Ciąg geometryczny to taki, w którym każdy wyraz powstaje przez pomnożenie poprzedniego przez tę samą liczbę. Ta liczba nazywa się ilorazem i oznacza literą q. Cały temat sprowadza się do jednego wzoru, a najczęściej myli w nim wykładnik n−1 zamiast n. Druga pułapka siedzi gdzie indziej: dwa dane wyrazy nie zawsze wyznaczają jeden iloraz. Ta strona pokazuje, skąd on się bierze i dlaczego inaczej być nie może.
Dział: CiągiPoziom: liceum — zakres podstawowyZadań z matury: 13
Krótko: N-ty wyraz ciągu geometrycznego o pierwszym wyrazie a₁ i ilorazie q to aₙ = a₁ · qⁿ⁻¹. Na przykład dla a₁ = 3 i q = 2 mamy a₅ = 3 · 2⁴ = 48.
Iloraz q to liczba, przez którą mnożymy wyraz, żeby dostać następny. Nazwa bierze się stąd, że wyznacza się go dzieleniem: wystarczy podzielić dowolny wyraz przez poprzedni.
q=anan+1
W ciągu 3,6,12,24,… iloraz wynosi 2, bo 36=2, 612=2 i tak dalej. Ten sam wynik z każdej pary sąsiednich wyrazów — to właśnie definicja ciągu geometrycznego.
Jak sprawdzić, czy ciąg jest geometryczny
Podziel każdy wyraz przez poprzedni. Jeśli za każdym razem wychodzi ta sama liczba, ciąg jest geometryczny.
Ciąg 2,6,18,54 — ilorazy 3, 3, 3 ✓ geometryczny.
Ciąg 2,6,10,14 — ilorazy 3, 35, 57 ✗ nie jest geometryczny (za to jest arytmetyczny, bo różnice są stałe).
Iloraz nie może być zerem, bo wtedy wszystkie kolejne wyrazy byłyby zerami i dzielenie przestałoby działać. Nie może też być zerem żaden wyraz ciągu.
Znak i wielkość ilorazu decydują o zachowaniu ciągu:
iloraz
co się dzieje
przykład
q>1
ciąg rośnie coraz szybciej (przy dodatnim a1)
2,6,18,54
0<q<1
ciąg maleje, dążąc do zera (przy dodatnim a1)
16,8,4,2
q=1
ciąg stały
5,5,5,5
q<0
wyrazy na przemian dodatnie i ujemne
3,−6,12,−24
Zastrzeżenie „przy dodatnim a1” dotyczy tylko dwóch pierwszych wierszy, bo tylko one mówią o kierunku: przy ujemnym pierwszym wyrazie kierunek się odwraca i ciąg −16,−8,−4,−2 o ilorazie 21rośnie, choć do zera dąży tak samo. Dwa ostatnie wiersze zastrzeżenia nie potrzebują. Ostatni wiersz jest częstym źródłem pomyłek: ujemny iloraz nie znaczy, że ciąg maleje — znaczy, że skacze raz w górę, raz w dół.
Co iloraz q mówi o zachowaniu ciągu geometrycznego.
2Wzór i skąd bierze się wykładnik n−1
Wzór wygląda tak:
an=a1⋅qn−1
Cały temat stoi na zrozumieniu wykładnika. Nie jest to n przez pomyłkę ani żadna umowa — wynika z prostego liczenia.
Ile razy mnożymy, żeby dojść do n-tego wyrazu
Pierwszy wyraz już mamy — nie mnożymy ani razu.
Do drugiego mnożymy raz: a2=a1⋅q.
Do trzeciego — dwa razy: a3=a1⋅q2.
Do czwartego — trzy razy: a4=a1⋅q3.
Widać regułę: żeby dojść do wyrazu numer n, trzeba wykonać n−1 mnożeń. Stąd wykładnik.
Sprawdzenie na pierwszym wyrazie: a1=a1⋅q1−1=a1⋅q0=a1⋅1=a1 ✓ — wzór zgadza się nawet dla n=1.
Ta sama logika działa między dowolnymi dwoma wyrazami, nie tylko od pierwszego. Żeby przejść od ak do an, wykonujemy n−k mnożeń:
an=ak⋅qn−k
To uogólnienie oszczędza sporo pracy w zadaniach, w których pierwszy wyraz nie jest podany — a takich jest sporo. W zestawie zadań pod tą stroną a1 nie występuje wśród danych w siedmiu zadaniach na trzynaście; trzeba wtedy wyjść od wyrazu o innym numerze.
Wzór na sumę początkowych wyrazów to osobna sprawa i opisuję go na osobnej stronie; tutaj chodzi wyłącznie o pojedynczy wyraz.
Skąd wykładnik n − 1 we wzorze na n-ty wyraz ciągu geometrycznego.
Grupa A gratis · B–E w sklepie
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Ciągi” (liceum, klasa 3), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.
✓ PDF od razu po płatności BLIK✓ Bez zakładania konta✓ Faktura dla szkoły
3Trzy typowe układy danych
Zadania maturalne z tego tematu układają się w trzy schematy i warto je rozpoznawać od razu.
co jest dane
co robisz
uwaga
a1 i q
podstawiasz do wzoru
najprostszy przypadek
dwa sąsiednie wyrazy
dzielisz je — to od razu q
kolejność: późniejszy przez wcześniejszy
dwa wyrazy ak i an, oddalone o n−k miejsc
qn−k=akan, potem pierwiastek
uwaga na znak przy parzystym n−k
Drugi wiersz jest najczęstszy i zajmuje jedno dzielenie. Jeśli a3=5 i a4=15, to q=515=3 — i dalej wszystko już wychodzi.
Pułapka trzeciego przypadku
Gdy dane wyrazy dzieli parzysta liczba kroków, pierwiastek daje dwa rozwiązania.
Przykład: a1=2 i a3=18. Wtedy q2=218=9, więc q=3alboq=−3.
