**Krok \(1\).** Funkcja jest zadana wzorem sklejanym: osobno dla \(x\neq1,2\), osobno w samych punktach \(1\) i \(2\). Ciągłość w punkcie \(x_0\) sprawdzamy zawsze tak samo: liczymy granicę \(\lim_{x\to x_0}f(x)\) i porównujemy ją z wartością \(f(x_0)\). Jeśli obie liczby są równe, funkcja jest w tym punkcie ciągła.
**Krok \(2\).** Zacznijmy od uproszczenia wzoru z pierwszego wiersza. Mianownik jest trójmianem, więc rozkładamy go na czynniki: \(\Delta=9-8=1\), pierwiastki to \(1\) i \(2\), czyli
\[x^2-3x+2=(x-1)(x-2).\]
**Krok \(3\).** Podstawiamy ten rozkład i skracamy:
\[f(x)=\frac{x(x-1)(x-2)}{(x-1)(x-2)}=x\qquad\text{dla }x\neq1\text{ i }x\neq2.\]
To skrócenie wolno wykonać właśnie dlatego, że rozważamy tylko \(x\) różne od \(1\) i od \(2\), a więc nie dzielimy przez zero.
**Krok \(4\).** Granicę liczymy po wzorze z pierwszego wiersza, bo granica opisuje zachowanie funkcji w pobliżu punktu, a nie w samym punkcie. Zatem
\[\lim_{x\to1}f(x)=\lim_{x\to1}x=1.\]
**Krok \(5\).** Wartość w punkcie odczytujemy z drugiego wiersza wzoru: \(f(1)=1\). Ponieważ \(\lim_{x\to1}f(x)=1=f(1)\), funkcja jest ciągła w punkcie \(x=1\).
**Krok \(6\).** Tak samo postępujemy w drugim punkcie:
\[\lim_{x\to2}f(x)=\lim_{x\to2}x=2,\qquad f(2)=3.\]
Liczby \(2\) i \(3\) są różne, więc warunek ciągłości nie jest spełniony.
**Uwaga.** Najczęstszy błąd to wstawienie \(x=2\) do skróconego wzoru \(f(x)=x\) i uznanie, że \(f(2)=2\). Skrócony wzór obowiązuje tylko poza punktami \(1\) i \(2\); wartości w tych punktach są narzucone osobno i to one decydują o ciągłości.
**Odpowiedź.** Funkcja \(f\) jest ciągła w punkcie \(x=1\) (bo \(\lim_{x\to1}f(x)=1=f(1)\)), a nie jest ciągła w punkcie \(x=2\) (bo \(\lim_{x\to2}f(x)=2\neq3=f(2)\)).