Ciąg arytmetyczny to taki, w którym do każdego wyrazu dodajemy tę samą liczbę, żeby dostać następny. Ta jedna reguła ma niespodziewanie mocną konsekwencję: wyrazy takiego ciągu leżą na jednej prostej, więc wszystko, co wiadomo o funkcji liniowej, przenosi się na ciągi arytmetyczne. Ta strona jest o rozpoznawaniu i badaniu takich ciągów — wzory na wyraz i sumę mają własne miejsca.
Dział: CiągiPoziom: liceum — zakres podstawowyZadań z matury: 29
Krótko: Ciąg arytmetyczny ma stałą różnicę r = aₙ₊₁ − aₙ, a jego n-ty wyraz to aₙ = a₁ + (n − 1) · r.
Ciąg jest arytmetyczny, jeżeli różnica każdego wyrazu i poprzedniego jest stała. Oznaczamy ją literą r:
r=an+1−andla kaz˙dego n
Warunek dotyczy wszystkich sąsiednich par, nie pierwszej z brzegu. Trzy liczby zawsze da się opisać dwiema różnicami; dopiero ich równość coś znaczy.
W odróżnieniu od ciągu geometrycznego tutaj nie ma żadnych zakazów: różnica może być dodatnia, ujemna albo zerowa, a wyrazy mogą przyjmować dowolne wartości, w tym zero. To dlatego, że definicja opiera się na odejmowaniu, a nie na dzieleniu — a odejmować wolno zawsze.
różnica
jak zachowuje się ciąg
przykład
r>0
rośnie miarowo, o tyle samo na każdym kroku
11,18,25,32
r<0
maleje miarowo
40,33,26,19
r=0
jest stały
6,6,6,6
Zwróć uwagę, że w tej tabeli nie ma wiersza o skakaniu między znakami — a w analogicznej tabeli dla ciągu geometrycznego jest. To jedna z ważniejszych różnic praktycznych: ciąg arytmetyczny o niezerowej różnicy jest zawsze monotoniczny, więc pytanie o monotoniczność sprowadza się do sprawdzenia znaku r.
2Wyrazy leżą na prostej
Wzór na n-ty wyraz, an=a1+(n−1)r, można rozpisać inaczej:
an=rn+(a1−r)
To jest wzór funkcji liniowej zmiennej n — ze współczynnikiem kierunkowym r i wyrazem wolnym a1−r. Ciąg arytmetyczny jest więc funkcją liniową obciętą do liczb naturalnych.
Co z tego wynika w praktyce
Punkty (n,an) leżą na jednej prostej — nie na krzywej. Wykres ciągu to ciąg kropek na prostej, nie linia ciągła, bo n przyjmuje tylko wartości naturalne.
Różnica r pełni rolę współczynnika kierunkowego. Dodatnie r to prosta rosnąca, ujemne — malejąca. Dokładnie tak samo jak na wykresie funkcji liniowej.
Dlatego z dwóch dowolnych wyrazów da się wyznaczyć cały ciąg — tak samo jak dwa punkty wyznaczają prostą.
Ta obserwacja tłumaczy też, dlaczego różnicę z dwóch odległych wyrazów liczy się ilorazem przyrostów: r=m−kam−ak. To ten sam rachunek co współczynnik kierunkowy prostej, z numerami wyrazów w roli argumentów.
Ciąg geometryczny zwykle nie tworzy prostej: przy dodatnim ilorazie różnym od 1 jego wyrazy leżą na krzywej wykładniczej, a przy ujemnym zmieniają znak. Przy ilorazie 1 ciąg jest stały.
Ciąg arytmetyczny jest jednym z dwóch przypadków szczególnych, wokół których zbudowany jest cały dział — przewodnik po ciągach ustawia go obok pozostałych tematów.
Ciąg arytmetyczny na wykresie — wyrazy na prostej
Grupa A gratis · B–E w sklepie
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Ciągi” (liceum, klasa 3), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.
✓ PDF od razu po płatności BLIK✓ Bez zakładania konta✓ Faktura dla szkoły
3Jak sprawdzić, czy ciąg jest arytmetyczny
Podstawa programowa wymienia to jako osobną umiejętność (dział VI, punkt 4 zakresu podstawowego: „sprawdza, czy dany ciąg jest arytmetyczny lub geometryczny”). Sposób zależy od formy zapisu ciągu.
Wypisane wyrazy — policz wszystkie różnice sąsiednich par. Jedna niezgodna kończy sprawę.
Wzór ogólny — wyznacz an+1−anna literach. Jeśli po redukcji zostanie liczba bez n, ciąg jest arytmetyczny, a ta liczba jest różnicą.
Zapis rekurencyjny — reguła „dodaję do poprzedniego stałą” to definicja wprost.
Rachunek na literach jest tu dowodem, a wypisanie kilku wyrazów tylko poszlaką. Różnica bywa bolesna: ciąg an=n2 daje początkowe wyrazy 1,4,9,16, a jego różnice to 3,5,7 — rosną, więc arytmetyczny nie jest, choć „przyrasta regularnie”.
Skrót, który działa zawsze
Jeżeli wzór ogólny ma postać an=An+B dla pewnych liczb A i B, ciąg jest arytmetyczny o różnicy A — bez żadnych rachunków.
Jeżeli po uproszczeniu wzoru zostaje n2, n, potęga o wykładniku n albo n w mianowniku, ciąg arytmetyczny nie jest. Uproszczenie jest tu istotne: an=4n2 wygląda groźnie, a to po prostu 2n — ciąg arytmetyczny o różnicy 2. Tak samo an=nn2+n to n+1.
To nie jest reguła do zapamiętania obok definicji, tylko jej bezpośrednia konsekwencja: arytmetyczny znaczy liniowy względem n.
4Warunek na trzy kolejne wyrazy
Zadania często pytają: *dla jakiego x liczby a, x, b tworzą ciąg arytmetyczny?* Warunek wynika wprost z definicji — obie różnice muszą być równe, więc x−a=b−x:
2x=a+bczylix=2a+b
Środkowy wyraz jest średnią arytmetyczną sąsiadów. To zdanie warto umieć w obie strony: nie tylko „jeśli ciąg jest arytmetyczny, to środkowy jest średnią”, ale też „jeśli środkowy jest średnią, to te trzy liczby tworzą ciąg arytmetyczny”.
Równanie jest liniowe, więc ma zawsze dokładnie jedno rozwiązanie. To zasadnicza różnica wobec warunku geometrycznego x2=ab, który bywa spełniony przez dwie liczby albo przez żadną. Pośredniego przypadku nie ma: równanie x2=0 miałoby wprawdzie jeden pierwiastek, ale zerem byłaby wtedy któraś z danych liczb, a w ciągu geometrycznym zero jest zabronione — więc zadanie po prostu nie ma rozwiązania.
ciąg arytmetyczny
ciąg geometryczny
warunek
2x=a+b
x2=a⋅b
rodzaj równania
liniowe
kwadratowe
liczba rozwiązań
zawsze jedno
dwa albo żadne
czy zero wolno
tak
nie
W trudniejszej wersji zadania wszystkie trzy wyrazy zależą od x. Metoda się nie zmienia: podstawiamy do warunku i rozwiązujemy równanie — tyle że po obu stronach jest wtedy niewiadoma. Zmienia się natomiast liczba rozwiązań, bo niewiadome mogą się zredukować: trójka 2x,3x,4x tworzy ciąg arytmetyczny dla każdegox, a x,x+1,x+3 — dla żadnego, bo 2(x+1) nigdy nie zrówna się z 2x+3.
Warto na koniec sprawdzić wynik, wypisując otrzymany ciąg. Jeżeli różnice się zgadzają, rozwiązanie jest pewne; ta kontrola zajmuje kilkanaście sekund i wyłapuje każdy błąd znaku.
Trzy kolejne wyrazy ciągu arytmetycznego — 2b = a + c
5Ciąg arytmetyczny w praktyce
Dział VI podstawy programowej, punkt 7 zakresu podstawowego: „wykorzystuje własności ciągów, w tym arytmetycznych i geometrycznych, do rozwiązywania zadań, również osadzonych w kontekście praktycznym”. Rozpoznanie jest proste: ciąg jest arytmetyczny wszędzie tam, gdzie wielkość zmienia się o stałą liczbę jednostek, a nie o stały procent.
sytuacja
co się powtarza
różnica r
rzędy w amfiteatrze, każdy o 3 miejsca dłuższy
dokładanie tych samych 3 miejsc
3
odkładanie co miesiąc o 10 zł więcej
stały przyrost wpłaty
10
maszyna tracąca 2500 zł wartości rocznie
stały ubytek kwoty
−2500
temperatura spadająca o 2 stopnie na godzinę
stały spadek
−2
W każdym z tych przypadków działają dwa wzory: an=a1+(n−1)r na pojedynczy wyraz oraz Sn=2n(a1+an) na sumę. Pierwszy odpowiada na pytanie „ile w n-tym kroku”, drugi — „ile razem”.
Najczęstsza pułapka to pomylenie tych dwóch pytań. „Ile miejsc ma piętnasty rząd” to wyraz ciągu, a „ile miejsc ma cały amfiteatr” to suma — i różnica jest ogromna: 62 kontra 615.
Kiedy arytmetyczny, a kiedy geometryczny
Rozstrzyga jedno pytanie: czy zmiana jest kwotą, czy procentem. Weźmy maszynę wartą na starcie 30000 zł. Jeśli traci 2500 zł rocznie, jej wartości tworzą ciąg arytmetyczny i dojdą do zera po dwunastu latach. Jeśli traci 15% wartości rocznie, jest to ciąg geometryczny — po pięćdziesięciu latach zostaje jeszcze niecałe 9 zł, bo taki ciąg nigdy nie osiąga zera.