Oba są poprawne i dają różne ciągi: 2,6,18,54 oraz 2,−6,18,−54. Zwróć uwagę, że oba mają a3=18 — dane z zadania nie rozstrzygają.
Jeśli zadanie chce jednej odpowiedzi, musi dodać warunek: „ciąg jest rosnący”, „wszystkie wyrazy są dodatnie” albo podać jeszcze jeden wyraz.
Przy nieparzystej liczbie kroków problemu nie ma — pierwiastek nieparzystego stopnia z liczby dodatniej jest jeden, a z ujemnej też jeden i jest ujemny.
4Gdzie ciągi geometryczne występują naprawdę
To nie jest pojęcie wymyślone do zadań — opisuje wszystko, co rośnie lub maleje o stały procent.
procent składany — kapitał rośnie co roku o ten sam procent, więc kolejne stany konta tworzą ciąg geometryczny o ilorazie 1,05 przy oprocentowaniu 5%,
amortyzacja — samochód tracący 20% wartości rocznie to ciąg o ilorazie 0,8,
rozpad promieniotwórczy i okres półtrwania — iloraz 21 na każdy okres,
dawka leku w organizmie — po każdej godzinie zostaje ten sam ułamek poprzedniej ilości.
Wspólna cecha wszystkich tych sytuacji: zmiana zależy od tego, ile aktualnie jest, a nie jest stałą liczbą. To odróżnia ciąg geometryczny od arytmetycznego, w którym dodajemy zawsze tyle samo.
Ta różnica ma konsekwencję, która zaskakuje: ciąg geometryczny o dodatnim pierwszym wyrazie i ilorazie większym od jedynki prędzej czy później przegoni każdy ciąg arytmetyczny, choćby ten drugi zaczynał od dużo większych liczb. Mnożenie wygrywa wtedy z dodawaniem — trzeba tylko poczekać. Oba zastrzeżenia są potrzebne: przy a1=−1 i q=2 wyrazy −1,−2,−4,… uciekają w przeciwną stronę i nie przegonią niczego.
5Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: wzór wprost, iloraz z dwóch sąsiednich wyrazów i przypadek z dwoma rozwiązaniami.
Przykład 1 Wyraz z pierwszego wyrazu i ilorazu
W ciągu geometrycznym a1=5 oraz q=2. Oblicz a7.
Podstawiam do wzoru: a7=a1⋅q7−1=5⋅26.
Liczę potęgę: 26=64.
Mnożę: a7=5⋅64=320.
Kontrola przez wypisanie: 5,10,20,40,80,160,320 — siódmy wyraz to 320 ✓
Kontrola wykładnika: między pierwszym a siódmym wyrazem jest sześć mnożeń, nie siedem — i tyle wynosi wykładnik ✓
Kontrola rzędu wielkości: iloraz 2 podwaja wyraz co krok, więc po sześciu krokach wynik musi być 64 razy większy od startu ✓
Odpowiedź: a7=320
Kontrola z kroku czwartego jest przy małych numerach szybsza niż wzór i warto ją robić zawsze, gdy n jest jednocyfrowe. Przy a20 wypisywanie przestaje mieć sens — i wtedy wzór zarabia na siebie.
Przykład 2 Iloraz z dwóch sąsiednich wyrazów
W ciągu geometrycznym a4=7 oraz a5=21. Oblicz a8 oraz a1.
Wyrazy są sąsiednie, więc iloraz wychodzi jednym dzieleniem: q=a4a5=721=3.
Do a8 używam wersji ogólnej wzoru, bez wracania do a1: a8=a5⋅q8−5=21⋅33.
33=27, więc a8=21⋅27=567.
Teraz a1 — cofam się o trzy kroki od a4, czyli dzielę trzy razy: a1=q3a4=277.
Kontrola w przód: a1⋅q3=277⋅27=7=a4 ✓
Kontrola drugą drogą: a8=a1⋅q7=277⋅2187. Skoro 37=2187, a 272187=81, to 7⋅81=567 ✓ — ten sam wynik.
Odpowiedź: a8=567, a1=277
Krok drugi pokazuje, po co znać wzór w wersji ogólnej an=ak⋅qn−k: liczenie przez a1 wymagałoby najpierw cofnięcia się o trzy kroki, a potem pójścia o siedem do przodu. Tu wystarczyły trzy mnożenia.
Przykład 3 Dwa wyrazy oddalone o parzystą liczbę kroków
W ciągu geometrycznym a2=4 oraz a4=36. Wyznacz iloraz i podaj wszystkie możliwe wartości a3.
Wyrazy dzielą dwa kroki, więc q2=a2a4=436=9.
Stąd q=3alboq=−3 — pierwiastek z liczby dodatniej ma dwa znaki, a treść nie mówi, który wybrać.
Dla q=3: a3=a2⋅q=4⋅3=12.
Dla q=−3: a3=4⋅(−3)=−12.
Kontrola pierwszego ciągu: 4,12,36 — iloraz stale 3 ✓
Kontrola drugiego: 4,−12,36 — ilorazy 4−12=−3 oraz −1236=−3 ✓ też stały.
Kontrola sensu: oba ciągi mają a2=4 i a4=36, więc dane naprawdę nie rozstrzygają ✓
Odpowiedź: q=3 lub q=−3; odpowiednio a3=12 lub a3=−12.
Podanie tylko jednej odpowiedzi to najczęstsza strata punktu w tym typie zadania. Sygnał ostrzegawczy jest zawsze ten sam: parzysta liczba kroków między danymi wyrazami oznacza pierwiastek kwadratowy, a ten ma dwa znaki.
6Najczęstsze błędy
Cztery błędy — pierwszy jest najczęstszy, a drugi kosztuje punkt nawet przy bezbłędnym rachunku.
