Sumę wyrazów ciągu arytmetycznego da się policzyć bez dodawania — i to nie dlatego, że ktoś wymyślił sprytny wzór, tylko dlatego, że wyrazy z dwóch końców zawsze dają tę samą sumę. Cała reszta z tego wynika. Ta strona pokazuje sztuczkę, dwie równoważne postacie wzoru i typ zadania, w którym szukaną jest nie suma, lecz liczba wyrazów.
Dział: CiągiPoziom: liceum — zakres podstawowyZadań z matury: 17
Krótko: Suma n początkowych wyrazów ciągu arytmetycznego to Sₙ = (a₁ + aₙ) · n : 2. Na przykład 1 + 2 + … + 100 = (1 + 100) · 100 : 2 = 5050.
Weźmy sumę liczb od 1 do 100. Zamiast dodawać po kolei, zestawmy pierwszą z ostatnią, drugą z przedostatnią i tak dalej:
1+100=101
2+99=101
3+98=101
Suma każdej pary jest taka sama, bo idąc od lewej dodajemy jeden, a idąc od prawej odejmujemy jeden. Par jest 50, więc cała suma to 50⋅101=5050.
To nie jest ciekawostka o liczbach od 1 do 100 — to własność każdego ciągu arytmetycznego. Skrajne wyrazy oddalają się od środka symetrycznie, więc ich suma nie zależy od tego, którą parę weźmiemy.
Dlaczego pary zawsze się równoważą
Weźmy wyraz k-ty od początku, czyli a1+(k−1)r, oraz k-ty od końca, czyli an−(k−1)r.
Ich suma wynosi a1+an — składniki z r znoszą się niezależnie od k.
Dlatego wystarczy znać pierwszy i ostatni wyraz. Środek ciągu nie ma na sumę żadnego wpływu poza tym, ile jest wyrazów.
Stąd bezpośrednio wychodzi wzór. Przy parzystej liczbie wyrazów par jest 2n i każda daje a1+an. Przy nieparzystej par jest 2n−1, a wyraz ze środka zostaje bez pary — równa się jednak dokładnie 2a1+an, czyli liczy się jak pół pary, i rachunek wychodzi ten sam:
Sn=2a1+an⋅n
Zapis 2a1+an warto przeczytać jako średnią z pierwszego i ostatniego wyrazu. Suma to ta średnia pomnożona przez liczbę wyrazów — dokładnie tak, jakby wszystkie wyrazy były równe tej średniej.
Suma ciągu arytmetycznego — dwie kopie schodków tworzą prostokąt
2Druga postać wzoru — gdy ostatniego wyrazu nie znamy
Pierwsza postać wymaga an. Często zadanie podaje zamiast tego różnicę r — wtedy zamiast liczyć an osobno, wygodniej podstawić an=a1+(n−1)r prosto do wzoru:
Sn=22a1+(n−1)r⋅n
To ten sam wzór, nie drugi do zapamiętania. Wybór między nimi zależy wyłącznie od tego, co jest w treści zadania:
co podano
której postaci użyć
a1, an i n
Sn=2a1+an⋅n
a1, r i n
Sn=22a1+(n−1)r⋅n
a1, r i Sn, szukane n
druga postać, bo prowadzi do równania kwadratowego
Sam wzór na pojedynczy wyraz omawiam osobno — tutaj potrzebny jest tylko jako składnik.
Nawiasu (n−1) pilnuj szczególnie w tej postaci. Wyraz an jest oddalony od a1 o n−1 kroków, nie o n — ta jedynka jest najłatwiejsza do przeoczenia, bo wynik i tak wychodzi liczbą wyglądającą sensownie.
W ciągu geometrycznym sumę wyprowadza się zupełnie inaczej, a oba sposoby sumowania zestawiono obok siebie w przewodniku po dziale.
Którą postać wzoru na sumę wybrać
Grupa A gratis · B–E w sklepie
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Ciągi” (liceum, klasa 3), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.