6Przykłady krok po kroku
Pięć zadań: sprawdzenie z wypisanych wyrazów, sprawdzenie ze wzoru ogólnego, trzy kolejne wyrazy z niewiadomą we wszystkich trzech, wyznaczanie ciągu z dwóch odległych wyrazów i amfiteatr, w którym trzeba rozstrzygnąć, czy pytają o wyraz, czy o sumę.
Przykład 1 Czy to ciąg arytmetyczny
Sprawdź, czy ciąg 11,18,25,32 jest arytmetyczny, i podaj jego różnicę.
Liczę kolejne różnice: 18−11=7.
25−18=7.
32−25=7.
Wszystkie trzy są równe, więc ciąg jest arytmetyczny o różnicy r=7.
Kontrola wzorem ogólnym: a4=11+3⋅7=32 ✓
Odpowiedź: Tak, ciąg jest arytmetyczny o różnicy r=7.
Trzy wyrazy nie wystarczą do rozstrzygnięcia — dwie pierwsze różnice mogą być zgodne przypadkiem. Sprawdzamy wszystkie pary, jakie są dostępne.
Przykład 2 Ciąg zadany wzorem ogólnym
Sprawdź, czy ciąg an=4n+1 jest arytmetyczny.
Wyznaczam następny wyraz: an+1=4(n+1)+1=4n+5.
Odejmuję: an+1−an=(4n+5)−(4n+1).
Składniki z n się redukują: zostaje 4.
Wynik nie zależy od n, więc ciąg jest arytmetyczny o różnicy r=4.
Kontrola liczbowa: a1=5, a2=9, a3=13, a różnice wynoszą 4 i 4 ✓
Kontrola skrótem: wzór ma postać An+B, więc różnicą jest współczynnik przy n, czyli 4 ✓
Odpowiedź: Tak, r=4.
Zauważ, że pierwszy wyraz to 5, a nie 1 — wyraz wolny wzoru nie jest pierwszym wyrazem ciągu. Pierwszy wyraz otrzymujemy dopiero po podstawieniu n=1.
Przykład 3 Trzy kolejne wyrazy z niewiadomą
Dla jakiej wartości x liczby x−3, 2x, x+11 tworzą w tej kolejności ciąg arytmetyczny?
Środkowy wyraz musi być średnią sąsiadów: 2⋅2x=(x−3)+(x+11).
Lewa strona: 4x. Prawa: 2x+8.
4x=2x+8, czyli 2x=8, a stąd x=4.
Wypisuję ciąg dla x=4: 1, 8, 15.
Kontrola różnic: 8−1=7 oraz 15−8=7 ✓ — różnice równe, więc rozwiązanie poprawne.
Odpowiedź: x=4; ciąg to 1,8,15 o różnicy 7.
Po redukcji zostało równanie liniowe 2x=8, więc rozwiązanie jest jedno. Gdy niewiadoma stoi we wszystkich trzech wyrazach, może się zredukować całkiem — wtedy warunek spełnia każde x albo żadne. W wersji geometrycznej to samo zadanie mogłoby mieć dwie odpowiedzi albo żadnej.
Przykład 4 Ciąg z dwóch odległych wyrazów
W ciągu arytmetycznym a4=19 oraz a10=43. Wyznacz różnicę i pierwszy wyraz.
Od czwartego do dziesiątego wyrazu jest sześć kroków, bo 10−4=6.
r=643−19=624=4.
Cofam się od czwartego wyrazu o trzy kroki: a1=19−3⋅4=7.
Kontrola: a10=7+9⋅4=43 ✓
Kontrola prostą: punkty (4,19) i (10,43) wyznaczają prostą o współczynniku kierunkowym 10−443−19=4 — ta sama liczba ✓
Odpowiedź: r=4, a1=7
Ostatnia kontrola nie jest ozdobnikiem: różnica ciągu jest współczynnikiem kierunkowym prostej przechodzącej przez punkty (n,an). Jeśli umiesz jedno, umiesz drugie.
Przykład 5 Amfiteatr — wyraz czy suma
W pierwszym rzędzie amfiteatru jest 20 miejsc, a każdy następny rząd ma o 3 miejsca więcej. Ile miejsc ma piętnasty rząd, a ile cały amfiteatr o piętnastu rzędach?
To ciąg arytmetyczny o a1=20 i r=3.
Piętnasty rząd — wzór na wyraz, a nie na sumę:
a15=20+(15−1)⋅3=20+42=62
Cały amfiteatr — dopiero teraz suma:
S15=215⋅(20+62)=215⋅82=615
Odpowiedź: piętnasty rząd ma 62 miejsca, cały amfiteatr 615
Sprawdziłem sumę drugą drogą — dodając piętnaście rzędów po kolei — i wychodzi tyle samo. Warto zauważyć, jak daleko od siebie są obie odpowiedzi: pomylenie wyrazu z sumą to nie drobna pomyłka, tylko zupełnie inny rząd wielkości.
7Najczęstsze błędy
Pierwsze trzy błędy dotyczą sprawdzania, dwa ostatnie — liczenia kroków między wyrazami.
Uznanie ciągu za arytmetyczny po sprawdzeniu jednej różnicy.
Skąd się bierze: Pierwsza różnica zawsze „wychodzi”, bo jest po prostu odejmowaniem dwóch liczb.
Jak zrobić dobrze: Sprawdź wszystkie dostępne pary, a przy wzorze ogólnym policz an+1−an na literach. Dopiero brak n w wyniku jest dowodem.
Uznanie wyrazu wolnego ze wzoru za pierwszy wyraz ciągu.
Skąd się bierze: We wzorze an=4n+1 jedynka wygląda na wartość początkową.
Jak zrobić dobrze: Pierwszy wyraz to a1, czyli wynik podstawienia n=1. Tutaj a1=5, a jedynka jest wyrazem wolnym prostej, na której leżą punkty ciągu.
Mylenie różnicy z ilorazem przy badaniu rodzaju ciągu.
Skąd się bierze: Oba pytania pojawiają się w tym samym zadaniu i brzmią podobnie.
Jak zrobić dobrze: Arytmetyczny sprawdzamy odejmowaniem, geometryczny dzieleniem. Ciąg 3,6,12 ma stały iloraz, ale różnice 3 i 6 — arytmetyczny nie jest.
Liczenie kroków jako różnicy numerów powiększonej o jeden.
Skąd się bierze: Odruch „od czwartego do dziesiątego jest siedem wyrazów” przenosi się na liczbę kroków.
Jak zrobić dobrze: Wyrazów jest siedem, ale kroków sześć — dokładnie 10−4. Kroków jest zawsze o jeden mniej niż wyrazów.
Cofanie się do pierwszego wyrazu z niewłaściwą liczbą kroków.
Skąd się bierze: Od a4 do a1 intuicyjnie „są cztery wyrazy”, więc odejmuje się 4r.
Jak zrobić dobrze: Kroków jest 4−1=3, więc a1=a4−3r. To ta sama jedynka, co we wzorze an=a1+(n−1)r.
Zadania maturalne — ciąg arytmetyczny: rozpoznawanie i liczenie wyrazów
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści. Czerwone — to, co policzone po drodze. Ciąg jest arytmetyczny, gdy różnica dwóch kolejnych wyrazów jest stała: an+1−an=r dla każdego n. Ze wzoru ogólnego widać to natychmiast — ciąg jest arytmetyczny dokładnie wtedy, gdy wzór jest liniowy względem n, czyli postaci rn+c; wtedy różnicą jest współczynnik przy n. Do liczenia wyrazów służy an=a1+(n−1)r, a przekształcone: liczba wyrazów od a1 do an to ran−a1+1 — i ta jedynka na końcu jest najczęściej gubioną liczbą w całym dziale.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 10 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 10 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(czerwiec 2018)1 pktłatwe
Dany jest ciąg arytmetyczny (an) określony wzorem an=16−21⋅n dla każdej liczby całkowitej n⩾1. Różnica r tego ciągu jest równa
A.r=−16
B.r=−21
C.r=−321
D.r=1521
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Wzór jest liniowy względem n, więc ciąg jest arytmetyczny, a różnicą jest współczynnik stojący przy n — czyli −21. Można to odczytać wprost, ale warto zobaczyć, skąd się bierze.
an+1−an=(16−21(n+1))−(16−21n)
Szesnastki się skracają, a z reszty zostaje:
−21(n+1)+21n=−21n−21+21n=−21
Odpowiedź: B.
Kontrola na konkretnych wyrazach: a1=16−21=15,5, a2=16−1=15, a3=16−1,5=14,5. Kolejne wyrazy maleją co 0,5 ✓
💡 Wskazówka: Ze wzoru postaci rn+c różnicę odczytuje się bez żadnego rachunku — to liczba przy n. Wyraz wolny mówi tylko, gdzie ciąg „startuje”, i na różnicę nie wpływa. Warto to rozpoznawać od razu, bo takie zadania pojawiają się w arkuszach co roku.
⚠ Podanie 1521, czyli pierwszego wyrazu zamiast różnicy — to liczba, która faktycznie wychodzi z podstawienia n=1, więc łatwo ją wziąć za odpowiedź. Odpowiedź −16 to wyraz wolny ze zmienionym znakiem; szesnastka w tym wzorze nie ma z różnicą nic wspólnego. Najprostsza kontrola: policz a1 i a2 i odejmij — dwie sekundy, a rozstrzyga wszystko.
Zadanie 2(maj 2018)1 pktśrednie
Dany jest ciąg (an) określony wzorem an=65−2n dla n⩾1. Ciąg ten jest
A. arytmetyczny i jego różnica jest równa r=−31
B. arytmetyczny i jego różnica jest równa r=−2
C. geometryczny i jego iloraz jest równy q=−31
D. geometryczny i jego iloraz jest równy q=65
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Najpierw rozstrzygnijmy, jaki to ciąg. Rozbijmy wzór na dwa składniki:
an=65−2n=65−31n
Wzór jest liniowy względem n, czyli postaci rn+c — a to znaczy, że ciąg jest arytmetyczny. Odpowiedzi C i D odpadają.
