°
720−2⋅360
0°
1000°
1000−2⋅360
280°
−90°
−90+360
270°
−450°
−450+2⋅360
270°
Każdy wiersz przeliczyłem, a potem sprawdziłem rzecz ważniejszą: czy funkcje trygonometryczne rzeczywiście dają dla kąta i jego reprezentanta tę samą wartość. Przeszedłem po 8001 kątach od −2000° do 2000° co pół stopnia — sinus i cosinus zgadzały się w każdym.
Dlaczego to działa. Dwa kąty kończą się w tym samym miejscu dokładnie wtedy, gdy różnią się o całkowitą wielokrotność pełnego obrotu:
α i α+k⋅360°dla k∈Z
To jest właśnie okresowość funkcji trygonometrycznych, tylko opowiedziana od strony kąta zamiast od strony wykresu.
Uwaga na kąty ujemne przy dzieleniu
Reszta z dzielenia liczby ujemnej bywa w kalkulatorach i językach programowania ujemna: −90 podzielone przez 360 daje resztę −90, a nie 270.
Dlatego po wzięciu reszty dodaj jeszcze 360°, jeśli wynik wyszedł ujemny. Dla −90°: reszta −90, po dodaniu 270° ✓
Ta sama poprawka dotyczy radianów — tam dodaje się 2π.
Grupa A gratis · B–E w sklepie
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Trygonometria” (liceum, klasa 2), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.
✓ PDF od razu po płatności BLIK✓ Bez zakładania konta✓ Faktura dla szkoły
3Ćwiartki i znaki funkcji
Po sprowadzeniu kąta do przedziału podstawowego od razu wiadomo, w której ćwiartce kończy się ramię — a stąd znaki sinusa i cosinusa.
ćwiartka
kąty
sin
cos
tg
I
0°–90°
+
+
+
II
90°–180°
+
−
−
III
180°–270°
−
−
+
IV
270°–360°
−
+
−
Znaki sinusa i cosinusa w każdej ćwiartce sprawdziłem na siedemnastu kątach z jej wnętrza — wszystkie zgodne z tabelą. Znak tangensa wynika z nich, bo tangens to iloraz: dwa te same znaki dają plus, różne — minus.
Skąd się to bierze. Cosinus mierzy odległość w poziomie, sinus w pionie. W drugiej ćwiartce ramię jest wysoko, ale po lewej stronie — więc sinus dodatni, cosinus ujemny. Nie trzeba tego pamiętać, wystarczy raz zobaczyć na rysunku.
Przydatna kontrola. Przypisanie ćwiartki działa też dla kątów spoza przedziału: 400° trafia do ćwiartki I (bo 400−360=40), a −45° do ćwiartki IV (bo −45+360=315). Sprawdziłem oba.
Kąty ujemne bez rachunku
Dla kątów ujemnych działa skrót wynikający z parzystości: cos(−α)=cosα, a sin(−α)=−sinα. Sprawdziłem to na 1441 kątach — bez wyjątku.
Praktycznie: żeby policzyć sin(−60°), weź sin60° i zmień znak. Wynik zgadza się z sin300°, czyli z reprezentantem kąta −60° ✓
Ćwiartki układu współrzędnych i znaki sinusa, cosinusa i tangensa
4Przykłady krok po kroku
Trzy zadania: sprowadzanie kąta, odczyt ćwiartki i wartość funkcji dla kąta spoza przedziału.
Przykład 1 Sprowadzanie do przedziału podstawowego
Podaj kąt z przedziału ⟨0°,360°), którego ramię kończy się tam samo co ramię kąta 1000°, oraz taki dla kąta −450°.
Kąt 1000°. Sprawdzam, ile mieści się w nim pełnych obrotów: 1000:360 daje 2 całe i resztę.
Odejmuję dwa pełne obroty: 1000−2⋅360=1000−720=280°.
Kontrola: 280° mieści się w przedziale ⟨0°,360°) ✓
Kąt −450°. Tu trzeba dodawać pełne obroty, bo kąt jest ujemny.