Wykładnik n zamiast n−1
Skąd się bierze: Zapis an=a1⋅qn daje wynik q razy za duży. Dla a1=5, q=2 i n=7 wychodzi 640 zamiast 320. Przyczyna jest zawsze ta sama: pierwszego wyrazu nie mnożymy ani razu, więc mnożeń jest o jedno mniej niż numer wyrazu.
Jak zrobić dobrze: Sprawdź wzór na n=1: powinien dać a1. Przy poprawnym wykładniku q1−1=q0=1 ✓, przy błędnym wyszłoby a1⋅q, czyli drugi wyraz.
Podanie jednego rozwiązania, gdy iloraz wychodzi z pierwiastka kwadratowego
Skąd się bierze: Z q2=9 uczeń pisze q=3 i kończy, choć q=−3 spełnia warunki tak samo dobrze. Oba ciągi mają identyczne wyrazy o numerach tej samej parzystości co wyraz podany w treści, a przeciwne znaki na pozostałych — dane z treści ich nie rozróżniają.
Jak zrobić dobrze: Policz, o ile kroków oddalone są dane wyrazy. Parzysta liczba kroków → pierwiastek kwadratowy → dwa znaki. Jedno rozwiązanie podaj tylko wtedy, gdy treść zawiera dodatkowy warunek.
Mylenie ilorazu z różnicą
Skąd się bierze: W ciągu 3,6,12 uczeń liczy 6−3=3 i przyjmuje q=3, choć poprawnie q=36=2. Odjęcie zamiast podzielenia to przeniesienie nawyku z ciągu arytmetycznego, gdzie stała jest właśnie różnica.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj przez nazwę: w ciągu geometrycznym stały jest iloraz, więc wyznacza się go dzieleniem. W arytmetycznym stała jest różnica, więc odejmowaniem.
Uznanie, że ujemny iloraz oznacza ciąg malejący
Skąd się bierze: Przy q=−3 ciąg 2,−6,18,−54nie maleje — wyrazy skaczą raz w górę, raz w dół, a ich wartości bezwzględne rosną. O malejeniu decyduje 0<q<1, a nie znak.
Jak zrobić dobrze: Rozdziel dwie rzeczy: znak ilorazu decyduje o naprzemienności, a jego wartość bezwzględna o tym, czy wyrazy rosną co do modułu, czy maleją.
Zadania maturalne — wyraz ogólny ciągu geometrycznego
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści. Czerwone — to, co policzone po drodze. Wzór ogólny to an=a1⋅qn−1, ale w większości tych zadań nie trzeba go w ogóle pisać. Wygodniej myśleć krokami: żeby przejść o jeden numer w przód, mnożysz przez q; żeby cofnąć się o jeden numer, dzielisz przez q. Przy dwóch–trzech krokach jest to szybsze i mniej podatne na pomyłkę niż podstawianie do wzoru — a wzór zostaje na sytuacje, gdy numer jest duży albo jest literą.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 10 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 12 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(listopad 2010)1 pktłatwe
W ciągu geometrycznym (an) dane są: a1=2 i a2=12. Wtedy
A.a4=26
B.a4=432
C.a4=32
D.a4=2592
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Krok 1 — iloraz. Dzielimy drugi wyraz przez pierwszy:
q=212=6
Krok 2 — idziemy w przód, mnożąc przez q. Od a2 do a4 są dwa kroki:
a3=12⋅6=72,a4=72⋅6=432
Odpowiedź:a4=432, czyli B.
Sprawdzenie — cały ciąg: 2,12,72,432. Każda liczba jest sześć razy większa od poprzedniej ✓
Odpowiedź 2592 (D) to a5, czyli jeden krok za dużo. Odpowiedź 32 (C) to pułapka arytmetyczna: przy różnicy 12−2=10 ciąg byłby 2,12,22,32.
💡 Wskazówka: Przy dwóch–trzech krokach nie podstawiaj do wzoru an=a1qn−1 — po prostu mnóż po kolei i zapisuj wyrazy w rzędzie. Zapisany rząd liczb pozwala na koniec policzyć, czy zatrzymałeś się na właściwym numerze, a to najczęstsze miejsce pomyłki w tym typie zadania.
⚠ Zatrzymanie się o jeden krok za daleko i podanie 2592 (odpowiedź D) — to a5, nie a4. Dlatego warto wypisywać wyrazy z numerami, a nie liczyć w pamięci. Drugi błąd: policzenie różnicy zamiast ilorazu, czyli 12−2=10, i wyjście na 32 (odpowiedź C). Ciąg 2,12,22,32 jest arytmetyczny i wszystko w nim się zgadza — poza tym, że treść mówi o ciągu geometrycznym.
Zadanie 2(sierpień 2011)1 pktłatwe
W ciągu geometrycznym (an) mamy a3=5 i a4=15. Wtedy wyraz a5 jest równy
A.10
B.20
C.75
D.45
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Dane wyrazy są sąsiednie, więc iloraz dostajemy jednym dzieleniem, a do celu jest tylko jeden krok.
q=a3a4=515=3
a5=a4⋅q=15⋅3=45
Odpowiedź:a5=45, czyli D.
Sprawdzenie: fragment ciągu to 5,15,45 — ilorazy 3 i 3 ✓
Nie było potrzeby wyznaczać a1 ani wzoru ogólnego. Gdyby ktoś chciał: a1=95.
Odpowiedź 75 (C) to iloczyn danych wyrazów, 5⋅15 — kusi, bo powstaje z obu danych naraz, ale iloraz mnoży się przez jeden wyraz, nie przez oba. Odpowiedź 20 (B) to ich suma, 15+5, czyli dodawanie zamiast mnożenia. Obie odpadają w jednym dzieleniu: gdyby a5 było równe 20, iloraz z a4 wyniósłby 1520=34, a nie 3.
💡 Wskazówka: Kiedy dane są dwa sąsiednie wyrazy, a pytanie dotyczy następnego, całe zadanie to jedno dzielenie i jedno mnożenie. Nie ma powodu wyznaczać a1 — każdy taki krok pośredni to dodatkowa okazja do pomyłki, a odpowiedzi w arkuszu często są ustawione właśnie na wyniki pośrednie.