Różnicą jest współczynnik przy n:
r=−31
Odpowiedź: A.
Kontrola na wyrazach: a1=63=21, a2=61=61, a3=6−1=−61.
Różnice: 61−21=−31 ✓ oraz −61−61=−31 ✓ — stałe, więc ciąg jest arytmetyczny.
Sprawdźmy jeszcze, że nie jest geometryczny: iloraz a1a2=1/21/6=31, ale a2a3=1/6−1/6=−1 — ilorazy różne, więc ciąg geometryczny nie jest.
💡 Wskazówka: Cały pomysł polega na rozbiciu ułamka na dwa składniki: 65−2n=65−31n. Dopóki wzór wygląda jak jeden ułamek, trudno cokolwiek odczytać; po rozbiciu widać zarówno rodzaj ciągu, jak i jego różnicę. Liczba 65 to pierwszy składnik i pojawia się w odpowiedzi D jako fałszywy „iloraz” — właśnie dlatego, że kusi.
⚠ Wzięcie za różnicę liczby −2 z licznika (odpowiedź B) — to współczynnik przy nprzed podzieleniem przez 6. Trzeba podzielić: −62=−31. Drugi błąd: uznanie ciągu za geometryczny, bo we wzorze jest ułamek. O rodzaju ciągu decyduje struktura wzoru, nie obecność kreski ułamkowej: liniowy względem n to arytmetyczny, a wykładniczy (z n w wykładniku) to geometryczny.
Zadanie 3(pokazowy 2023)1 pktłatwe
Dany jest ciąg (an) określony wzorem an=−3n+5 dla każdej liczby naturalnej n⩾1. Oceń prawdziwość podanych stwierdzeń.
Liczby 2, (−1), (−4) są trzema kolejnymi początkowymi wyrazami ciągu (an).
P
F
(an) jest ciągiem arytmetycznym o różnicy równej 5.
P
F
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: P, F
Zdanie 1 — liczymy trzy pierwsze wyrazy. Wystarczy podstawić n=1,2,3:
a1=−3⋅1+5=2, a2=−3⋅2+5=−1, a3=−3⋅3+5=−4
Zgadza się z podanymi liczbami ✓ P
Zdanie 2 — różnica. Wzór jest liniowy, więc różnicą jest współczynnik przy n:
r=−3
Ciąg jest arytmetyczny, ale jego różnica wynosi −3, a nie 5 ✗ F
Odpowiedź: P, F.
Warto zauważyć, że zdanie drugie jest w połowie prawdziwe — i właśnie na tym polega jego trudność. Ciąg faktycznie jest arytmetyczny; fałszywa jest tylko podana wartość różnicy. Przy ocenie takiego zdania trzeba sprawdzić oba twierdzenia w nim zawarte.
💡 Wskazówka: Liczba 5 z drugiego zdania to wyraz wolny wzoru, czyli a0 gdyby ciąg zaczynał się od zera — nie różnica. Różnicę zawsze bierzemy spod n. Kontrola jest natychmiastowa: różnice policzone z wypisanych wyrazów to −1−2=−3 oraz −4−(−1)=−3.
⚠ Ocena drugiego zdania jako prawdziwego, bo „ciąg jest arytmetyczny” — i tak jest, ale zdanie mówi też o wartości różnicy, a ta się nie zgadza. Zdanie złożone jest fałszywe, gdy fałszywa jest choćby jego część. Drugi błąd: liczenie wyrazów od n=0, czyli a1=5; treść mówi wprost „dla n⩾1”, więc pierwszym wyrazem jest 2.
Zadanie 4(marzec 2021)1 pkttrudniejsze
Ciągi (an), (bn) oraz (cn) są określone dla każdej liczby naturalnej n⩾1 następująco: an=6n2−n3, bn=2n+13, cn=2n. Wskaż zdanie prawdziwe.
A. Ciąg (an) jest arytmetyczny.
B. Ciąg (bn) jest arytmetyczny.
C. Ciąg (cn) jest arytmetyczny.
D. Wśród ciągów (an), (bn), (cn) nie ma ciągu arytmetycznego.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Ciąg jest arytmetyczny dokładnie wtedy, gdy jego wzór ogólny jest liniowy względem n — czyli gdy n występuje tylko w pierwszej potędze i nie w wykładniku. Sprawdźmy wszystkie trzy.
bn=2n+13 — liniowy, więc arytmetyczny z różnicą 2. To już wystarczy, by wskazać odpowiedź, ale warto obejrzeć pozostałe dwa.
cn=2n — n jest w wykładniku, więc ciąg jest geometryczny (q=2), a nie arytmetyczny: c1=2, c2=4, c3=8, a różnice to 2 i 4 — nie są stałe.
an=6n2−n3 — występuje n2 i n3, więc na pewno nie jest liniowy. Ale tu czai się pułapka warta zobaczenia:
Pierwsze dwie różnice są równe: 16−5=11 i 27−16=11. Kto sprawdzi tylko trzy pierwsze wyrazy, uzna ciąg za arytmetyczny! Trzecia różnica to jednak 32−27=5 — i ciąg arytmetyczny nie jest.
Odpowiedź: B.
💡 Wskazówka: Rodzaj ciągu rozpoznaje się ze struktury wzoru, a nie ze sprawdzania kilku wyrazów. Wzór liniowy (rn+c) to ciąg arytmetyczny, wzór z n w wykładniku (a⋅qn) to geometryczny, a wszystko inne — ani jedno, ani drugie. To jedno spojrzenie zastępuje wszystkie rachunki.
⚠ Uznanie ciągu (an) za arytmetyczny po sprawdzeniu trzech pierwszych wyrazów — bo dwie pierwsze różnice faktycznie są równe 11. To najlepiej zbudowana pułapka w tym zadaniu: sprawdzenie kilku wyrazów nigdy nie dowodzi, że ciąg jest arytmetyczny; dowodzi tego wyłącznie stała różnica dla każdegon, a to widać po strukturze wzoru. Drugi błąd: wybór ciągu (cn), bo jego wyrazy „regularnie rosną” — rosną, ale mnożąc się przez 2, a nie dodając stałą.
Zadanie 5(sierpień 2016)1 pktśrednie
Ile jest wszystkich dwucyfrowych liczb naturalnych podzielnych przez 3?
A.12
B.24
C.29
D.30
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Liczby dwucyfrowe podzielne przez 3 tworzą ciąg arytmetyczny o różnicy 3. Trzeba znaleźć jego pierwszy i ostatni wyraz, a potem policzyć, ile jest wyrazów.
Pierwszy wyraz: najmniejsza liczba dwucyfrowa podzielna przez 3. Dwucyfrowe zaczynają się od 10, a pierwszą podzielną przez 3 jest 12.
Ostatni wyraz: największa liczba dwucyfrowa to 99, a ona sama dzieli się przez 3 (9+9=18), więc an=99.
Liczba wyrazów. Ze wzoru an=a1+(n−1)r:
99=12+(n−1)⋅3⟹87=(n−1)⋅3⟹n−1=29
n=30
Odpowiedź: D.
Kontrola inną drogą: liczb podzielnych przez 3 od 1 do 99 jest 399=33, a od 1 do 9 jest ich 3 (czyli 3, 6, 9). Zostaje 33−3=30 ✓
💡 Wskazówka: Wzór na liczbę wyrazów warto zapamiętać w postaci „różnica skrajnych przez krok, plus jeden”: 399−12+1=29+1=30. Ta jedynka bierze się z tego, że liczymy wyrazy, a nie odstępy między nimi — odstępów jest zawsze o jeden mniej.
⚠ Pominięcie „plus jeden” i odpowiedź 29 — najczęstsza pomyłka w tego typu zadaniach i dlatego 29 stoi wśród odpowiedzi. Łatwo to sobie potwierdzić na małym przykładzie: liczb podzielnych przez 3 od 12 do 18 jest trzy (12, 15, 18), a 318−12=2. Drugi błąd: odpowiedź 12, czyli podanie pierwszego wyrazu zamiast liczby wyrazów.
Zadanie 6(czerwiec 2019)1 pktśrednie
Liczb naturalnych dwucyfrowych podzielnych przez 6 jest
A.60
B.45
C.30
D.15
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Ten sam schemat co poprzednio, tylko z krokiem 6.
Pierwszy wyraz: najmniejsza dwucyfrowa podzielna przez 6 to 12 (bo 6 jest jednocyfrowe).
Ostatni wyraz: największa dwucyfrowa podzielna przez 6. Liczba 99 nie dzieli się przez 6 (jest nieparzysta), 98 też nie (98:6 nie wychodzi), a 96=6⋅16 — tak.
Liczba wyrazów:
n=696−12+1=684+1=14+1=15
Odpowiedź: D.
Kontrola: liczby podzielne przez 6 to 6⋅1,6⋅2,… Dwucyfrowe są te od 6⋅2=12 do 6⋅16=96, czyli mnożniki od 2 do 16 — a takich jest 16−2+1=15 ✓
💡 Wskazówka: Warto zauważyć zależność między tym zadaniem a poprzednim: liczb dwucyfrowych podzielnych przez 3 jest 30, a przez 6 — dokładnie połowa z nich, czyli 15. Ma to sens: co druga wielokrotność trójki jest wielokrotnością szóstki. Takie sprawdzenie „na sens” zajmuje sekundę i wyłapuje grube pomyłki.
⚠ Odpowiedzi 60, 45 i 30 są coraz bliższe poprawnej, więc trzeba policzyć dokładnie. Najczęstszy błąd merytoryczny to przyjęcie za pierwszy wyraz liczby 6 — ale 6nie jest dwucyfrowa, więc ciąg zaczyna się od 12. Drugi: przyjęcie za ostatni wyraz liczby 99 albo 98; trzeba cofnąć się do 96, bo tylko ona dzieli się przez 6.