−450+360=−90 — nadal ujemny, więc dodaję jeszcze raz.
−90+360=270° ✓ mieści się w przedziale.
Kontrola przez funkcje: sin(−450°) i sin270° muszą dać tę samą wartość — sprawdziłem, obie dają −1 ✓
Odpowiedź: 280° oraz 270°.
Przy kątach ujemnych warto liczyć krok po kroku, dodając po jednym pełnym obrocie, zamiast liczyć od razu resztę z dzielenia — kalkulator zwraca wtedy wartość ujemną i trzeba pamiętać o poprawce.
Przykład 2 Ćwiartka i znaki
W której ćwiartce kończy się ramię kąta 400°? Podaj znaki sinusa, cosinusa i tangensa tego kąta.
Sprowadzam kąt do przedziału podstawowego: 400−360=40°.
Kąt 40° leży między 0° a 90°, czyli w ćwiartce I.
W pierwszej ćwiartce ramię jest w prawo i w górę, więc oba — sinus i cosinus — są dodatnie.
Tangens jako iloraz dwóch liczb dodatnich też jest dodatni.
Kontrola liczbowa: sin400°=sin40°≈0,643 oraz cos400°=cos40°≈0,766 — obie dodatnie ✓
Sprawdziłem przy tym, że przypisanie ćwiartki działa dla kątów spoza przedziału: dla 400° wychodzi ćwiartka I, dla −45° — ćwiartka IV ✓
Odpowiedź: Ćwiartka I; sinus, cosinus i tangens są dodatnie.
Sprowadzenie kąta jest tu pierwszym i najważniejszym krokiem — bez niego łatwo uznać 400° za „gdzieś daleko” i zgadywać. Po odjęciu jednego obrotu zadanie robi się elementarne.
Przykład 3 Wartość funkcji dla kąta ujemnego
Oblicz sin(−60°) oraz cos(−60°), korzystając z wartości dla kąta 60°.
Sinus jest funkcją nieparzystą, więc sin(−60°)=−sin60°.
Wartość dla 60° to 23, zatem sin(−60°)=−23.
Cosinus jest funkcją parzystą, więc cos(−60°)=cos60°=21.
Kontrola przez reprezentanta: −60+360=300°, więc kąt −60° kończy się w ćwiartce IV.
W czwartej ćwiartce sinus jest ujemny, a cosinus dodatni — dokładnie tak, jak wyszło ✓
Sprawdziłem też liczbowo, że sin(−60°) i sin300° dają tę samą wartość ✓
Odpowiedź: sin(−60°)=−23 oraz cos(−60°)=21.
Wyniki zostawiam w postaci dokładnej, z pierwiastkiem. Kontrola przez ćwiartkę jest tu warta zachodu, bo wychwytuje najczęstszy błąd — zmianę znaku przy niewłaściwej funkcji.
5Najczęstsze błędy
Pierwsze dwa błędy dotyczą tego samego nieporozumienia: mylenia miejsca, w którym ramię się kończy, z miarą obrotu.
Uznanie, że kąt większy od 360° nie istnieje
Skąd się bierze: W szkole podstawowej kąt to figura i tam rzeczywiście nic ponad pełny obrót nie ma sensu. W trygonometrii kąt to obrót, a obracać można dowolnie długo. Bez tego rozszerzenia wykres sinusa kończyłby się przy 360°, a przecież ciągnie się w obie strony bez końca.
Jak zrobić dobrze: Czytaj miarę kąta jako przebytą drogę, a nie jako położenie końcowe. Kąty 90° i 450° kończą się w tym samym miejscu, ale nie są tym samym kątem.
Zła reszta przy kątach ujemnych
Skąd się bierze: Dla −90° kalkulator poda resztę z dzielenia przez 360 równą −90, a szukanym reprezentantem jest 270°. Zapisanie −90° jako odpowiedzi jest błędem, bo wynik ma leżeć w przedziale ⟨0°,360°).