⚠ Dodanie zamiast pomnożenia: 15+5=20 (odpowiedź B) albo 15+10=25 z różnicy arytmetycznej — druga liczba nie występuje wśród odpowiedzi, więc od razu widać, że coś nie tak. Drugi błąd: pomnożenie obu danych wyrazów i podanie 75 (odpowiedź C). Iloraz mnoży się przez jeden wyraz, nie przez oba.
Zadanie 3(maj 2025)1 pktłatwe
Dany jest ciąg geometryczny (an) określony dla każdej liczby naturalnej n⩾1, w którym a1=27 oraz a2=9. Czwarty wyraz ciągu (an) jest równy
A.31
B.1
C.3
D.729
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
q=279=31
Idziemy dwa kroki w przód — mnożenie przez 31 to po prostu dzielenie przez 3:
a3=9⋅31=3,a4=3⋅31=1
Odpowiedź:a4=1, czyli B.
Sprawdzenie: 27,9,3,1 — każda liczba trzy razy mniejsza ✓ To potęgi trójki schodzące w dół: 33,32,31,30.
Trzy z czterech odpowiedzi to sąsiednie wyrazy tego samego ciągu: 3 (C) to a3, 31 (A) to a5. Arkusz sprawdza więc głównie to, czy umiesz doliczyć do właściwego numeru.
Odpowiedź 729 (D) bierze się z podzielenia w odwrotną stronę: 927=3 i przyjęcia q=3. Wtedy ciąg to 27,81,243,729 — rośnie, choć z treści widać, że musi maleć.
💡 Wskazówka: Zauważ, że iloraz liczy się jako drugi wyraz przez pierwszy, a nie odwrotnie. Szybka kontrola: skoro a2=9 jest mniejsze od a1=27, ciąg maleje, więc q musi być mniejsze od 1. To jedno spojrzenie odrzuca odpowiedź 729 jeszcze przed rachunkiem.
⚠ Podanie 3 (odpowiedź C), czyli trzeciego wyrazu — jeden krok za mało. Przy trzech wyrazach do przeliczenia najlepiej zapisać je z numerami w kolumnie. Drugi błąd: odwrócenie ilorazu i wyjście na 729 (odpowiedź D). Kontrola kierunku jest natychmiastowa: ciąg ma maleć, a 729 jest wielokrotnie większe od pierwszego wyrazu.
Zadanie 4(grudzień 2024)1 pktśrednie
Dany jest ciąg geometryczny (an) określony dla każdej liczby naturalnej n⩾1, w którym a2=61 oraz a3=91. Piąty wyraz ciągu (an) jest równy
A.151
B.272
C.814
D.2438
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Krok 1 — iloraz. Dzielimy trzeci wyraz przez drugi, czyli mnożymy przez odwrotność:
q=91:61=91⋅16=96=32
Krok 2 — dwa kroki w przód, od a3 do a5:
a4=91⋅32=272
a5=272⋅32=814
Odpowiedź:a5=814, czyli C.
Sprawdzenie: fragment ciągu to 61,91,272,814. Widać regularność — od drugiej pary licznik mnoży się przez 2, mianownik przez 3 ✓ Na pierwszej parze jej nie widać, bo ułamek został po drodze skrócony.
Ta regularność to dobry sposób sprawdzenia wyniku: przy ilorazie 32 każdy kolejny licznik jest podwojony, a mianownik potrojony. Odpowiedź 2438 (D) łamie tylko jedną rzecz — jest o jeden krok za daleko, czyli równa a6.
💡 Wskazówka: Nie skracaj 96 dopiero na końcu — zrób to od razu, bo dalej mnożysz przez ten ułamek dwa razy i praca z 32 jest znacznie prostsza niż z 96. Przy dzieleniu ułamków pamiętaj o odwróceniu drugiego: 91:61=91⋅16.
⚠ Odpowiedź 151 (A) to najczęstszy błąd z ułamkami: dodanie mianowników (6+9=15), jakby ciąg mianowników sam był arytmetyczny. Mianowniki tworzą tu ciąg 6,9,27,81, który nie jest ani arytmetyczny, ani geometryczny — geometryczny jest cały ułamek, nie osobno licznik i mianownik. Drugi błąd: zatrzymanie się na a4=272 (odpowiedź B), czyli o jeden krok za mało, albo pójście o krok za daleko na 2438 (odpowiedź D). Trzy z czterech odpowiedzi to sąsiednie wyrazy tego ciągu.
Zadanie 5(maj 2011)1 pktśrednie
Dany jest nieskończony ciąg geometryczny (an), w którym a3=1 i a4=32. Wtedy
A.a1=32
B.a1=94
C.a1=23
D.a1=49
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Tym razem idziemy w tył, do pierwszego wyrazu — a cofanie się o jeden numer to dzielenie przez q.
Krok 1 — iloraz.
q=a3a4=32:1=32
Krok 2 — dwa kroki w tył, od a3 do a1. Dzielenie przez 32 to mnożenie przez 23:
a2=1:32=1⋅23=23
a1=23⋅23=49
Odpowiedź:a1=49, czyli D.
Sprawdzenie w przód, czyli w drugą stronę niż liczyliśmy: 49⋅32=1218=23, potem 23⋅32=1 ✓ i dalej 1⋅32=32 ✓
Wszystkie trzy dystraktory to jedna pomyłka każdy.23 (C) to a2, czyli jeden krok w tył zamiast dwóch. 32 (A) to sam iloraz. 94 (B) to a5 — czyli pójście w złą stronę, dwa kroki w przód zamiast w tył.
