**Krok \(1\).** Rozpoznajemy, czego wymaga zadanie. Podpunkty a), b) i c) to czysty odczyt z wykresu, natomiast d) i e) dotyczą wykresów PRZESUNIĘTYCH: \(g(x)=f(x-1)\) to wykres \(f\) przesunięty o \(1\) jednostkę w prawo, a \(h(x)=f(x)+2\) to wykres \(f\) przesunięty o \(2\) jednostki w górę. Warto zacząć od wypisania z wykresu punktów charakterystycznych.
**Krok \(2\).** Odczytujemy z wykresu: dziedziną jest \(\langle-6,6\rangle\); wykres startuje w \((-6,2)\), opada do minimum \((-3,-4)\), rośnie do maksimum lokalnego \((0,1)\), znów opada do minimum \((3,-4)\) i rośnie aż do końca dziedziny w \(x=6\). Miejsca zerowe (punkty przecięcia z osią \(Ox\)) to \(-5\), \(-1\), \(1\), \(5\).
**Krok \(3\).** Podpunkt a). Funkcja jest rosnąca tam, gdzie wykres — idąc od lewej do prawej — wznosi się: od minimum \((-3,-4)\) do maksimum \((0,1)\) oraz od minimum \((3,-4)\) do końca dziedziny. Maksymalne przedziały to
\[\langle-3,0\rangle\quad\text{oraz}\quad\langle3,6\rangle.\]
**Krok \(4\).** Podpunkt b). Wartości dodatnie to te argumenty, dla których wykres leży NAD osią \(Ox\). Korzystając z miejsc zerowych i przebiegu wykresu:
\[x\in\langle-6,-5)\cup(-1,1)\cup(5,6\rangle.\]
(Końce dziedziny \(-6\) i \(6\) należą do zbioru, bo tam wykres jest nad osią, natomiast same miejsca zerowe nie należą, bo wartość funkcji jest tam równa \(0\).)
**Krok \(5\).** Podpunkt c). Ograniczamy się tylko do fragmentu wykresu nad przedziałem \(\langle-5,5\rangle\). Najwyżej położony punkt tego fragmentu to maksimum lokalne \((0,1)\), więc największa wartość wynosi
\[1\quad\text{(dla }x=0\text{)}.\]
**Krok \(6\).** Podpunkt d). Miejsca zerowe \(g\) to takie \(x\), dla których \(g(x)=f(x-1)=0\), czyli takie, że \(x-1\) jest miejscem zerowym funkcji \(f\):
\[x-1\in\{-5,-1,1,5\}.\]
**Krok \(7\).** Dodajemy \(1\) do każdej z tych liczb (to samo widać jako przesunięcie wykresu o \(1\) w prawo):
\[x\in\{-4,\,0,\,2,\,6\}.\]
**Krok \(8\).** Podpunkt e). Przesunięcie wykresu o \(2\) w górę zwiększa każdą wartość o \(2\), więc najmniejsza wartość \(h\) to najmniejsza wartość \(f\) powiększona o \(2\). Najniższe punkty wykresu \(f\) to minima \((-3,-4)\) i \((3,-4)\), więc najmniejsza wartość \(f\) jest równa \(-4\), a stąd
\[-4+2=-2.\]
**Uwaga.** W podpunkcie c) łatwo zapomnieć, że przedział \(\langle-5,5\rangle\) jest WĘŻSZY niż dziedzina \(\langle-6,6\rangle\) — patrzymy tylko na fragment wykresu nad tym przedziałem, ignorując to, co dzieje się poza nim. W podpunkcie d) uważaj na kierunek przesunięcia: \(f(x-1)\) przesuwa wykres w PRAWO (a nie w lewo), więc miejsca zerowe rosną o \(1\).
**Odpowiedź.** a) \(\langle-3,0\rangle\) oraz \(\langle3,6\rangle\). b) \(\langle-6,-5)\cup(-1,1)\cup(5,6\rangle\). c) \(1\). d) \(-4\), \(0\), \(2\), \(6\). e) \(-2\).