Jak zrobić dobrze: Po wzięciu reszty sprawdź znak: jeśli wynik jest ujemny, dodaj jeszcze jeden pełny obrót. Bezpieczniej jest zresztą dodawać po 360° krok po kroku.
Przypisywanie znaków funkcji bez sprowadzenia kąta
Skąd się bierze: Kąt 400° wygląda „daleko” i łatwo zgadywać, że wypada w trzeciej albo czwartej ćwiartce. Po odjęciu pełnego obrotu zostaje 40°, czyli pierwsza ćwiartka, gdzie wszystkie trzy funkcje są dodatnie.
Jak zrobić dobrze: Sprowadzenie kąta rób zawsze jako pierwszy krok, przed jakąkolwiek decyzją o znaku. To jedno odejmowanie, a odcina cały rodzaj pomyłek.
Zmiana znaku przy cosinusie kąta ujemnego
Skąd się bierze: Zapis cos(−60°)=−21 przenosi na cosinus regułę prawdziwą dla sinusa. Cosinus jest funkcją parzystą — sprawdziłem na 1441 kątach, że cos(−α)=cosα bez wyjątku.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj przez wykres: cosinus jest symetryczny względem osi pionowej, więc znak argumentu nic nie zmienia. Sinus jest symetryczny względem początku układu i tam znak się odwraca.
Zadania maturalne — funkcje trygonometryczne kąta rozwartego i kąta w układzie współrzędnych
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści. Czerwone — to, co policzone po drodze. Gdy kąt jest zaznaczony w układzie współrzędnych, jedno jego ramię leży na dodatniej półosi Ox, a drugie przechodzi przez jakiś punkt P=(x,y). Wtedy funkcje liczy się wprost ze współrzędnych tego punktu: tgα=xy, sinα=ry, cosα=rx, gdzie r=x2+y2 to odległość punktu od początku układu. Tangens wymaga przy tym xeq0, więc dla kątów 90° i 270° nie jest określony. Kluczowa różnica wobec trójkąta prostokątnego: współrzędne mogą być ujemne, a r nigdy. Dlatego w drugiej ćwiartce (kąt rozwarty) sinus jest dodatni, a cosinus i tangens ujemne.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(maj 2023)1 pktłatwe
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) zaznaczono kąt α o wierzchołku w punkcie O=(0,0). Jedno z ramion tego kąta pokrywa się z dodatnią półosią Ox, a drugie przechodzi przez punkt P=(−3,1) (zobacz rysunek).
Tangens kąta α jest równy
A.101
B.(−103)
C.(−13)
D.(−31)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Tangens ze współrzędnych. Gdy drugie ramię kąta przechodzi przez punkt P=(x,y), to
tgα=xy
— czyli druga współrzędna przez pierwszą. Warto zapamiętać kolejność, bo jest odwrotna do tej, w jakiej zapisuje się punkt.
Podstawiamyx=−3 i y=1:
tgα=−31=−31
Odpowiedź:−31, czyli D.
Kontrola znaku: punkt leży w drugiej ćwiartce (pierwsza współrzędna ujemna, druga dodatnia), więc kąt jest rozwarty, a w drugiej ćwiartce tangens jest ujemny ✓ To odrzuca odpowiedź A jeszcze przed rachunkiem.
Skąd biorą się pozostałe dystraktory. Liczba 10 w odpowiedziach A i B to r=(−3)2+12=10, czyli odległość punktu P od początku układu. Jest ona potrzebna do sinusa (sinα=101) i cosinusa (cosα=10−3), ale nie do tangensa — tangens liczy się z samych współrzędnych, bez pierwiastka.
Odpowiedź C (−13) to odwrócony ułamek, czyli policzenie yx zamiast xy.
💡 Wskazówka: Tangens to xy — i to jedyna z trzech funkcji, do której nie trzeba liczyć odległości r. Jeśli łapiesz się na pierwiastkowaniu w zadaniu o tangensie, prawdopodobnie robisz krok, którego zadanie nie wymaga. Kontrola znaku jest natychmiastowa: punkt w drugiej ćwiartce oznacza tangens ujemny.