Kontrola sensowności bez rachunku: ciąg maleje, a a1 stoi przeda3=1, więc pierwszy wyraz musi być większy od jedynki. Tylko jedna odpowiedź jest większa od 1 — i to właśnie 49.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj kierunki: w przód mnożysz, w tył dzielisz. Przy ilorazie ułamkowym dzielenie przez 32 to mnożenie przez 23, więc idąc w tył w ciągu malejącym, liczby rosną — i to jest dobra kontrola. Jeśli cofając się dostajesz liczby mniejsze, pomyliłeś kierunek.
⚠ Pójście w złą stronę i podanie 94 (odpowiedź B) — to a5, a nie a1. Drugi błąd: cofnięcie się tylko o jeden krok i podanie 23 (odpowiedź C), czyli a2; od a3 do a1 są dwa kroki. Najprostsze zabezpieczenie: policz, że ciąg maleje, więc a1 musi być największy z wypisanych wyrazów. Trzy z czterech odpowiedzi są mniejsze od a3=1, więc odpadają jednym spojrzeniem.
Zadanie 6(informator CKE)1 pktśrednie
Trzeci wyraz ciągu geometrycznego jest równy 4, a czwarty wyraz tego ciągu jest równy (−2). Pierwszy wyraz tego ciągu jest równy
A.16
B.(−16)
C.8
D.(−8)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
q=a3a4=4−2=−21
Cofamy się dwa kroki, dzieląc za każdym razem przez −21. Dzielenie przez −21 to mnożenie przez −2:
a2=4⋅(−2)=−8
a1=−8⋅(−2)=16
Odpowiedź:a1=16, czyli A.
Sprawdzenie w przód: 16,−8,4,−2 — każdy wyraz to poprzedni razy −21 ✓
Skąd biorą się dystraktory.−8 (D) to a2, czyli jeden krok zamiast dwóch. −16 (B) to błąd znaku: cofając się dwa razy, mnożymy przez −2 dwa razy, a dwa minusy dają plus.
Warto zauważyć, że znak a1 można ustalić z góry, bez rachunku. Trzeci wyraz jest dodatni, a przy ujemnym ilorazie znaki idą naprzemiennie: a1 i a3 mają numery o tej samej parzystości, więc muszą mieć ten sam znak. Skoro a3=4>0, to a1>0 — i odpowiedzi B oraz D odpadają natychmiast.
💡 Wskazówka: Przy ujemnym ilorazie wyrazy o numerach tej samej parzystości mają ten sam znak. To pozwala ustalić znak szukanego wyrazu, jeszcze zanim się cokolwiek policzy, i zwykle odrzuca połowę odpowiedzi. Tu a1 i a3 są oba nieparzyste, więc oba dodatnie.
⚠ Cofnięcie się o jeden krok i podanie −8 (odpowiedź D) — to a2. Drugi błąd: zgubienie jednego minusa przy dwukrotnym mnożeniu i wybór −16 (odpowiedź B). Kontrola parzystości numerów rozstrzyga to bez rachunku: a1 musi mieć ten sam znak co a3, czyli być dodatnie. Trzeci błąd: mnożenie przez 21 zamiast dzielenia i wyjście na 1 — liczby nie ma wśród odpowiedzi, co samo w sobie ostrzega.
Zadanie 7(informator CKE)1 pktśrednie
Trzeci wyraz ciągu geometrycznego jest równy 4, a piąty wyraz tego ciągu jest równy 1. Pierwszy wyraz tego ciągu jest równy
A.4
B.42
C.16
D.162
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Od a3 do a5 są dwa kroki, więc dostajemy q2, a nie samo q:
q2=a3a5=41=41
I tu najważniejsza obserwacja tego zadania: od a1 do a3 są też dwa kroki, więc do cofnięcia się wystarczy q2 — samego q w ogóle nie musimy znać.
a1=a3:q2=4:41=4⋅4=16
Odpowiedź:a1=16, czyli C.
Dlaczego to jest ważne. Z q2=41 wynika q=21alboq=−21 — treść nie mówi, który. Ale odpowiedź jest ta sama w obu przypadkach, bo cofamy się o parzystą liczbę kroków i minus się skraca.
Sprawdzenie oba warianty: dla q=21 ciąg to 16,8,4,2,1 ✓ Dla q=−21 ciąg to 16,−8,4,−2,1 ✓ W obu a3=4 i a5=1, a a1=16.
Właśnie dlatego zadanie może nie podawać żadnego warunku o znakach — pytanie o a1 jest na tę niejednoznaczność odporne. Gdyby pytano o a2, zadanie byłoby nierozwiązywalne bez dodatkowej informacji.
Odpowiedzi z 2 (B i D) pochodzą z policzenia q jako 21, czyli z pomylenia q2=41 z q4=41. Odpowiedź 4 (A) to po prostu przepisany trzeci wyraz.
💡 Wskazówka: Kiedy odstęp między danymi wyrazami i odstęp do szukanego są oba parzyste, wystarczy q2 i nie trzeba wyciągać pierwiastka. Oszczędza to nie tylko rachunku, ale i kłopotu z dwoma znakami. Zanim policzysz q, sprawdź, czy w ogóle jest potrzebne.
⚠ Wyciąganie pierwiastka na siłę: z q2=41 dostaje się q=±21, a potem trzeba rozważać dwa przypadki, choć wynik jest ten sam. Strata czasu, a przy ujemnym q łatwo pomylić znaki w środku rachunku. Drugi błąd: przyjęcie odstępu 4 zamiast 2 (bo w treści są numery 5 i 3, a 5−1=4) i wyjście na odpowiedzi z 2. Odstęp to różnica numerów obu danych wyrazów: 5−3=2.