Zadanie 7(sierpień 2015)1 pktśrednie
Wszystkie dwucyfrowe liczby naturalne podzielne przez 7 tworzą rosnący ciąg arytmetyczny. Dwunastym wyrazem tego ciągu jest liczba
A.77
B.84
C.91
D.98
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Tym razem nie liczymy, ile jest wyrazów, a który wyraz stoi na dwunastym miejscu. Potrzebujemy pierwszego wyrazu i różnicy.
Pierwszy wyraz: najmniejsza dwucyfrowa podzielna przez 7. Mamy 7⋅1=7 (jednocyfrowe), 7⋅2=14 — to nasz a1.
Różnica:r=7.
Dwunasty wyraz — od pierwszego do dwunastego jest jedenaście kroków:
a12=14+11⋅7=14+77=91
Odpowiedź: C.
Kontrola prościej: dwucyfrowe wielokrotności siódemki to 7⋅2,7⋅3,…, więc n-ty wyraz to 7⋅(n+1). Dla n=12 daje to 7⋅13=91 ✓ Warto też sprawdzić, że 91jest dwucyfrowa — a kolejny wyraz, 98, jest ostatnim w tym ciągu.
💡 Wskazówka: Kluczowa jest liczba kroków: do dwunastego wyrazu jest ich jedenaście, nie dwanaście. Prościej jednak zauważyć, że dwucyfrowe wielokrotności siódemki to 7⋅2, 7⋅3, …, czyli n-ty wyraz jest równy 7(n+1) — wtedy nie ma gdzie pomylić kroków, a rachunek to jedno mnożenie.
⚠ Policzenie a12 jako 7⋅12=84 (odpowiedź B) — czyli potraktowanie ciągu jako 7,14,21,…, w którym n-tym wyrazem jest 7n. Siódemka nie jest jednak dwucyfrowa, więc ciąg jest przesunięty o jeden. Drugi błąd: dodanie 12⋅7 do pierwszego wyrazu, czyli 14+84=98 — to już trzynasty wyraz, a jednocześnie ostatni w ciągu, co czyni tę odpowiedź szczególnie kuszącą.
Zadanie 8(maj 2018)1 pkttrudniejsze
Ile jest wszystkich liczb naturalnych czterocyfrowych mniejszych od 2018 i podzielnych przez 5?
A.402
B.403
C.203
D.204
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Trzeba spełnić trzy warunki naraz: liczba ma być czterocyfrowa, mniejsza od 2018 i podzielna przez 5. Każdy z nich wyznacza jeden koniec ciągu.
Pierwszy wyraz: najmniejsza liczba czterocyfrowa to 1000 — i akurat dzieli się przez 5, więc a1=1000.
Ostatni wyraz: największa liczba mniejsza od 2018 i podzielna przez 5. Liczba 2018 się nie dzieli, 2017, 2016 też nie — pierwsza w dół to 2015.
Różnica:r=5.
Liczba wyrazów:
n=52015−1000+1=51015+1=203+1=204
Odpowiedź: D.
Kontrola inną drogą: wielokrotności piątki od 1000 do 2015 to 5⋅200 aż do 5⋅403, czyli mnożniki od 200 do 403. Takich mnożników jest 403−200+1=204 ✓
💡 Wskazówka: Zwróć uwagę na słowo „mniejszych od” — 2018 do zakresu nie należy. Gdyby zadanie mówiło „nie większych od 2018”, ostatnim wyrazem byłby nadal 2015 (bo 2018 nie dzieli się przez 5), ale przy innej granicy różnica bywa istotna. Zawsze warto sprawdzić, czy sama granica spełnia warunek podzielności.
⚠ Pominięcie „plus jeden” i odpowiedź 203 — ten sam błąd co w zadaniu 5, tu tylko trudniej go wyłapać, bo liczby są duże. Odpowiedzi 402 i 403 pochodzą z innej pomyłki: to liczba wszystkich wielokrotności piątki od 1 do 2015 (czyli 403) albo od 1 do 2010. Warunek „czterocyfrowa” odcina wszystko poniżej 1000, a o tym łatwo zapomnieć, gdy skupimy się na granicy górnej.
Zadanie 9(grudzień 2014)1 pkttrudniejsze
Na ścianie kamienicy zaprojektowano mural utworzony z szeregu trójkątów równobocznych różnej wielkości. Najmniejszy trójkąt ma bok długości 1 m, a bok każdego z następnych trójkątów jest o 10 cm dłuższy niż bok poprzedzającego go trójkąta. Ostatni trójkąt ma bok długości 5,9 m. Ile trójkątów przedstawia mural?
A.49
B.50
C.59
D.60
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Długości boków tworzą ciąg arytmetyczny: każdy kolejny bok jest o tyle samo dłuższy. Pytanie „ile trójkątów” to pytanie o liczbę wyrazów tego ciągu.
Najpierw jednostki — i to jest w tym zadaniu najważniejsze. W treści występują metry i centymetry, więc trzeba je ujednolicić:
a1=1m=100cm,r=10cm,an=5,9m=590cm
Liczba wyrazów:
n=10590−100+1=10490+1=49+1=50
Odpowiedź: B.
Kontrola: pięćdziesiąty trójkąt ma bok 100+49⋅10=100+490=590 cm =5,9 m ✓ Gdyby trójkątów było 49, ostatni bok wynosiłby 100+48⋅10=580 cm, czyli 5,8 m — a treść mówi 5,9 m.
💡 Wskazówka: Zamień wszystko na centymetry, zanim cokolwiek policzysz — wtedy wszystkie liczby są całkowite i nie ma ułamków. Zamiana na metry też działa (a1=1, r=0,1, an=5,9), ale rachunek na dziesiętnych jest bardziej podatny na błąd. Ilość „o 10 cm dłuższy” to gotowa różnica ciągu, więc nie trzeba jej z niczego wyliczać.
⚠ Pominięcie „plus jeden” i odpowiedź 49 — najczęstsza pomyłka, tak samo jak w zadaniach 5 i 8, i dlatego ta strona pokazuje ten sam błąd trzy razy w różnych kontekstach. Odpowiedzi 59 i 60 pochodzą z niezamienionych jednostek: kto potraktuje 5,9 m jako „59 kroków po 10 cm”, zapomni, że ciąg startuje od 100 cm, a nie od zera. Warto sprawdzić wynik podstawieniem: przy 60 trójkątach ostatni bok miałby 690 cm.
Zadanie 10(wrzesień 2022)1 pktłatwe
Informacja do zadań 10–12. Dany jest ciąg (an) określony wzorem an=3n−1 dla każdej liczby naturalnej n⩾1.
Dokończ zdanie tak, aby było prawdziwe — wybierz odpowiedź A, B albo C oraz jej uzasadnienie 1, 2 albo 3. Ciąg (an) jest ………, ponieważ dla każdej liczby naturalnej n⩾1 ……… .
A. rosnący
B. malejący
C. stały
1.an+1−an=−1
2.an+1−an=0
3.an+1−an=3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A, 3
Uzasadnienia podpowiadają, co policzyć: wszystkie trzy dotyczą różnicy kolejnych wyrazów. Wyznaczmy ją wprost z definicji.
an+1=3(n+1)−1=3n+3−1=3n+2
an+1−an=(3n+2)−(3n−1)=3
Różnica jest stała i dodatnia, więc każdy kolejny wyraz jest większy od poprzedniego — ciąg rośnie.
Odpowiedź:A oraz 3.
Kontrola na liczbach: a1=2, a2=5, a3=8 — kolejne wyrazy rosną co 3 ✓
Zwróć uwagę, że różnicę można było odczytać bez rachunku: wzór 3n−1 jest liniowy, a różnicą jest współczynnik przy n, czyli 3. Rozpisanie an+1−an jest jednak tym, czego wymaga uzasadnienie — zadanie prosi nie tylko o odpowiedź, ale o powód.
💡 Wskazówka: W zadaniach z uzasadnieniem przeczytaj najpierw listę uzasadnień — mówi ona, jaką wielkość trzeba policzyć. Tutaj wszystkie trzy dotyczą an+1−an, więc od razu wiadomo, że chodzi o różnicę, a nie na przykład o iloraz. Zostaje policzyć ją i porównać z trzema wartościami.
⚠ Wybór uzasadnienia 1 (an+1−an=−1), bo we wzorze widać −1. Ta jedynka z minusem jest wyrazem wolnym, a nie różnicą — różnica to liczba przy n. Drugi błąd: wybór odpowiedzi C („stały”) z uzasadnieniem 2; różnica równa zero oznaczałaby ciąg stały, ale tu wynosi 3. Warto policzyć dwa pierwsze wyrazy i je odjąć — dwie sekundy, a rozstrzyga i odpowiedź, i uzasadnienie.
Zadanie 11(wrzesień 2022)1 pktśrednie
Informacja do zadań 10–12. Dany jest ciąg (an) określony wzorem an=3n−1 dla każdej liczby naturalnej n⩾1.
Najmniejszą wartością n, dla której wyraz an jest większy od 25, jest
A.8
B.9
C.7
D.26
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Zapisujemy warunek jako nierówność i rozwiązujemy ją względem n:
3n−1>25
3n>26⟹n>326≈8,67
Numer wyrazu musi być liczbą naturalną, a najmniejszą naturalną większą od 8,67 jest 9.
Odpowiedź: B.
Kontrola na dwóch wyrazach — obowiązkowa, bo granica nie jest liczbą całkowitą:
a8=3⋅8−1=23, a 23>25 jest fałszem ✗
a9=3⋅9−1=26, a 26>25 jest prawdą ✓
Ósmy wyraz jest więc jeszcze za mały, a dziewiąty już wystarcza.