✓ PDF od razu po płatności BLIK✓ Bez zakładania konta✓ Faktura dla szkoły
3Suma jako funkcja liczby wyrazów
Jeżeli w drugiej postaci wymnożymy nawiasy, zobaczymy coś, co odróżnia sumę arytmetyczną od geometrycznej:
Sn=2rn2+(a1−2r)n
Przy r=0 suma jest funkcją kwadratową zmiennej n — bez wyrazu wolnego. (Dla r=0 współczynnik 2r znika i zostaje zwykła funkcja liniowa Sn=a1n.) Dwie rzeczy z tego wynikają i obie bywają treścią zadania.
Przy r>0i dodatnim a1 suma rośnie coraz szybciej, bo dochodzą coraz większe wyrazy. Wykres jest fragmentem paraboli o ramionach w górę. Przy ujemnym a1 początek wygląda odwrotnie: dla a1=−100 i r=1 suma spada, aż do S100=−5050, i dopiero potem rośnie. Uwaga na przypadek graniczny, o którym piszę przy czwartym przykładzie: sto pierwszy wyraz tego ciągu jest zerem, więc S101 równa się S100 — minimum osiągają tu dwie kolejne sumy, a nie jedna.
Przy r<0i dodatnim a1 suma najpierw rośnie, potem zaczyna maleć — od momentu, w którym dokładane wyrazy stają się ujemne. Jeśli już a1 jest ujemne, wzrostu nie ma wcale: suma maleje od pierwszego kroku.
Drugi przypadek jest źródłem klasycznego pytania: dla ilu wyrazów suma jest największa? Odpowiedź nie wymaga rachunku pochodnych — wystarczy sprawdzić, do którego miejsca wyrazy są jeszcze dodatnie. Ostatni dodatni wyraz wyznacza koniec wzrostu sumy.
Ta obserwacja jest zarazem najkrótszym sposobem odróżnienia obu rodzajów sum. Suma ciągu geometrycznego, którą opisuję osobno, zawiera potęgęqn i potrafi zbliżać się do skończonej wartości. Suma arytmetyczna zachowuje się jak parabola i przy r=0 zawsze ucieka do nieskończoności — w górę albo w dół.
Kontrola rzędu wielkości
Zanim uznasz wynik za gotowy, porównaj go z iloczynem n⋅asˊrodkowy.
Suma musi być bliska liczbie wyrazów pomnożonej przez wyraz ze środka ciągu — bo średnia z końców to właśnie okolica środka.
Wynik różniący się od tego szacunku dwukrotnie zwykle oznacza zgubione dzielenie przez 2.
4Kiedy szukaną jest liczba wyrazów
Jeśli zadanie podaje sumę, a pyta o n, wzór staje się równaniem kwadratowym. Schemat jest zawsze ten sam: podstaw dane, pomnóż obie strony przez 2, przenieś wszystko na jedną stronę.
Otrzymane równanie ma zwykle dwa rozwiązania, ale najczęściej tylko jedno z nich jest odpowiedzią. Liczba wyrazów musi być liczbą naturalną dodatnią, więc pierwiastek ujemny lub ułamkowy odrzucamy — i warto to w rozwiązaniu napisać, bo za samo odrzucenie bywa punkt.
Jeżeli oba pierwiastki wychodzą naturalne, to nie pomyłka. Przy ujemnej różnicy suma może osiągnąć tę samą wartość dwa razy: raz w drodze w górę, raz w drodze w dół. W ciągu 10,8,6,4,… zachodzi to dla S1=S10=10, bo wyrazy od drugiego do dziesiątego sumują się do zera. Wtedy poprawne są obie odpowiedzi, chyba że treść zawęża wybór.
Technikę rozwiązywania takich równań opisuję na stronie o równaniach kwadratowych; tutaj liczy się tylko to, żeby dobrze je ułożyć.
5Gdzie sumuje się ciąg arytmetyczny
Sam wzór jest w podstawie wymieniony wprost — dział VI. Ciągi, zakres podstawowy, punkt 5: „stosuje wzór na n-ty wyraz i na sumę n początkowych wyrazów ciągu arytmetycznego”. Osobny punkt 7 tego samego działu odpowiada za zastosowania: „wykorzystuje własności ciągów, w tym arytmetycznych i geometrycznych, do rozwiązywania zadań, również osadzonych w kontekście praktycznym”. Suma ciągu arytmetycznego pojawia się wszędzie tam, gdzie coś przyrasta lub ubywa o stałą liczbę jednostek i pytamy o łączny efekt.