Zadanie 8(marzec 2012)1 pkttrudniejsze
W ciągu geometrycznym (an) dane są a2=23 i a3=−23. Wtedy wyraz a1 jest równy
A.−21
B.21
C.−23
D.33
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Krok 1 — iloraz. Dane wyrazy są sąsiednie, więc dzielimy je bezpośrednio:
q=a2a3=(−23):23=(−23)⋅32=−33
Upraszczamy. Ułamek 33 zwija się, bo 3=3⋅3:
33=33⋅3=3⟹q=−3
Krok 2 — jeden krok w tył, czyli dzielenie przez q:
a1=a2:q=23:(−3)=23⋅(−31)=−21
Pierwiastki się skróciły, bo 33=1 — i dlatego wynik jest liczbą wymierną, choć w danych są niewymierne.
Odpowiedź:a1=−21, czyli A.
Sprawdzenie w przód: −21⋅(−3)=23 ✓ i dalej 23⋅(−3)=−23 ✓ Oba dane wyrazy zgadzają się z treścią.
Znak można było przewidzieć: a2 jest dodatnie, a3 ujemne, więc iloraz jest ujemny — a wtedy a1, stojący przed dodatnim a2, musi być ujemny. To odrzuca odpowiedzi B i D bez rachunku.
💡 Wskazówka: Nie usuwaj niewymierności z mianownika od razu — najpierw zobacz, czy pierwiastki się nie skrócą same. Tutaj 33=3, a potem 33=1, więc cały rachunek kończy się liczbą wymierną. Przedwczesne rozszerzanie ułamków zamienia proste zadanie w gąszcz pierwiastków.
⚠ Zgubienie minusa i wybór 21 (odpowiedź B). Kontrola znaków: a2>0, a a3<0, więc iloraz jest ujemny, a idąc w tył od dodatniego a2, trafiamy na liczbę ujemną. Drugi błąd: odpowiedź −23 (C), czyli −a2 — powstaje, gdy ktoś odejmie zamiast podzielić, albo tylko zmieni znak drugiego wyrazu. Trzeci: 33 (D) to 31 po usunięciu niewymierności, czyli odwrotność ilorazu bez znaku — wynik pośredni, nie odpowiedź.
Zadanie 9(grudzień 2014)1 pkttrudniejsze
Dany jest ciąg geometryczny (an), w którym a1=−2, a2=2, a3=−22. Dziesiąty wyraz tego ciągu, czyli a10, jest równy
A.32
B.(−32)
C.162
D.(−162)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Dziesiąty wyraz jest zbyt daleko, żeby mnożyć po kolei — ale nie trzeba, jeśli rozpozna się wzór na wartość bezwzględną i osobno ustali znak.
Krok 1 — iloraz.
q=a1a2=−22=−22=−2
(bo 22=22⋅2=2)
Krok 2 — wartość bezwzględna. Wypiszmy trzy dane wyrazy bez znaków: 2,2,22. To kolejne potęgi 2:
∣a1∣=(2)1,∣a2∣=(2)2=2,∣a3∣=(2)3=22
Wykładnik równa się numerowi wyrazu, więc ∣a10∣=(2)10=25=32.
Krok 3 — znak. Iloraz jest ujemny, więc znaki idą naprzemiennie. Z danych widać wzór: a1<0, a2>0, a3<0 — czyli wyrazy o numerach parzystych są dodatnie.
Numer 10 jest parzysty, więc a10>0 i ostatecznie a10=32.
Odpowiedź:32, czyli A.
Kontrola: (2)10=(21/2)10=25=32 ✓ Znak dodatni, bo dziesiątka jest parzysta ✓
Odpowiedzi C i D z 162 to (2)9, czyli dziewiąty wyraz — pomyłka o jeden numer. Odpowiedź −32 (B) ma dobrą wartość i zły znak.
💡 Wskazówka: Przy dużym numerze rozdziel zadanie na dwie osobne rzeczy: wartość bezwzględną i znak. Wartość policz z potęgi, a znak z parzystości numeru. Rozdzielenie ich sprawia, że nie trzeba pracować z ujemnym pierwiastkiem podnoszonym do dziewiątej potęgi, gdzie pomyłka jest niemal pewna.
⚠ Podanie ±162 (odpowiedzi C i D), czyli dziewiątego wyrazu — bierze się z podstawienia do wzoru an=a1qn−1 z wykładnikiem 10 zamiast 9 albo z policzenia (2)9 i zapomnienia o pierwszym wyrazie. Drugi błąd: zły znak i odpowiedź −32 (B) — dziesiątka jest parzysta, a z danych widać, że parzyste numery mają wyrazy dodatnie. Warto wypisać znaki trzech pierwszych wyrazów i odczytać z nich regułę, zamiast rozstrzygać na podstawie tego, że sam iloraz jest ujemny.
Zadanie 10(grudzień 2013)1 pkttrudniejsze
W dziewięciowyrazowym ciągu geometrycznym o wyrazach dodatnich pierwszy wyraz jest równy 3, a ostatni wyraz jest równy 12. Piąty wyraz tego ciągu jest równy
A.342
B.6
C.721
D.871
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Ciąg ma dziewięć wyrazów, więc ostatni to a9. Piąty wyraz stoi dokładnie w środku: od a1 do a5 są cztery kroki i od a5 do a9 też cztery. To jest klucz do całego zadania.
Droga najkrótsza — środkowy wyraz. Skoro a5 jest środkowym wyrazem trójki (a1,a5,a9) w ciągu geometrycznym, to zachodzi znany warunek:
a52=a1⋅a9=3⋅12=36
a5=6alboa5=−6
Wyrazy są dodatnie, więc a5=6.
Odpowiedź:a5=6, czyli B.
Droga przez iloraz, dla porównania. Od a1 do a9 jest osiem kroków:
q8=312=4⟹q4=4=2
a5=a1⋅q4=3⋅2=6 ✓
Zwróć uwagę: samego q nie policzyliśmy ani razu (q=84=42, liczba niewymierna). Wystarczyło q4, bo do środka są cztery kroki.
Odpowiedź 721 (C) to pułapka arytmetyczna i najgroźniejsza na tej liście: w ciągu arytmetycznym środkowy wyraz jest średnią skrajnych, czyli 23+12=7,5. W geometrycznym środkowy wyraz jest średnią geometryczną, czyli 3⋅12=6. Odpowiedź 342 (A) to a2, czyli a1⋅q — pomylenie q z q4.