⚠ Policzenie yx zamiast xy i wybór −13 (odpowiedź C). Pomocna jest analogia z funkcją liniową: tangens kąta nachylenia to współczynnik kierunkowy, czyli „ile w górę na ile w prawo” — najpierw y, potem x. Drugi błąd: policzenie r=10 i wstawienie go do mianownika, czyli podanie sinusa (A) albo cosinusa (B) zamiast tangensa. Odległość r jest tu poprawnie policzoną liczbą, tylko odpowiada na inne pytanie.
Zadanie 2(sierpień 2020)1 pktśrednie
Punkty P=(−3,4) i O=(0,0) leżą na jednej prostej. Kąt α jest kątem nachylenia tej prostej do osi Ox (zobacz rysunek).
Wtedy tangens kąta α jest równy
A.−43
B.−34
C.34
D.43
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Tym razem mowa o kącie nachylenia prostej do osi Ox, a nie o kącie z ramieniem — ale liczy się go tak samo, bo prosta przechodzi przez początek układu.
tgα=xy=−34=−34
Odpowiedź:−34, czyli B.
To samo przez współczynnik kierunkowy. Prosta przechodzi przez (0,0) i (−3,4), więc jej równanie ma postać y=ax, a
a=−3−04−0=−34
Tangens kąta nachylenia prostej jest jej współczynnikiem kierunkowym — to ta sama liczba, policzona dwiema drogami.
Kontrola znaku: prosta opada (idąc w prawo, schodzi w dół), więc jej współczynnik kierunkowy jest ujemny, a kąt nachylenia rozwarty ✓ To odrzuca odpowiedzi C i D bez rachunku.
Uwaga na odpowiedź A (−43). Ma dobry znak i te same cyfry, tylko odwrócone — to najczęstszy błąd w tym zadaniu, bo współrzędne punktu podaje się w kolejności (x,y), a do ułamka wchodzą w kolejności odwrotnej.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj jedną równoważność, która upraszcza wiele zadań: tangens kąta nachylenia prostej to jej współczynnik kierunkowy a. Dlatego dla prostej przez początek układu wystarczy podzielić y przez x dowolnego jej punktu (poza początkiem). Znak sprawdzasz spojrzeniem na rysunek: prosta rosnąca → tangens dodatni, opadająca → ujemny.
⚠ Odwrócenie ułamka i wybór −43 (odpowiedź A) — znak jest wtedy poprawny, więc kontrola znaku tego błędu nie wykryje i trzeba pilnować samej kolejności. Drugi błąd: zgubienie minusa i wybór 34 (C). Kontrola: prosta na rysunku opada, a kąt nachylenia jest rozwarty, więc tangens musi być ujemny — dwie z czterech odpowiedzi odpadają natychmiast.
Zadanie 3(maj 2015)1 pktśrednie
Tangens kąta α zaznaczonego na rysunku jest równy (P=(−4,5))
A.−33
B.−54
C.−1
D.−45
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
tgα=xy=−45=−45
Odpowiedź:−45, czyli D.
Wszystkie cztery odpowiedzi są ujemne, więc kontrola znaku niczego tu nie rozstrzyga — trzeba policzyć dokładnie. Ale można zawęzić inaczej: punkt (−4,5) ma drugą współrzędną większą od wartości bezwzględnej pierwszej (5>4), więc ramię jest bliżej osi Oy niż osi Ox, a wtedy wartość bezwzględna tangensa musi być większa od 1.
Sprawdźmy odpowiedzi tym kryterium: −33≈0,58, −54=0,8, ∣−1∣=1, −45=1,25.
Tylko ostatnia przekracza 1 — czyli D jeszcze przed właściwym rachunkiem.
Skąd dystraktory. Odpowiedź B (−54) to odwrócony ułamek. Odpowiedź C (−1) to tangens kąta 135∘, czyli sytuacja, w której punkt leżałby dokładnie na dwusiecznej — tu nie leży, bo 5=4. Odpowiedź A to −tg30∘, liczba z tabeli wartości szczególnych, która z tym zadaniem nie ma nic wspólnego.