Najczęstszy przypadek na maturze to kredyt z ratami malejącymi. Kapitał spłaca się w równych częściach, więc odsetki liczone od pozostałej kwoty maleją za każdym razem o tyle samo — i to właśnie one tworzą ciąg arytmetyczny.
sytuacja
co tworzy ciąg
o co pyta zadanie
kredyt z ratami malejącymi
odsetki w kolejnych ratach
łączny koszt kredytu
stos rur, każda warstwa o jedną mniej
liczba rur w warstwie
ile rur w całym stosie
pensja rosnąca co roku o stałą kwotę
zarobek w kolejnych latach
ile zarobi przez dekadę
bieg z coraz dłuższym dystansem
kilometry w kolejnych dniach
ile kilometrów łącznie
W każdym z tych zadań pułapka jest ta sama i polega na pomyleniu wyrazu z sumą. „Ile odsetek w ostatniej racie” to wyraz ciągu, a „ile odsetek zapłacimy łącznie” to suma — i te dwie liczby dzielą zwykle dwa rzędy wielkości.
Dlaczego raty malejące są tańsze
Przy kredycie 24000 zł na 24 raty i oprocentowaniu 1% miesięcznie odsetki idą 240,230,220,…,10 zł. To ciąg arytmetyczny o różnicy −10, a jego suma wynosi 3000 zł. Gdyby odsetki naliczano cały czas od pełnej kwoty, byłoby ich 24⋅240=5760 zł — prawie dwa razy więcej. Malejące raty są tańsze właśnie dlatego, że odsetki liczy się od tego, co zostało do spłaty.
6Przykłady krok po kroku
Pięć typowych sytuacji: suma z różnicy, suma z ostatniego wyrazu, szukanie liczby wyrazów, suma osiągająca maksimum i łączne odsetki kredytu.
Przykład 1 Suma z pierwszego wyrazu i różnicy
W ciągu arytmetycznym a1=3 oraz r=5. Oblicz sumę dwudziestu początkowych wyrazów.
Znam a1, r i n, więc biorę drugą postać wzoru.
S20=22⋅3+19⋅5⋅20=26+95⋅20
=2101⋅20=101⋅10=1010
Kontrola pierwszą postacią: a20=3+19⋅5=98, więc S20=23+98⋅20=1010 ✓
Kontrola rzędu wielkości: wyraz ze środka ciągu to około 50, a 20⋅50=1000 — wynik jest w tej okolicy ✓
Odpowiedź: S20=1010
Zwróć uwagę na 19 zamiast 20 w nawiasie. Od pierwszego do dwudziestego wyrazu wykonujemy dziewiętnaście kroków po r — to ta sama jedynka, co we wzorze na an.
Przykład 2 Suma, gdy znany jest ostatni wyraz
Ciąg arytmetyczny ma trzynaście wyrazów, pierwszy równy −8, a ostatni 40. Oblicz sumę wszystkich wyrazów oraz różnicę ciągu.
Mam oba końce i liczbę wyrazów, więc pierwsza postać wzoru wystarczy.
S13=2−8+40⋅13=232⋅13=16⋅13=208
Różnica: od pierwszego do trzynastego wyrazu jest dwanaście kroków, więc r=1240−(−8)=1248=4.
Kontrola drugą postacią: 22⋅(−8)+12⋅4⋅13=2−16+48⋅13=16⋅13=208 ✓
Kontrola sensu: średnia z końców wynosi 16, a wyraz środkowy — siódmy — to −8+6⋅4=16 ✓ (to nie przypadek, tylko istota sztuczki z parowaniem)
Odpowiedź: S13=208, r=4
Przy nieparzystej liczbie wyrazów wyraz środkowy jest dokładnie równy średniej z końców. To najszybsza kontrola, jaką można zrobić w pamięci.
Przykład 3 Szukana liczba wyrazów
W ciągu arytmetycznym a1=2 oraz r=3. Ile początkowych wyrazów trzeba dodać, żeby otrzymać 155?
Podstawiam do drugiej postaci: 22⋅2+(n−1)⋅3⋅n=155.
Upraszczam licznik: 4+3n−3=3n+1, więc 2(3n+1)⋅n=155.