💡 Wskazówka: Po rozwiązaniu nierówności zawsze sprawdź dwa sąsiednie wyrazy — ten, który wskazałeś, i poprzedni. Jeśli pierwszy spełnia warunek, a drugi nie, odpowiedź jest pewna. To zajmuje dwa mnożenia i całkowicie zabezpiecza przed pomyłką w zaokrągleniu.
⚠ Zaokrąglenie 326≈8,67w dół i odpowiedź 8 — szukamy nwiększego od tej liczby, więc idziemy w górę. Odpowiedź A jest podstawiona dokładnie na to. Odpowiedź 26 to liczba 3n z drugiego kroku, czyli wynik pośredni podany jako końcowy — częsty odruch przy nierównościach: po przeniesieniu wyrazu wolnego przestaje się dzielić przez współczynnik. Zarówno 7, jak i 8 odpada w jednym mnożeniu: a7=20 i a8=23, a obie liczby są mniejsze od 25.
Zadanie 12(wrzesień 2022)1 pkttrudniejsze
Informacja do zadań 10–12. Dany jest ciąg (an) określony wzorem an=3n−1 dla każdej liczby naturalnej n⩾1.
Suma n początkowych wyrazów ciągu (an) jest równa 57 dla n równego
A.6
B.23
C.5
D.11
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Ponieważ odpowiedziami są konkretne liczby, najszybciej jest sprawdzać — ale pokażę też drogę rachunkową, bo warto wiedzieć, że prowadzi do równania kwadratowego.
Droga najszybsza — dodawanie wyrazów. Wypisujemy je ze wzoru: 2,5,8,11,14,17,…
Sumujemy narastająco: 2, 7, 15, 26, 40, 57 — szósta suma to dokładnie 57.
Odpowiedź: A, czyli n=6.
Droga rachunkowa. Ze wzoru na sumę, z a1=2 i an=3n−1:
Sn=22+(3n−1)⋅n=2(3n+1)⋅n
2n(3n+1)=57⟹3n2+n−114=0
Δ=1+4⋅3⋅114=1369,Δ=37
n=6−1+37=6 — drugi pierwiastek, 6−1−37, jest ujemny, a numer wyrazu ujemny być nie może.
Oba sposoby dają n=6 ✓
💡 Wskazówka: Gdy odpowiedziami są małe liczby naturalne, dodawanie wyrazów po kolei jest szybsze niż wzór — przy sześciu wyrazach to pięć dodawań w głowie. Drogę przez równanie kwadratowe warto znać na wypadek, gdyby odpowiedzi były duże, ale tutaj kosztuje ona liczenie delty z liczby 1369.
⚠ Podanie 23, czyli wartości wyrazu zamiast jego numeru — a8=23. Pytanie brzmi „dla n równego”, więc odpowiedzią jest zawsze numer, a nie liczba z samego ciągu. Drugi błąd: zatrzymanie się na piątej sumie (40) i podanie 5 — dlatego wśród odpowiedzi są zarówno 5, jak i 6. Przy dodawaniu narastającym warto zapisywać sumy w kolumnie obok numerów, a nie liczyć w pamięci.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. B
2. A
3. P, F
4. B
5. D
6. D
7. C
8. D
9. B
10. A, 3
11. B
12. A
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Zadania maturalne — trzy kolejne wyrazy ciągu arytmetycznego, wyraz środkowy jako średnia
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści. Czerwone — to, co z tego wynika. Cała ta strona stoi na jednej własności: jeśli a, b, c są trzema kolejnymi wyrazami ciągu arytmetycznego, to 2b=a+c — wyraz środkowy jest średnią sąsiadów. Bierze się to z definicji: skoro b−a=c−b, to po przeniesieniu 2b=a+c. Z tej samej własności wynika reguła ogólniejsza, która obsługuje połowę zadań tej strony: suma dwóch wyrazów zależy tylko od sumy ich numerów, czyli ai+aj=ak+al zawsze, gdy i+j=k+l. Stąd a3+a5=2a4, a także a1+a6=a3+a4.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 9 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 9 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(czerwiec 2023)1 pktłatwe
Trzywyrazowy ciąg (1,4,a+5) jest arytmetyczny. Liczba a jest równa
A.0
B.7
C.2
D.11
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Trzy kolejne wyrazy ciągu arytmetycznego spełniają warunek wyraz środkowy = średnia sąsiadów, czyli podwojony środkowy równa się sumie skrajnych:
2⋅4=1+(a+5)
8=a+6⟹a=2
Odpowiedź: C.
Kontrola: dla a=2 trzeci wyraz to 2+5=7, a ciąg to 1,4,7 — kolejne wyrazy różnią się o 3 ✓
Można też prościej: skoro pierwsze dwa wyrazy to 1 i 4, to różnica wynosi 3, a trzeci wyraz musi być równy 4+3=7. Stąd a+5=7, czyli a=2.
💡 Wskazówka: Gdy dwa z trzech wyrazów są liczbami, najszybciej policzyć różnicę z tych dwóch i dopisać trzeci. Warunek 2b=a+c przydaje się dopiero wtedy, gdy niewiadoma siedzi w więcej niż jednym wyrazie — jak w następnych zadaniach.
⚠ Podanie 7, czyli wartości trzeciego wyrazu zamiast liczby a. Trzeci wyraz to a+5, więc po znalezieniu, że wynosi 7, trzeba jeszcze odjąć piątkę. Odpowiedź B jest podstawiona dokładnie na to zatrzymanie się o krok za wcześnie. Drugi błąd: potraktowanie ciągu jak geometrycznego i szukanie 14=4a+5, co daje a=11 — odpowiedź D.
Zadanie 2(grudzień 2024)1 pktśrednie
Trzywyrazowy ciąg (5m,4+2m,m) jest arytmetyczny, gdy liczba m jest równa
A.(−4)
B.(−1)
C.1
D.4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Tu parametr m występuje we wszystkich trzech wyrazach, więc licząc różnicę „z dwóch pierwszych” niczego nie ułatwimy. Warunek 2b=a+c jest jedyną sensowną drogą.
2⋅(4+2m)=5m+m
8+4m=6m
8=6m−4m=2m⟹m=4
Odpowiedź: D.
Kontrola: dla m=4 ciąg to (5⋅4,4+8,4)=(20,12,4) — kolejne wyrazy różnią się o −8 ✓ Ciąg jest malejący, ale to nie przeszkadza: warunek dotyczy stałości różnicy, nie jej znaku.
💡 Wskazówka: Zapisz warunek przed jakimkolwiek liczeniem: „podwójny środkowy = suma skrajnych”. Wtedy zadanie sprowadza się do jednego równania liniowego, w którym po lewej stronie masz 8+4m, a po prawej 6m — bez żadnych nawiasów do rozwijania po prawej, bo 5m+m to po prostu 6m.
⚠ Zapisanie warunku jako 2⋅(4+2m)=5m⋅m albo pomnożenie skrajnych wyrazów zamiast dodania — to warunek dla ciągu geometrycznego (gdzie b2=ac), a nie arytmetycznego. Drugi błąd: pomnożenie tylko pierwszego składnika nawiasu, czyli 8+2m=6m, co daje m=2 — liczbę spoza odpowiedzi, więc pomyłka się ujawnia.
Zadanie 3(sierpień 2024)1 pktśrednie
Trzywyrazowy ciąg (2m−5,4,9) jest arytmetyczny.
Dokończ zdanie — wybierz odpowiedź A albo B oraz odpowiedź 1, 2 albo 3. Ten ciąg jest ……… oraz ……… .
A. rosnący
B. malejący
1.m=−1
2.m=2
3.m=3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A, 2
Najpierw monotoniczność — bez żadnego rachunku. Drugi i trzeci wyraz są liczbami: 4 i 9. Skoro 9>4, to ciąg rośnie, a znak m nie ma z tym nic wspólnego.
Ciąg jest zatem rosnący — odpowiedź A. To warto zauważyć od razu, bo połowa zadania jest gotowa przed policzeniem m.
Teraz parametr. Warunek na trzy kolejne wyrazy:
2⋅4=(2m−5)+9
8=2m+4⟹2m=4⟹m=2
Odpowiedź:A oraz 2.
Kontrola: dla m=2 pierwszy wyraz to 2⋅2−5=−1, a ciąg to (−1,4,9) — różnica 5, stała i dodatnia ✓ Ciąg rzeczywiście rośnie.
💡 Wskazówka: Monotoniczność da się tu ustalić z dwóch ostatnich wyrazów, które są zwykłymi liczbami — 4 i 9, więc ciąg rośnie. To jedna z niewielu okazji, gdy połowę odpowiedzi dostaje się bez rachunku. Liczbę m trzeba dopiero wyznaczyć, ale ona już na monotoniczność nie wpływa.
⚠ Wybór odpowiedzi 1 (m=−1), bo −1jest pierwszym wyrazem gotowego ciągu — a pytanie dotyczy m, nie wyrazu. To bardzo dobrze zastawiona pułapka: liczba −1 faktycznie pojawia się w rozwiązaniu, tylko w innej roli. Drugi błąd: uznanie ciągu za malejący, bo 2m−5 „wygląda na ujemne” — ciąg czyta się od pierwszego wyrazu do trzeciego, a od −1 przez 4 do 9 wartości rosną.
Zadanie 4(grudzień 2022)1 pktśrednie
Pięciowyrazowy ciąg (−3,21,x,y,11) jest arytmetyczny. Liczby x oraz y są równe
A.x=4 oraz y=215
B.x=215 oraz y=4
C.x=−4 oraz y=215
D.x=−215 oraz y=4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Dwa pierwsze wyrazy są liczbami, więc różnicę mamy natychmiast — i to najkrótsza droga, mimo dwóch niewiadomych.
r=21−(−3)=21+3=27
Kolejne wyrazy dostajemy przez dodawanie r:
x=21+27=4
y=4+27=215
Odpowiedź: A.
