**Krok \(1\).** Rozpoznajemy typ zadania: to dowód. Nie wolno zacząć od tezy \(a=b=c\) — zaczynamy od ZAŁOŻEŃ i przekształcamy je aż do tezy. Założenia trzeba najpierw zapisać wzorami, korzystając z warunków na trzy kolejne wyrazy: w ciągu arytmetycznym środkowy wyraz jest średnią arytmetyczną sąsiadów, a w geometrycznym kwadrat środkowego wyrazu równa się iloczynowi sąsiadów.
**Krok \(2\).** Zapisujemy oba warunki jako układ:
\[\begin{cases}b=\dfrac{a+c}{2}\\ b^2=a\cdot c\end{cases}\]
**Krok \(3\).** Z pierwszego równania podstawiamy \(b=\frac{a+c}{2}\) do drugiego:
\[\left(\frac{a+c}{2}\right)^2=ac.\]
**Krok \(4\).** Podnosimy do kwadratu licznik i mnożymy obie strony przez \(4\):
\[\frac{a^2+2ac+c^2}{4}=ac,\qquad a^2+2ac+c^2=4ac.\]
**Krok \(5\).** Przenosimy wszystko na jedną stronę:
\[a^2-2ac+c^2=0.\]
Rozpoznajemy wzór skróconego mnożenia:
\[(a-c)^2=0.\]
**Krok \(6\).** Kwadrat liczby rzeczywistej jest zerem tylko wtedy, gdy sama liczba jest zerem, więc \(a-c=0\), czyli
\[a=c.\]
**Krok \(7\).** Wracamy do pierwszego równania układu i wstawiamy \(a=c\):
\[b=\frac{c+c}{2}=\frac{2c}{2}=c.\]
**Krok \(8\).** Zebrane razem: \(a=c\) oraz \(b=c\), a zatem \(a=b=c\), co należało udowodnić.
**Uwaga.** Sercem dowodu jest rozpoznanie w wyrażeniu \(a^2-2ac+c^2\) kwadratu różnicy — bez tego nie ruszymy dalej. Warto też pamiętać, że w ciągu geometrycznym żaden wyraz nie może być zerem, więc \(a,b,c\neq 0\); tutaj nie było to potrzebne, ale to standardowe założenie, o którym warto wspomnieć. Nie wolno natomiast dzielić przez \((a-c)\) ani zakładać czegokolwiek o tezie.
**Odpowiedź.** Teza wynika z układu warunków \(2b=a+c\) oraz \(b^{2}=ac\), z którego otrzymujemy \((a-c)^{2}=0\), czyli \(a=c\), a następnie \(b=c\) (dowód w rozwiązaniu).