Mnożę obie strony przez 2: 3n2+n=310, czyli 3n2+n−310=0.
Δ=1+4⋅3⋅310=3721, a 3721=61.
n=6−1+61=10 albo n=6−1−61, czyli liczba ujemna — odrzucam, bo wyrazów nie może być ujemnie wiele.
Kontrola: a10=2+9⋅3=29, więc S10=22+29⋅10=155 ✓
Odpowiedź: n=10
Zapisanie, dlaczego drugi pierwiastek odpada, jest częścią rozwiązania. Samo podanie n=10 bez tego zdania bywa oceniane niżej, bo nie widać, że oba rozwiązania zostały rozważone.
Przykład 4 Suma, która przestaje rosnąć
W ciągu arytmetycznym a1=27 oraz r=−4. Dla ilu początkowych wyrazów suma jest największa?
Suma rośnie tak długo, jak długo dokładane wyrazy są dodatnie.
Szukam ostatniego dodatniego wyrazu: 27+(n−1)⋅(−4)>0.
27−4n+4>0, czyli 31>4n, a stąd n<7,75.
Największa liczba naturalna spełniająca ten warunek to 7, więc siódmy wyraz jest ostatnim dodatnim.
Sprawdzam: a7=27+6⋅(−4)=3 — dodatni, a a8=−1 — ujemny ✓
Kontrola sumami: S7=227+3⋅7=105, natomiast S8=105+(−1)=104 — mniej ✓
Odpowiedź: Suma jest największa dla n=7 i wynosi 105.
Gdyby któryś wyraz był równy dokładnie zero, dwie kolejne sumy byłyby równe i obie odpowiedzi byłyby poprawne. Warto sprawdzić ten przypadek, zanim poda się jedną liczbę.
Przykład 5 Łączne odsetki kredytu
Kredyt 24000 zł spłacany jest w 24 ratach kapitałowych po 1000 zł. Do każdej raty doliczane są odsetki w wysokości 1% pozostałego do spłaty kapitału. Ile wyniosą łączne odsetki?
W pierwszej racie kapitał do spłaty wynosi 24000 zł, więc odsetki to:
a1=1%⋅24000=240 zł
Po każdej racie kapitał maleje o 1000 zł, więc odsetki maleją o 1% z tej kwoty:
r=−1%⋅1000=−10 zł
W ostatniej, dwudziestej czwartej racie zostaje do spłaty 1000 zł:
a24=1%⋅1000=10 zł
Teraz suma — bo pytanie dotyczy łącznych odsetek:
S24=224⋅(240+10)=224⋅250=3000 zł
Odpowiedź: 3000 zł odsetek, czyli 27000 zł łącznie do spłaty
Sprawdziłem tę sumę drugą drogą — dodając dwadzieścia cztery raty po kolei — i wychodzi ta sama liczba. Warto zauważyć, że ciąg jest arytmetyczny nie z założenia, tylko dlatego, że kapitał maleje o stałą kwotę: wszystkie dwadzieścia trzy różnice są równe −10 zł.
7Najczęstsze błędy
Trzy pierwsze błędy dotyczą samego wzoru, dwa ostatnie — czytania zadania.
Wstawianie n zamiast n−1 przy różnicy.
Skąd się bierze: „Dwadzieścia wyrazów” sugeruje dwadzieścia kroków, a kroków jest dziewiętnaście.
Jak zrobić dobrze: Policz na palcach dla trzech wyrazów: a1, a1+r, a1+2r. Trzeci wyraz ma dwar — zawsze o jeden mniej niż numer.
Pominięcie dzielenia przez 2.
Skąd się bierze: Wzór bywa zapamiętywany jako „suma końców razy liczba wyrazów”, a to daje wynik dwukrotnie za duży.
Jak zrobić dobrze: Sprawdź rzędem wielkości: wynik powinien być bliski n razy wyraz środkowy. Podwójna wartość rzuca się w oczy natychmiast.
Stosowanie wzoru na sumę do ciągu, który nie jest arytmetyczny.
Skąd się bierze: Ciąg zadany wzorem ogólnym wygląda regularnie, więc wzór bywa użyty bez sprawdzenia.