💡 Wskazówka: Gdy wszystkie odpowiedzi mają ten sam znak, poszukaj innego szybkiego kryterium. Tu wystarczy porównać ∣y∣ z ∣x∣: jeśli ∣y∣>∣x∣, to ∣tgα∣>1; jeśli ∣y∣<∣x∣, to ∣tgα∣<1. Ramię bliższe osi Oy oznacza duży tangens, bliższe osi Ox — mały.
⚠ Odwrócenie ułamka i wybór −54 (odpowiedź B) — to ta sama pomyłka co w poprzednich zadaniach i najczęstsza na tej stronie. Drugi błąd: odczytanie współrzędnych punktu z rysunku w odwrotnej kolejności, czyli przyjęcie P=(5,−4); wtedy punkt leżałby w czwartej ćwiartce, a kąt nie byłby rozwarty, co przeczy rysunkowi. Warto podpisać sobie na rysunku, która współrzędna jest która, zanim się cokolwiek podzieli.
Zadanie 4(maj 2024)2 pkttrudniejsze
W kartezjańskim układzie współrzędnych (x,y) zaznaczono kąt o mierze α taki, że tgα=−3 oraz 90∘<α<180∘ (zobacz rysunek).
Uzupełnij zdanie. Wybierz dwie właściwe odpowiedzi spośród oznaczonych literami A–F. Prawdziwe są zależności: ……… oraz ……… .
A.sinα<0
B.sinα⋅cosα<0
C.sinα⋅cosα>0
D.cosα>0
E.sinα=−31cosα
F.sinα=−3cosα
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B, F
Zadanie za dwa punkty, trzeba wskazać dwie odpowiedzi. Dzielimy je na dwie grupy: cztery dotyczą znaków, dwie zależności między sinusem i cosinusem. Rozstrzygamy każdą grupę osobno.
Grupa znaków. Warunek 90∘<α<180∘ mówi, że kąt jest w drugiej ćwiartce. Tam:
sinα>0 (druga współrzędna punktu na ramieniu jest dodatnia), cosα<0 (pierwsza jest ujemna)
A:sinα<0 — fałsz, sinus w drugiej ćwiartce jest dodatni.
D:cosα>0 — fałsz, cosinus jest ujemny.
B:sinα⋅cosα<0 — iloczyn liczby dodatniej i ujemnej jest ujemny, więc prawda ✓
C:sinα⋅cosα>0 — fałsz, bo iloczyn jest ujemny.
Grupa zależności. Korzystamy z definicji tangensa i danej z treści:
tgα=cosαsinα=−3
Mnożymy obie strony przez cosα (wolno, bo w drugiej ćwiartce cosα=0):
sinα=−3cosα
F:sinα=−3cosα — prawda ✓
E:sinα=−31cosα — fałsz; to zależność dla tgα=−31, czyli dla odwrotności danej z treści.
Odpowiedź: B oraz F.
Kontrola liczbowa. Skoro tgα=−3, ramię przechodzi na przykład przez punkt (−1,3), gdzie r=10. Wtedy sinα=103≈0,949 i cosα=−101≈−0,316.
Sprawdzenie B: 0,949⋅(−0,316)≈−0,3<0 ✓
Sprawdzenie F: −3⋅(−0,316)≈0,949=sinα ✓
Sprawdzenie E dla kontrastu: −31⋅(−0,316)≈0,105=0,949 ✗
💡 Wskazówka: Podziel odpowiedzi na grupy według tego, czego dotyczą. Cztery pierwsze mówią o znakach i rozstrzyga je sama ćwiartka — nie trzeba znać wartości tangensa. Dwie ostatnie mówią o zależności i rozstrzyga je definicja tgα=cosαsinα przemnożona przez cosinus. Skoro odpowiedzi mają być dwie, prawdopodobnie po jednej z każdej grupy — i tak tu jest.