Kontrola na piątym wyrazie, którego jeszcze nie użyliśmy: y+r=215+27=222=11 ✓ — zgadza się z treścią. To najlepsze możliwe sprawdzenie, bo używa danej, która nie brała udziału w rachunku.
Cały ciąg wygląda więc tak: −3,21,4,215,11 — pięć wyrazów rosnących co 3,5.
💡 Wskazówka: Zauważ, że piąty wyraz jest daną nadmiarową — do wyliczenia x i y wystarczają dwa pierwsze. Nie oznacza to, że jest zbędny: to gotowa kontrola. W zadaniach z dwiema niewiadomymi zawsze warto sprawdzić, czy jakaś dana została niewykorzystana, i użyć jej właśnie do sprawdzenia.
⚠ Zamiana x i y miejscami (odpowiedź B) — ciąg jest rosnący, więc x musi być mniejsze od y. Wystarczy porównać 4 i 215=7,5, żeby to rozstrzygnąć. Odpowiedzi C i D podają wartości ujemne, mimo że ciąg rośnie od −3 do 11, więc trzeci i czwarty wyraz muszą leżeć między tymi liczbami — i to samo je wyklucza.
Zadanie 5(maj 2021)1 pktśrednie
Ciąg arytmetyczny (an) jest określony dla każdej liczby naturalnej n⩾1. Trzeci i piąty wyraz ciągu spełniają warunek a3+a5=58. Wtedy czwarty wyraz tego ciągu jest równy
A.28
B.29
C.33
D.40
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Wyrazy a3, a4, a5 są trzema kolejnymi wyrazami ciągu, więc środkowy z nich jest średnią skrajnych:
a3+a5=2a4
58=2a4⟹a4=29
Odpowiedź: B.
Zwróć uwagę, że nie znamy ani a1, ani r — i wcale ich nie potrzebujemy. Wynik jest ten sam dla każdego ciągu arytmetycznego spełniającego warunek z treści.
Kontrola na dwóch różnych ciągach. Weźmy r=1: wtedy a4=29, a3=28, a5=30, a suma skrajnych to 58 ✓ Weźmy r=10: a3=19, a5=39, suma znowu 58 ✓ — w obu przypadkach a4=29.
💡 Wskazówka: Nie próbuj rozpisywać a3 i a5 przez a1 i r — to działa, ale jest dłuższe: (a1+2r)+(a1+4r)=2a1+6r=2(a1+3r)=2a4. Wynik ten sam, tylko trzy linijki później. Wystarczy zauważyć, że a3 i a5 leżą symetrycznie wokół a4.
⚠ Podzielenie 58 przez liczbę wyrazów, czyli przez 3 (bo „trzy wyrazy: trzeci, czwarty, piąty”) — wychodzi 19,33, liczba spoza odpowiedzi. Suma dotyczy dwóch wyrazów, nie trzech. Drugi błąd: odpowiedź 28 albo 33 — to liczby bliskie poprawnej, ale wynikające z prób odgadnięcia a1 i r; przy tym zadaniu żadne konkretne a1 nie jest potrzebne.
Zadanie 6(czerwiec 2020)1 pktśrednie
Ciąg arytmetyczny (an) jest określony dla każdej liczby naturalnej n⩾1. Czwarty wyraz tego ciągu jest równy a4=2020. Suma a2+a6 jest równa
A.505
B.1010
C.2020
D.4040
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
Ta sama własność, tylko użyta w drugą stronę: znamy wyraz środkowy, a szukamy sumy skrajnych.
Wyrazy a2 i a6 leżą symetrycznie wokół a4 — o dwa kroki w każdą stronę. Zatem
a2+a6=2a4=2⋅2020=4040
Odpowiedź: D.
Dlaczego to działa? Bo a2=a4−2r oraz a6=a4+2r, więc dodając je, składniki z rznoszą się:
(a4−2r)+(a4+2r)=2a4
Kontrola na konkretnym ciągu: dla r=100 mamy a2=1820 i a6=2220, a ich suma to 4040 ✓ Dla r=−5: a2=2030, a6=2010, suma znowu 4040 ✓
💡 Wskazówka: Ogólna zasada, która obsługuje to i cztery następne zadania: suma dwóch wyrazów zależy tylko od sumy ich numerów. Tutaj 2+6=8 i 4+4=8, więc a2+a6=a4+a4=2a4. Nie trzeba nawet myśleć o symetrii — wystarczy dodać indeksy.
⚠ Odpowiedź 2020, czyli przepisanie danej — kto pomyśli „środkowy jest średnią, więc suma też wynosi 2020”, pomyli średnią z sumą. Średnia a2 i a6 faktycznie równa się 2020, ale ich suma jest dwa razy większa. Odpowiedzi 505 i 1010 to 2020 podzielone przez 4 i przez 2 — czyli dzielenie zamiast mnożenia.
Zadanie 7(sierpień 2018)1 pktśrednie
Ciąg arytmetyczny (an), określony dla n⩾1, spełnia warunek a3+a4+a5=15. Wtedy
A.a4=5
B.a4=6
C.a4=3
D.a4=4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Teraz sumujemy trzy kolejne wyrazy — i tu własność wyrazu środkowego daje jeszcze prostszy wniosek.
a3=a4−r,a5=a4+r
Dodajemy wszystkie trzy; składniki z rznoszą się:
a3+a4+a5=(a4−r)+a4+(a4+r)=3a4
3a4=15⟹a4=5
Odpowiedź: A.
Reguła warta zapamiętania: suma trzech kolejnych wyrazów ciągu arytmetycznego jest równa potrojonemu wyrazowi środkowemu. Odwrotnie: wyraz środkowy to suma podzielona przez trzy. Ta sama zasada działa dla pięciu, siedmiu i każdej nieparzystej liczby kolejnych wyrazów.
Kontrola: dla r=2 ciąg wokół a4=5 to 3,5,7, a suma to 15 ✓ Dla r=−1: 6,5,4, suma znowu 15 ✓
💡 Wskazówka: Przy nieparzystej liczbie kolejnych wyrazów zawsze dziel sumę przez ich liczbę — dostajesz wyraz środkowy. To działa, bo odchylenia od środka znoszą się parami. Przy parzystej liczbie wyrazów środkowego nie ma, więc ta sztuczka nie zadziała i trzeba wrócić do a1 i r.
⚠ Dzielenie 15 przez 2 (bo „suma dwóch skrajnych”) albo przez 5 (bo w treści występuje a5) — oba dają liczby spoza odpowiedzi. Prawdziwa pułapka to podzielenie przez trzy, ale przypisanie wyniku niewłaściwemu wyrazowi: 5 jest wartością a4, a nie a3 czy a5. Wyraz środkowy z trójki a3,a4,a5 to a4.
Zadanie 8(maj 2018)1 pktłatwe
Dla ciągu arytmetycznego (an) określonego dla n⩾1 jest spełniony warunek a4+a5+a6=12. Wtedy
A.a5=4
B.a5=3
C.a5=6
D.a5=5
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Ten sam schemat co w poprzednim zadaniu, tylko trójka wyrazów jest przesunięta o jeden. Wyrazem środkowym jest teraz a5.
a4+a5+a6=3a5
3a5=12⟹a5=4
Odpowiedź: A.
Kontrola: dla r=3 ciąg wokół a5=4 to 1,4,7, a suma to 12 ✓
Warto porównać oba zadania: w poprzednim sumowaliśmy a3+a4+a5 i wyszedł a4, tutaj a4+a5+a6 i wychodzi a5. Numer wyrazu środkowego to zawsze średnia numerów skrajnych — tu 24+6=5.
💡 Wskazówka: Zanim podzielisz sumę przez trzy, upewnij się, który wyraz jest środkowy — jego numer to średnia numerów skrajnych. W tym zadaniu odpowiedzi zawierają zarówno 4 (poprawne a5), jak i 5 oraz 6, czyli liczby będące numerami wyrazów z treści. Łatwo pomylić numer z wartością.
⚠ Odpowiedź a5=5 — czyli podanie numeru wyrazu jako jego wartości. Liczby 4, 5 i 6 występują w treści jako indeksy, a jednocześnie trzy z nich stoją w odpowiedziach jako wartości; to nie przypadek. Drugi błąd: podzielenie 12 przez 2 i odpowiedź 6, czyli traktowanie sumy jak sumy dwóch wyrazów.
Zadanie 9(czerwiec 2015)1 pkttrudniejsze
Suma pierwszego i szóstego wyrazu pewnego ciągu arytmetycznego jest równa 13. Wynika stąd, że suma trzeciego i czwartego wyrazu tego ciągu jest równa
A.13
B.12
C.7
D.6
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Tu nie ma wyrazu środkowego — mamy dwie pary wyrazów. Działa jednak reguła ogólniejsza: suma dwóch wyrazów zależy tylko od sumy ich numerów.
Sprawdzamy sumy indeksów: 1+6=7 oraz 3+4=7 — równe, więc obie sumy wyrazów też są równe:
a3+a4=a1+a6=13
Odpowiedź: A.
Rachunek, który to potwierdza. Zapiszmy wszystko przez a1 i r:
a1+a6=a1+(a1+5r)=2a1+5r
a3+a4=(a1+2r)+(a1+3r)=2a1+5r
Oba wyrażenia są identyczne — i to jest cały dowód. Liczba 5 przy r bierze się w obu przypadkach z sumy indeksów pomniejszonej o dwa.