Jak zrobić dobrze: Sprawdź, czy różnica dwóch dowolnych sąsiednich wyrazów jest stała. Jeśli an+1−an zależy od n, ciąg nie jest arytmetyczny i wzór nie działa.
Podanie sumy tam, gdzie pytano o liczbę wyrazów.
Skąd się bierze: W zadaniach z równaniem kwadratowym po drodze pojawiają się obie liczby.
Jak zrobić dobrze: Zaznacz w treści, co jest szukane, zanim zaczniesz liczyć. To ten sam nawyk, co przy odczycie argumentu i wartości z wykresu.
Przyjęcie ujemnego lub ułamkowego n jako rozwiązania.
Skąd się bierze: Równanie kwadratowe daje dwa pierwiastki, a mechaniczne rozwiązanie kończy się na ich wypisaniu.
Jak zrobić dobrze: Liczba wyrazów jest liczbą naturalną dodatnią. Napisz w rozwiązaniu, który pierwiastek odrzucasz i dlaczego.
Zadania maturalne — suma ciągu arytmetycznego
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści. Czerwone — to, co policzone po drodze. Wszystkie te zadania obsługuje jeden wzór: Sn=2a1+an⋅n — suma to średnia pierwszego i ostatniego wyrazu, pomnożona przez ich liczbę. Warto go pamiętać właśnie w tej postaci, bo wtedy widać, dlaczego działa: wyrazy dobierają się w pary o jednakowej sumie. Gdy nie znamy an, dochodzi drugi wzór, an=a1+(n−1)r, i tyle wystarcza. Kierunek liczenia bywa odwrotny: czasem z sumy wyznacza się wyraz, a nie z wyrazów sumę.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 7 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 7 zadań — dostaniesz je wszystkie, w losowej kolejności.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(sierpień 2019)1 pktłatwe
W ciągu arytmetycznym (an), określonym dla n⩾1, dane są dwa wyrazy: a1=−11 i a9=5. Suma dziewięciu początkowych wyrazów tego ciągu jest równa
A.(−24)
B.(−27)
C.(−16)
D.(−18)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Dane są pierwszy i ostatni wyraz sumowanego fragmentu, więc wzór na sumę stosujemy wprost — różnicy ciągu wcale nie trzeba znać.
Sn=2a1+an⋅n
S9=2−11+5⋅9=2−6⋅9=−3⋅9=−27
Odpowiedź: B.
Kontrola przez wypisanie ciągu. Z a1=−11 i a9=5 mamy 8r=16, czyli r=2, a ciąg to −11,−9,−7,−5,−3,−1,1,3,5. Dodając od końców: (−11+5)+(−9+3)+(−7+1)+(−5−1)=−6−6−6−6=−24, plus środkowy wyraz −3, razem −27 ✓
Ta kontrola pokazuje przy okazji, dlaczego wzór działa: wyrazy dobierają się w pary o jednakowej sumie, a przy nieparzystej liczbie wyrazów jeden zostaje w środku i jest równy właśnie średniej.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj wzór jako „średnia skrajnych razy liczba wyrazów” — wtedy nie ma jak pomylić kolejności działań. Tu średnia −11 i 5 to −3, a wyrazów jest 9, więc suma to −27. Gdy oba skrajne wyrazy są dane, jest to najkrótsza droga w całym dziale ciągów.
⚠ Dodanie a1 i a9bez dzielenia przez dwa, a potem mnożenie przez 9 — wychodzi −54, liczby spoza odpowiedzi. Groźniejsze jest pomylenie liczby wyrazów: „od a1 do a9” to dziewięć wyrazów, nie osiem. Przy ośmiu suma wyszłaby −24, czyli dokładnie odpowiedź A.
Zadanie 2(maj 2019)1 pktłatwe
W ciągu arytmetycznym (an), określonym dla n⩾1, dane są dwa wyrazy: a1=7 i a8=−49. Suma ośmiu początkowych wyrazów tego ciągu jest równa
A.(−168)
B.(−189)
C.(−21)
D.(−42)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Znowu dane są oba skrajne wyrazy, więc wzór stosujemy wprost:
S8=27+(−49)⋅8=2−42⋅8=−21⋅8=−168
Odpowiedź: A.