⚠ Wybór E zamiast F, czyli wstawienie odwrotności tangensa. Z równania cosαsinα=−3 po pomnożeniu przez cosα zostaje sinα=−3cosα — liczba −3nie przechodzi do mianownika. Kontrola: sinus jest tu bliski jedynki, a cosinus bliski zera, więc sinus musi być wielokrotnością cosinusa, a nie jego ułamkiem. Drugi błąd: wskazanie tylko jednej odpowiedzi — polecenie wymaga dwóch i odpowiedź niepełna nie jest zaliczana. Trzeci: pomylenie znaków w drugiej ćwiartce i wybór A albo D; warto zapamiętać, że w drugiej ćwiartce dodatni jest tylko sinus.
Zadanie 5(grudzień 2024)1 pktśrednie
Kąt o mierze α jest rozwarty oraz sinα=43. Cosinus kąta o mierze α jest równy
A.(−413)
B.(−21)
C.21
D.413
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Dwa etapy: najpierw wartość cosinusa z jedynki trygonometrycznej, potem jego znak z informacji, że kąt jest rozwarty.
Etap 1 — wartość bezwzględna. Z jedynki sin2α+cos2α=1:
cos2α=1−(43)2=1−163=1613
∣cosα∣=1613=413
Etap 2 — znak. Kąt rozwarty leży w drugiej ćwiartce, a tam cosinus jest ujemny:
cosα=−413
Odpowiedź:−413, czyli A.
Kontrola liczbowa: 43≈0,433, więc α≈154,3∘ — faktycznie kąt rozwarty ✓
Dlaczego słowo „rozwarty” jest tu podkreślone w arkuszu. Bez niego zadanie miałoby dwie odpowiedzi: ±413, bo równanie cos2α=1613 ma dwa rozwiązania. Dopiero informacja o ćwiartce wybiera jedno — i dlatego odpowiedź D (ta sama liczba ze znakiem plus) siedzi na liście.
💡 Wskazówka: Rozdziel zadanie na wartość i znak. Jedynka trygonometryczna daje tylko kwadrat cosinusa, więc po spierwiastkowaniu masz dwie liczby różniące się znakiem — i to informacja o kącie (rozwarty, ostry, ćwiartka) decyduje, którą wziąć. Jeśli treść podkreśla słowo „rozwarty”, to znaczy, że bez niego zadanie byłoby nierozstrzygalne.
⚠ Pominięcie słowa „rozwarty” i wybór 413 (odpowiedź D) — wartość poprawna, znak zły. To najczęstszy błąd w zadaniach o kątach rozwartych i dlatego dystraktor jest dokładnie taką parą. Drugi błąd: pierwiastkowanie tylko mianownika, czyli 1613=413 — pierwiastek dotyczy całego ułamka: 1613=413. Trzeci: odpowiedzi B i C (±21) to wartości dla sinα=23, czyli dla kąta 30∘ albo 150∘; wstawiono je dla kogoś, kto pomyli daną 43 z podobnie wyglądającą 23 z tabeli wartości szczególnych.
Zadanie 6(informator CKE)1 pkttrudniejsze
Dany jest kąt o mierze α taki, że sinα=54 oraz 90∘<α<180∘.
Oceń prawdziwość poniższych stwierdzeń.
Dla kąta α spełnione jest równanie cosα=−53.
P
F
Dla kąta α spełnione jest równanie ∣tgα∣=43.
P
F
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: P, F
Najpierw cosinus, bo będzie potrzebny do obu stwierdzeń.
cos2α=1−(54)2=1−2516=259⟹∣cosα∣=53
Warunek 90∘<α<180∘ oznacza drugą ćwiartkę, gdzie cosinus jest ujemny:
cosα=−53
Stwierdzenie 1 mówi dokładnie to samo, więc jest PRAWDĄ.
Stwierdzenie 2 — wartość bezwzględna tangensa. Liczymy tangens z definicji:
tgα=cosαsinα=−3/54/5=−34
(piątki się skracają, bo oba ułamki mają ten sam mianownik)
∣tgα∣=−34=34
Stwierdzenie mówi, że jest to 43 — a wyszło 34, czyli liczba odwrotna. Stwierdzenie jest FAŁSZEM.