Kontrola na konkretnym ciągu: dla a1=1, r=2 mamy a6=11, więc a1+a6=12… to nie 13, więc dobierzmy inny: dla a1=4, r=1 mamy a6=9, suma 13 ✓ Wtedy a3=6, a4=7, a ich suma to 13 ✓
💡 Wskazówka: Zamiast liczyć cokolwiek, dodaj indeksy. Jeśli sumy numerów są równe, sumy wyrazów też — i wynik przepisuje się wprost z treści. Ta reguła obsługuje wszystkie zadania typu „skoro ai+aj=c, to ile wynosi ak+al”, a jest ich w arkuszach dużo.
⚠ Próba wyznaczenia a1 i r z jednego równania — nie da się, bo jedno równanie z dwiema niewiadomymi ma nieskończenie wiele rozwiązań. To zresztą podpowiedź, że zadania nie trzeba rozwiązywać tą drogą: wynik musi być taki sam dla wszystkich takich ciągów. Odpowiedź 7 jest podstawiona na inną pomyłkę — to suma indeksów (1+6), a nie suma wyrazów.
Zadanie 10(czerwiec 2019)1 pkttrudniejsze
Dany jest rosnący ciąg arytmetyczny (an), określony dla liczb naturalnych n⩾1, o wyrazach dodatnich. Jeśli a2+a9=a4+ak, to k jest równe
A.8
B.7
C.6
D.5
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Ta sama reguła, ale rozwiązana względem indeksu: równe sumy numerów dają równe sumy wyrazów. W drugą stronę wnioskujemy tylko przy r=0, a to zapewnia słowo „rosnący” z treści.
2+9=4+k
11=4+k⟹k=7
Odpowiedź: B.
Sprawdzenie rachunkiem — obie strony przez a1 i r:
a2+a9=(a1+r)+(a1+8r)=2a1+9r
a4+a7=(a1+3r)+(a1+6r)=2a1+9r ✓ — identyczne.
Kontrola na liczbach: weźmy a1=1, r=1, czyli ciąg 1,2,3,… (rosnący, o wyrazach dodatnich, jak w treści). Wtedy a2+a9=2+9=11 oraz a4+a7=4+7=11 ✓
Zwróć uwagę, że założenia „rosnący” i „o wyrazach dodatnich” nie są potrzebne do samego rachunku — równość zachodzi w każdym ciągu arytmetycznym. Słowo „rosnący” jest tu jednak istotne: daje r=0, a bez tego równość spełniałoby każde k i zadanie nie miałoby jednej odpowiedzi. Warunek o wyrazach dodatnich jest w treści po to, żeby sprawdzić, czy uczeń nie zacznie go bez potrzeby wykorzystywać.
💡 Wskazówka: Całe zadanie to jedno dodawanie i jedno odejmowanie na indeksach: 2+9=4+k. Nie ma tu żadnych wyrazów do liczenia. Gdy w zadaniu stoi równość dwóch sum wyrazów, zawsze najpierw sprawdź, czy nie chodzi po prostu o sumy numerów.
⚠ Przesunięcie indeksu w złą stronę. Rozumowanie jest takie: numer 4 jest o dwa większy od 2, więc żeby suma się nie zmieniła, drugi numer musi być o dwa mniejszy od 9 — czyli 7. Kto przesunie oba w tę samą stronę, zapisze k=9+2=11; taka liczba nie występuje wśród odpowiedzi, więc ten błąd sam się ujawnia. Groźniejsze jest wciągnięcie do rachunku założeń z treści: „rosnący” i „o wyrazach dodatnich” nie są potrzebne do rachunku — równość zachodzi w każdym ciągu arytmetycznym, a próba wykorzystania tych warunków prowadzi do szukania konkretnego a1, którego wyznaczyć się nie da.
Zadania otwarte
Zadanie 11(sierpień 2011)2 pktłatwe
Liczby 2x+1, 6, 16x+2 są w podanej kolejności pierwszym, drugim i trzecim wyrazem ciągu arytmetycznego. Oblicz x.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: x=21
Wyraz środkowy jest średnią skrajnych, więc zapisujemy warunek 2b=a+c:
2⋅6=(2x+1)+(16x+2)
12=18x+3
18x=9⟹x=21
Odpowiedź:x=21.
Sprawdzenie — obowiązkowe w zadaniu otwartym. Dla x=21 wyrazy to:
2⋅21+1=2,6,16⋅21+2=10
Ciąg 2,6,10 ma stałą różnicę 4 ✓
💡 Wskazówka: Nie licz różnicy z pierwszych dwóch wyrazów — jeden z nich zawiera x, więc dostaniesz wyrażenie, nie liczbę. Warunek 2b=a+c jest tu naturalny, bo środkowy wyraz jest znany, a niewiadoma siedzi w obu skrajnych. Po dodaniu ich x-y łączą się w jeden składnik.
⚠ Zapisanie warunku jako 6−(2x+1)=(16x+2)−6 — to też poprawne równanie i prowadzi do tego samego wyniku, ale wymaga uważności przy dwóch odejmowaniach. Realny błąd to pomnożenie skrajnych zamiast dodania: warunek b2=ac dotyczy ciągu geometrycznego. W zadaniu otwartym nie ma odpowiedzi do porównania, więc sprawdzenie przez wypisanie trzech wyrazów jest częścią rozwiązania — bez niego łatwo oddać wynik z błędem znaku.
Zadanie 12(czerwiec 2014)2 pktłatwe
Liczby 6, 2x+4, x+26 w podanej kolejności są pierwszym, drugim i trzecim wyrazem pewnego ciągu arytmetycznego. Oblicz różnicę r tego ciągu.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: r=14
Zadanie ma dwa etapy: najpierw wyznaczamy x, a dopiero potem różnicę. O tym drugim łatwo zapomnieć.
Etap 1 — warunek na trzy kolejne wyrazy:
2⋅(2x+4)=6+(x+26)
4x+8=x+32
3x=24⟹x=8
Etap 2 — wyrazy i różnica. Podstawiamy x=8:
a1=6,a2=2⋅8+4=20,a3=8+26=34
r=a2−a1=20−6=14
Odpowiedź:r=14.
Sprawdzenie: a3−a2=34−20=14 ✓ — obie różnice równe, więc ciąg jest arytmetyczny i wynik jest poprawny.
💡 Wskazówka: Po wyznaczeniu xwypisz wszystkie trzy wyrazy jako liczby — wtedy różnicę odczytasz wprost, a przy okazji dostaniesz darmowe sprawdzenie, bo obie różnice muszą być równe. Próba wyliczenia r „symbolicznie”, jako 2x+4−6=2x−2, też działa, ale wymaga jeszcze jednego podstawienia i łatwiej w niej pomylić się o znak.
⚠ Zatrzymanie się na x=8 i podanie tej liczby jako odpowiedzi — zadanie pyta o różnicę, nie o x. To najczęstszy błąd w zadaniach otwartych tego typu: rachunek jest poprawny, ale odpowiada na inne pytanie. Warto podkreślić sobie w treści, o co pytają, przed rozpoczęciem liczenia.
Zadanie 13(maj 2011)2 pktśrednie
Liczby x, y, 19 w podanej kolejności tworzą ciąg arytmetyczny, przy czym x+y=8. Oblicz x i y.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: x=−1, y=9
Mamy dwie niewiadome, więc potrzebujemy dwóch równań. Jedno daje warunek arytmetyczności, drugie jest podane w treści.
Równanie 1 — wyraz środkowy:2y=x+19
Równanie 2 — z treści:x+y=8, czyli x=8−y
Podstawiamy drugie do pierwszego:
2y=(8−y)+19=27−y
3y=27⟹y=9
x=8−9=−1
Odpowiedź:x=−1, y=9.
Sprawdzenie obu warunków. Ciąg: −1,9,19 — różnice 10 i 10, więc arytmetyczny ✓ Suma: −1+9=8 ✓
💡 Wskazówka: Zauważ, że liczba 19 jest trzecim wyrazem, a nie sumą czy różnicą — warto to sobie zapisać, zanim ułożysz równanie. Z warunku arytmetyczności wygodniej wyznaczyć x (bo stoi samotnie po prawej), a z warunku na sumę podstawić za x; wtedy zostaje jedno równanie z jednym y.
⚠ Ułożenie tylko jednego równania i próba odgadnięcia drugiej niewiadomej. Dwie niewiadome wymagają dwóch warunków, a treść daje je oba — trzeba tylko zauważyć, że „tworzą ciąg arytmetyczny” jest równaniem tak samo jak „x+y=8”. Drugi błąd: potraktowanie x+y=8 jako sumy wszystkich trzech wyrazów; wtedy wychodzi x+y=8−19=−11 i cały rachunek się rozjeżdża.
Zadanie 14(sierpień 2023)2 pktśrednie
Ciąg (3x2+5x,x2,20−x2) jest arytmetyczny. Oblicz x.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: x=−4
Wyrazy zawierają x2, więc równanie wygląda na kwadratowe. Zapiszmy warunek i zobaczmy, co się stanie.
2⋅x2=(3x2+5x)+(20−x2)
Po prawej stronie zbieramy składniki z x2: 3x2−x2=2x2.
2x2=2x2+5x+20
Składniki 2x2skracają się po obu stronach — i to jest cały pomysł tego zadania. Zostaje równanie liniowe:
0=5x+20⟹x=−4
Odpowiedź:x=−4.
Sprawdzenie: dla x=−4 mamy x2=16, więc wyrazy to
3⋅16+5⋅(−4)=28,16,20−16=4
Ciąg 28,16,4 ma stałą różnicę −12 ✓ Ciąg jest malejący, ale warunek dotyczy stałości różnicy, nie jej znaku.
💡 Wskazówka: Nie sięgaj po deltę, dopóki nie uporządkujesz obu stron. Tutaj po zebraniu wyrazów okazuje się, że przy x2 stoi to samo po lewej i po prawej, więc równanie jest liniowe i ma jedno rozwiązanie. Ta konstrukcja pojawia się w arkuszach regularnie — i cała jej trudność polega na tym, żeby się nie przestraszyć kwadratów.