💡 Wskazówka: Sprawdź, czy szukany wyraz nie stoi w środku między znanymi — tu a5 jest w połowie drogi od a1 do a9. Wtedy zadanie robi się jednym mnożeniem i jednym pierwiastkiem: a5=a1⋅a9. Uwaga: to działa dla wyrazu leżącego dokładnie w środku — liczba kroków po obu stronach musi być taka sama, a ich parzystość nie ma znaczenia. Pierwiastek daje dwa znaki, więc trzeba jeszcze wiedzieć, czy wyrazy są dodatnie.
⚠ Policzenie średniej arytmetycznej skrajnych wyrazów, czyli 23+12=7,5, i wybór odpowiedzi C. W ciągu geometrycznym środkowy wyraz jest średnią geometryczną: pierwiastkiem z iloczynu, nie połową sumy. Kontrola jest szybka: dla a5=7,5 iloraz od a1 wyniósłby 42,5≈1,26, a od a5 do a9 już tylko 41,6≈1,12 — dwa różne ilorazy w jednym ciągu. Drugi błąd: policzenie q8=4 i przyjęcie q4=4 zamiast 2, czyli zapomnienie o pierwiastku przy dzieleniu wykładnika na pół.
Zadanie 11(czerwiec 2020)1 pkttrudniejsze
Ciąg geometryczny (an) jest określony dla każdej liczby naturalnej n⩾1 oraz a2=6 i a5=−48. Wynika stąd, że
A.a7>0
B.a7<0
C.a7>a6
D.a7>a8
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Odpowiedzi porównują konkretne wyrazy, więc najbezpieczniej wypisać ciąg i sprawdzić każdą z nich osobno.
Samo stwierdzenie B można było uzasadnić bez wypisywania całego ciągu: iloraz jest ujemny, a a5=−48 jest ujemne; numery 5 i 7 mają tę samą parzystość, więc a7 ma ten sam znak co a5, czyli jest ujemny.
Odpowiedzi C i D są zbudowane na jednej sugestii: że ciąg o rosnących wartościach bezwzględnych „rośnie”. Wartości bezwzględne faktycznie rosną (192, potem 384), ale znaki skaczą, więc żadne porównanie sąsiednich wyrazów nie jest tu stałe — raz w górę, raz w dół.
💡 Wskazówka: Gdy odpowiedzi porównują wyrazy, wypisz je z numerami aż do najdalszego, o którym mowa — tu do a8. Wypisanie ośmiu liczb zajmuje dwadzieścia sekund i zamienia zadanie na porównywanie liczb, w którym nie da się pomylić. Rozstrzyganie „w głowie” przy naprzemiennych znakach jest znacznie bardziej ryzykowne.
⚠ Uznanie, że ciąg rośnie, bo wartości bezwzględne rosną — i wybór C albo D. Przy ujemnym ilorazie ciąg nie jest monotoniczny: co drugi krok idzie w dół. Drugi błąd: pomylenie parzystości i uznanie a7 za dodatnie (odpowiedź A). Reguła: przy ujemnym ilorazie wyrazy o numerach tej samej parzystości mają ten sam znak, a a5 i a7 są oba nieparzyste, więc oba ujemne. Trzeci błąd: przyjęcie q=−8 zamiast −2, czyli pominięcie pierwiastka trzeciego stopnia — wtedy znaki wychodzą te same, więc odpowiedź B nadal wypada poprawnie, ale wartości są bezsensowne i odpowiedzi C oraz D nie da się rzetelnie sprawdzić.
Zadanie 12(maj 2018)1 pkttrudniejsze
Dany jest ciąg geometryczny (an), określony dla n⩾1, w którym a1=2, a2=22, a3=42. Wzór na n-ty wyraz tego ciągu ma postać
A.an=(2)n
B.an=22n
C.an=(22)n
D.an=2(2)n
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Zadanie pyta o wzór, a nie o liczbę — i tu najpewniejszą metodą jest podstawienie. Nie trzeba przekształcać żadnej z czterech opcji, wystarczy sprawdzić, która daje właściwe wyrazy.
Sprawdzamy dla n=1, gdzie ma wyjść 2:
A:(2)1=2 ✓ B:221=22=2 ✓
C:(22)1=22=2 ✗ D:2(2)1=22=2 ✗
Zostały A i B, więc sprawdzamy dla n=2, gdzie ma wyjść 22:
A:(2)2=2=22 ✗ B:222=24=22 ✓
Odpowiedź: B.
Dla pewności n=3:223=28=42 ✓ — trzeci wyraz też się zgadza.
Skąd ten wzór się bierze. Iloraz to q=222=2, więc ze wzoru ogólnego:
an=2⋅2n−1=2⋅22n=222n=22n
(w ostatnim kroku skorzystaliśmy z tego, że 22=2)
Ta droga jest poprawna, ale wymaga trzech przekształceń z pierwiastkami. Podstawienie dwóch liczb jest krótsze i praktycznie odporne na pomyłkę.
💡 Wskazówka: Przy zadaniach „który wzór opisuje ten ciąg” podstawiaj, nie przekształcaj. Zacznij od n=1 — zwykle odsiewa połowę odpowiedzi — a potem sprawdź n=2 na tym, co zostało. Jednego podstawienia nigdy nie wystarczy, bo dwa różne wzory mogą zgadzać się w pierwszym wyrazie, jak tu A i B.
⚠ Sprawdzenie tylko n=1 i wybór odpowiedzi A — dla pierwszego wyrazu oba wzory dają 2, a różnią się dopiero od drugiego. To najczęstsza pułapka w tym typie zadania i dlatego arkusz celowo umieszcza dwie opcje zgodne w n=1. Drugi błąd: pomylenie wykładnika n−1 z n przy własnym wyprowadzeniu — wzór an=2⋅2n dawałby dla n=1 wartość 22, czyli o jeden wyraz za daleko.