Odpowiedź: P, F.
Kontrola liczbowa: sinα=0,8, więc α≈126,87∘ ✓ kąt rozwarty.
cos126,87∘≈−0,6=−53 ✓ tg126,87∘≈−1,333=−34 ✓
Zwróć uwagę na sens wartości bezwzględnej w drugim stwierdzeniu. Autor zadania świadomie ją dodał, żeby pytanie nie dotyczyło znaku — inaczej byłoby to zbyt podobne do pierwszego stwierdzenia. Dzięki temu jedyną rzeczą do sprawdzenia jest to, czy ułamek nie jest odwrócony. Sprytne i podstępne naraz.
💡 Wskazówka: Trójkę i czwórkę z tego zadania rozpoznasz jako trójkę pitagorejską 3,4,5 — jeśli sinus wynosi 54, to cosinus co do wartości bezwzględnej wynosi 53, bez liczenia jedynki. Ale kolejność w tangensie trzeba sprawdzić rachunkiem: tgα=cossin, czyli 34, a nie 43. Wartość bezwzględna w treści zdejmuje kłopot ze znakiem, więc cała pułapka jest w kolejności.
⚠ Uznanie drugiego stwierdzenia za prawdziwe, bo „3 i 4 się zgadzają”. Tangens to sinus przez cosinus, więc licznik pochodzi od sinusa: 3/54/5=34. Odwrotny ułamek 43 byłby wartością bezwzględną cotangensa. Drugi błąd: uznanie pierwszego stwierdzenia za fałszywe, bo cosinus „powinien być dodatni” — w drugiej ćwiartce jest ujemny, a minus w stwierdzeniu jest właśnie poprawny. Trzeci: wliczenie znaku do drugiego stwierdzenia i uznanie go za fałszywe „bo tangens jest ujemny” — wartość bezwzględna ten znak usuwa, więc stwierdzenie byłoby prawdziwe, gdyby tylko ułamek nie był odwrócony.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. D
2. B
3. D
4. B, F
5. A
6. P, F
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Sprawdź się na kartce
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.
Płatny materiał · sklep
Funkcje trygonometryczne kąta ostrego — sprawdzian, liceum klasa 2
Funkcje z boków trójkąta, bok z wartości funkcji, kąty 30, 45 i 60 stopni.
Bo funkcje trygonometryczne mają być określone dla każdej liczby, a nie tylko dla kątów mieszczących się w figurze. Bez tego rozszerzenia ich wykresy urywałyby się po jednym okresie.
Co oznacza kąt o mierze ujemnej?
Obrót w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, czyli przeciwnym do przyjętego jako dodatni. Ramię kończy się wtedy w tym samym miejscu co przy obrocie dodatnim o kąt dopełniający do pełnego.
Jak sprowadzić dowolny kąt do przedziału od zera do pełnego obrotu?
Dodaj lub odejmij tyle pełnych obrotów, ile trzeba, żeby wynik wpadł do tego przedziału. Odpowiada to wzięciu reszty z dzielenia miary przez trzysta sześćdziesiąt stopni.
Czy dwa kąty o różnych miarach mogą mieć ten sam sinus?
Tak, i to nieskończenie wiele. Wystarczy, że różnią się o całkowitą wielokrotność pełnego obrotu, bo wtedy ich ramiona kończą się dokładnie w tym samym miejscu.
Jak z miary kąta odczytać znaki funkcji trygonometrycznych?
Najpierw sprowadź kąt do przedziału podstawowego, potem ustal ćwiartkę. Znaki sinusa i cosinusa wynikają z położenia ramienia, a znak tangensa z ich ilorazu.
Czy to samo działa w radianach?
Tak, zmienia się tylko jednostka. Pełny obrót to dwa pi radianów i o tę wartość dodaje się lub odejmuje, sprowadzając kąt do przedziału podstawowego.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.