⚠ Przeniesienie wszystkiego na jedną stronę, policzenie delty i zdziwienie, że przy x2 zostało zero. To nie błąd rachunkowy, tylko zmarnowany czas — ale bywa też groźniejszy skutek: kto „poprawi” to, dopisując brakujący składnik, dostanie równanie kwadratowe z dwoma rozwiązaniami, z których żadne nie spełnia warunku. Sprawdzenie przez wypisanie trzech wyrazów wyłapuje to natychmiast.
Zadanie 15(sierpień 2022)2 pktśrednie
Trójwyrazowy ciąg (x,y−4,y) jest arytmetyczny. Suma wszystkich wyrazów tego ciągu jest równa 6. Oblicz wszystkie wyrazy tego ciągu.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: (−2,2,6)
Dwie niewiadome i dwa warunki. Drugi z nich da się jednak wykorzystać sprytniej — przez własność wyrazu środkowego.
Warunek na sumę. Suma trzech kolejnych wyrazów ciągu arytmetycznego to potrojony wyraz środkowy:
3⋅(y−4)=6⟹y−4=2⟹y=6
To jedno spostrzeżenie rozwiązuje pół zadania bez żadnego układu równań.
Warunek arytmetyczności daje pierwszy wyraz:
2(y−4)=x+y⟹2⋅2=x+6⟹x=−2
Wyrazy ciągu:x=−2, y−4=2, y=6.
Odpowiedź: ciąg to (−2,2,6).
Sprawdzenie obu warunków: różnice 2−(−2)=4 oraz 6−2=4 — równe ✓ Suma: −2+2+6=6 ✓
💡 Wskazówka: Zamiast układać układ dwóch równań, wykorzystaj to, że suma trzech kolejnych wyrazów to potrojony środkowy. Wyraz środkowy jest tu podany jako y−4, więc od razu wychodzi y−4=2. Dopiero potem, i tylko po to, żeby dostać x, przydaje się warunek arytmetyczności.
⚠ Zapisanie sumy jako x+y−4+y=6 i rozwiązywanie tego razem z warunkiem arytmetyczności — droga poprawna, ale dłuższa i z dwiema okazjami do pomyłki. Prawdziwy błąd to podanie w odpowiedzi x i y zamiast wyrazów ciągu: zadanie prosi o „wszystkie wyrazy”, a drugim wyrazem jest y−4=2, nie y=6. Kto odda „x=−2, y=6”, nie odpowie na postawione pytanie.
Zadanie 16(maj 2025)3 pkttrudniejsze
Wyznacz wartość m, dla której trzywyrazowy ciąg (2m+11,m2+3,5−m) jest arytmetyczny i malejący.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: m=25
Treść stawia dwa warunki: ciąg ma być arytmetyczny i malejący. Pierwszy da nam kandydatów, drugi jednego z nich odrzuci — i to jest sedno tego zadania.
Warunek arytmetyczności:
2(m2+3)=(2m+11)+(5−m)
2m2+6=m+16
2m2−m−10=0
Tu równanie naprawdę jest kwadratowe — składniki z m2 występują tylko po jednej stronie.
Δ=(−1)2−4⋅2⋅(−10)=1+80=81,Δ=9
m=41±9⟹m1=25,m2=−2
Warunek malejący — sprawdzamy oba kandydaty.
Dla m=−2 wyrazy to 2(−2)+11=7, (−2)2+3=7, 5−(−2)=7. Ciąg 7,7,7 jest stały, a nie malejący — odpada ✗
Dla m=25 wyrazy to 16, 425+3=437, 25. Różnica: 437−16=−427 oraz 25−437=−427 — stała i ujemna, więc ciąg maleje ✓
Odpowiedź:m=25.
Warto zauważyć, że dla m=−2 ciąg jest arytmetyczny (o różnicy zero) — więc pierwszy warunek spełnia. Odrzuca go dopiero słowo „malejący”: ciąg stały nie maleje.
💡 Wskazówka: Zadanie jest za trzy punkty właśnie dlatego, że ma dwa etapy: rozwiązanie równania i odrzucenie jednego pierwiastka. Zawsze sprawdzaj oba rozwiązania w warunku dodatkowym z treści — a jeśli treść zawiera przymiotnik w rodzaju „malejący”, „rosnący”, „o wyrazach dodatnich”, to niemal pewny znak, że jeden kandydat ma wypaść.
⚠ Podanie obu wartości m jako odpowiedzi — czyli pominięcie warunku „malejący”. Za to zadanie traci się wtedy punkt, mimo poprawnego równania kwadratowego. Drugi błąd, subtelniejszy: odrzucenie m=−2 z niewłaściwego powodu, na przykład „bo różnica wychodzi zero, więc ciąg nie jest arytmetyczny”. Ciąg stały jest arytmetyczny (różnica r=0 jest dozwolona) — nie jest tylko malejący, i to trzeba napisać precyzyjnie.
Zadanie 17(listopad 2009)2 pkttrudniejsze
Wykaż, że dla każdego m ciąg (4m+1,6m+3,12m+9) jest arytmetyczny.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: warunek 2b=a+c sprowadza obie strony do 3m+3, więc jest spełniony dla każdegom
To zadanie na dowód, więc nie szukamy żadnej liczby — mamy pokazać, że warunek zachodzi dla każdegom. Wystarczy sprawdzić, że 2b=a+c jest tożsamością.
Lewa strona — podwojony wyraz środkowy:
2⋅6m+3=3m+3
Prawa strona — suma skrajnych. Wspólnym mianownikiem 4 i 12 jest 12:
Obie strony są równe — i to dla dowolnego m, bo w żadnym miejscu nie zakładaliśmy o nim niczego. Warunek 2b=a+c jest zatem spełniony zawsze, czyli ciąg jest arytmetyczny dla każdego m. ∎
Dla ilustracji: dla m=0 ciąg to 41,21,43 (różnica 41), a dla m=9 to 410,2,1218, czyli 2,5;2;1,5 (różnica −21). Różnica zależy od m, ale stałość różnicy — nie.
Można też policzyć różnicę ogólnie: b−a=6m+3−4m+1=122(m+3)−3(m+1)=12−m+3, a c−b=12m+9−122(m+3)=12−m+3 — te same wyrażenia, co jest drugim, równoważnym dowodem.
💡 Wskazówka: W zadaniu „wykaż” nie wolno sprawdzić kilku wartości m i uznać sprawy za zamkniętą — to nie dowód. Trzeba przekształcić obie strony warunku i pokazać, że dają to samo wyrażenie z m w środku. Najwygodniej liczyć każdą stronę osobno i porównać wyniki na końcu, niż przenosić wszystko na jedną stronę.
⚠ Podstawienie dwóch–trzech konkretnych m i napisanie „więc ciąg jest arytmetyczny dla każdego m” — za to nie ma punktów, bo przykłady nie dowodzą twierdzenia ogólnego. Drugi błąd, techniczny: pomnożenie licznika m+1 przez 3 tylko częściowo, czyli zapis 123m+1 zamiast 123m+3. Przy sprowadzaniu do wspólnego mianownika mnoży się cały licznik, więc nawias jest tu konieczny.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. C
2. D
3. A, 2
4. A
5. B
6. D
7. A
8. A
9. A
10. B
11.x=21
12.r=14
13.x=−1, y=9
14.x=−4
15.(−2,2,6)
16.m=25
17. warunek 2b=a+c sprowadza obie strony do 3m+3, więc jest spełniony dla każdegom
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Sprawdź się na kartce
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.
Płatny materiał · sklep
Ciąg arytmetyczny — sprawdzian, liceum klasa 3
Wyraz i różnica, suma n wyrazów, trzy wyrazy z parametrem.
Tak — wtedy ciąg maleje, na przykład 40,33,26,19 przy r=−7. Może też wynosić zero i wtedy ciąg jest stały.
Czy wyraz ciągu arytmetycznego może być zerem?
Tak, i to bez żadnych konsekwencji — w odróżnieniu od ciągu geometrycznego, gdzie zero jest zabronione, bo przez zero nie da się dzielić przy wyznaczaniu ilorazu.
Jak szybko poznać po wzorze ogólnym, że ciąg jest arytmetyczny?
Wzór musi dać się sprowadzić do postaci An+B, czyli być liniowy względem n. Obecność n2, pierwiastka albo potęgi o wykładniku n wyklucza ciąg arytmetyczny — ale dopiero wtedy, gdy zostaną tam po uproszczeniu. Wyrażenie 4n2 to 2n, więc ciąg jest arytmetyczny mimo pierwiastka we wzorze.
Dlaczego wyrazy ciągu arytmetycznego leżą na prostej?
Bo wzór an=a1+(n−1)r da się przekształcić do an=rn+(a1−r), czyli do wzoru funkcji liniowej. Różnica r jest wtedy współczynnikiem kierunkowym.
Ile rozwiązań ma warunek na trzy kolejne wyrazy?
Gdy szukamy tylko wyrazu środkowego między dwiema danymi liczbami — dokładnie jedno, bo 2x=a+b jest liniowe. Gdy niewiadoma stoi w kilku wyrazach naraz, równanie może wyjść kwadratowe albo zredukować się całkiem. W ciągu geometrycznym analogiczne równanie jest kwadratowe zawsze.
Skąd wiadomo, czy zadanie z treścią prowadzi do ciągu arytmetycznego?
Rozstrzyga to, czy zmiana jest podana jako liczba jednostek, czy jako procent. „Co miesiąc o 10 zł więcej” to stała różnica, czyli ciąg arytmetyczny. „Co miesiąc o 10% więcej” to stały mnożnik, czyli ciąg geometryczny. Ta sama liczba w treści może więc oznaczać dwa zupełnie różne ciągi — decyduje obecność znaku procenta.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.