Zadanie 13(grudzień 2022)2 pkttrudniejsze
Dany jest ciąg geometryczny (an), określony dla każdej liczby naturalnej n⩾1. W tym ciągu a1=−5, a2=15, a3=−45.
Dokończ zdanie. Zaznacz dwie odpowiedzi tak, aby dla każdej z nich dokończenie poniższego zdania było prawdziwe. Wzór ogólny ciągu (an) ma postać
A.an=−5⋅(−3)n−1
B.an=−5⋅(−3)n
C.an=−5⋅3n−1
D.an=−5⋅3(−3)n
E.an=5⋅3(−3)n
F.an=5⋅(−3)n⋅3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A, E
Zadanie za dwa punkty i trzeba wskazać dwie odpowiedzi — czyli dwa z sześciu wzorów opisują ten sam ciąg. Metoda jest jedna: podstawić n=1, a na tym, co przejdzie, sprawdzić n=2.
Iloraz ciągu, dla orientacji: q=−515=−3. Ciąg to −5,15,−45,135,…
Podstawiamy n=1 — ma wyjść −5:
A:−5⋅(−3)0=−5⋅1=−5 ✓
B:−5⋅(−3)1=15 ✗ — to a2, wzór jest przesunięty o jeden.
C:−5⋅30=−5 ✓ (przechodzi, sprawdzamy dalej)
D:−5⋅3(−3)1=−5⋅3−3=−5⋅(−1)=5 ✗ — zły znak.
E:5⋅3(−3)1=5⋅(−1)=−5 ✓
F:5⋅(−3)1⋅3=−45 ✗ — to a3.
Zostały A, C i E. Podstawiamy n=2 — ma wyjść 15:
A:−5⋅(−3)1=15 ✓
C:−5⋅31=−15 ✗ — znak nie ten. Wzór C opisuje ciąg −5,−15,−45 o ilorazie 3, a nie −3.
E:5⋅3(−3)2=5⋅39=5⋅3=15 ✓
Odpowiedź: A oraz E.
Dlaczego A i E to ten sam wzór. Wystarczy przekształcić E:
— czyli dokładnie wzór A. Kluczowy krok to 3−3=−1: wyciągnięcie jednego czynnika (−3) z potęgi obniża wykładnik o jeden i zostawia minus, który zamienia 5 na −5.
Kontrola dla n=3: A daje −5⋅(−3)2=−45 ✓, E daje 5⋅3−27=−45 ✓
💡 Wskazówka: W zadaniu z dwiema odpowiedziami nie przestawaj szukać po znalezieniu pierwszej pasującej — trzeba przejść przez wszystkie sześć opcji. Podstawienie n=1 odsiewa najwięcej, ale zostawia zwykle więcej niż dwie możliwości, bo różne wzory łatwo zgadzają się w pierwszym wyrazie. Drugie podstawienie, n=2, jest tu obowiązkowe: właśnie ono odrzuca opcję C.
⚠ Wskazanie tylko jednej odpowiedzi (najczęściej A) i utrata punktu — polecenie wymaga dwóch, a odpowiedź niepełna nie jest zaliczana. Drugi błąd: wybór C, bo zgadza się dla n=1; opcja C ma iloraz 3 zamiast −3, więc rozjeżdża się dopiero na drugim wyrazie. Trzeci błąd: liczenie (−3)0 jako 0 albo jako −1. Każda liczba różna od zera podniesiona do potęgi zerowej daje 1, więc (−3)0=1 — bez znaku minus.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. B
2. D
3. B
4. C
5. D
6. A
7. C
8. A
9. A
10. B
11. B
12. B
13. A, E
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Sprawdź się na kartce
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.
Jak brzmi wzór na n-ty wyraz ciągu geometrycznego?
an=a1⋅qn−1, gdzie a1 to pierwszy wyraz, a q iloraz. Wykładnik jest o jeden mniejszy od numeru wyrazu, bo do wyrazu numer n dochodzi się przez n−1 mnożeń — pierwszego wyrazu nie mnożymy ani razu.
Dlaczego w wykładniku jest n−1, a nie n?
Bo liczymy mnożenia, a nie wyrazy. Do drugiego wyrazu mnożymy raz, do trzeciego dwa razy, do n-tego — n−1 razy. Najprostsze sprawdzenie: dla n=1 wzór daje a1⋅q0=a1, czyli dokładnie pierwszy wyraz.
Jak obliczyć iloraz ciągu geometrycznego?
Podziel dowolny wyraz przez poprzedni: q=anan+1. Jeśli dane wyrazy nie sąsiadują, skorzystaj z qn−k=akan, gdzie n−k to liczba kroków między nimi — pamiętając, że przy parzystej liczbie kroków wychodzą dwa rozwiązania.
Czy iloraz może być ujemny albo równy zero?
Ujemny tak — wtedy wyrazy są na przemian dodatnie i ujemne, jak w ciągu 3,−6,12,−24. Zero nie: wszystkie kolejne wyrazy byłyby wtedy zerami, a dzielenie przy wyznaczaniu ilorazu przestałoby mieć sens.
Jak sprawdzić, czy ciąg jest geometryczny?
Podziel każdy wyraz przez poprzedni. Jeśli za każdym razem wychodzi ta sama liczba, ciąg jest geometryczny. Gdy stałe są różnice zamiast ilorazów, ciąg jest arytmetyczny — to dwa różne rodzaje i dwa różne wzory.
Czym różni się ciąg geometryczny od arytmetycznego?
W geometrycznym mnożymy przez stałą liczbę, w arytmetycznym dodajemy stałą liczbę. Praktyczna konsekwencja: geometryczny opisuje wzrost o stały procent (lokaty, amortyzacja, rozpad promieniotwórczy), a arytmetyczny wzrost o stałą wartość.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.