Kontrola: 7r=−49−7=−56, więc r=−8, a ciąg to 7,−1,−9,−17,−25,−33,−41,−49. Sumując parami od końców: (7−49)+(−1−41)+(−9−33)+(−17−25)=−42−42−42−42=−168 ✓ Cztery pary po −42 — dokładnie tak, jak przewiduje wzór.
💡 Wskazówka: Liczba −42 z odpowiedzi D to suma skrajnych wyrazów, a −21 z odpowiedzi C to ich średnia. Oba te wyniki pojawiają się po drodze, więc trzeba doprowadzić rachunek do końca: średnią mnożymy jeszcze przez liczbę wyrazów.
⚠ Zatrzymanie się na jednym z kroków pośrednich — dokładnie dlatego odpowiedzi C i D podają −21 i −42. Warto sobie zapisać, czego szukamy („suma ośmiu wyrazów”), zanim zacznie się liczyć. Drugi błąd: odpowiedź −189 powstaje z pomnożenia średniej przez 9 zamiast przez 8, czyli z policzenia o jeden wyraz za dużo.
Zadanie 3(czerwiec 2014)1 pktśrednie
W ciągu arytmetycznym (an), określonym dla n⩾1, dane są dwa wyrazy: a2=11 i a4=7. Suma czterech początkowych wyrazów tego ciągu jest równa
A.36
B.40
C.13
D.20
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Tym razem żaden z danych wyrazów nie jest pierwszy, więc najpierw musimy dojść do a1. Zaczynamy od różnicy.
Różnica. Od a2 do a4 są dwa kroki, więc
2r=7−11=−4⟹r=−2
Pierwszy wyraz — cofamy się o jeden krok od a2:
a1=11−(−2)=13
Suma:
S4=213+7⋅4=220⋅4=10⋅4=40
Odpowiedź: B.
Kontrola przez wypisanie: ciąg to 13,11,9,7, a jego suma to 13+11+9+7=40 ✓ Przy czterech wyrazach wypisanie jest zresztą równie szybkie jak wzór.
💡 Wskazówka: Gdy między danymi wyrazami jest kilka kroków, policz najpierw r z różnicy indeksów: od a2 do a4 są dwa kroki, więc dzielimy przez 2, a nie przez 4. Najczęstsza pomyłka w całym dziale to dzielenie przez sam indeks. Przy tak krótkim ciągu warto potem po prostu wypisać wszystkie cztery wyrazy — to samo w sobie jest sprawdzeniem.
⚠ Odpowiedź 20 to suma skrajnych wyrazówa1+a4=13+7, czyli krok pośredni. Odpowiedź 13 to samo a1 — też liczba, która wychodzi po drodze. Oba dystraktory są ustawione na przerwanie rachunku. Trzeci błąd: policzenie r jako 7−11=−4 (bez dzielenia przez dwa), co daje a1=15 i sumę 36, czyli odpowiedź A.
Zadanie 4(maj 2020)1 pktśrednie
W ciągu arytmetycznym (an), określonym dla n⩾1, czwarty wyraz jest równy 3, a różnica tego ciągu jest równa 5. Suma a1+a2+a3+a4 jest równa
A.(−42)
B.(−36)
C.(−18)
D.6
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Dane są wyraz czwarty i różnica, więc do pierwszego wyrazu trzeba się cofnąć o trzy kroki — a cofanie się oznacza odejmowanie różnicy.
a1=3−3⋅5=3−15=−12
Suma:
S4=2−12+3⋅4=2−9⋅4=−4,5⋅4=−18
Odpowiedź: C.
Kontrola przez wypisanie: −12,−7,−2,3 — kolejne wyrazy różnią się o 5 ✓, a ich suma to −12−7−2+3=−18 ✓
💡 Wskazówka: Kluczowa jest liczba kroków: od a4 do a1 jest ich trzy, nie cztery. Ogólnie a1=ak−(k−1)r — indeks minus jeden. Przy krótkich ciągach najbezpieczniej jednak wypisać wyrazy w drugą stronę: od 3 odejmujemy pięć trzy razy i od razu widać cały ciąg.
⚠ Cofnięcie się o cztery kroki i przyjęcie a1=3−20=−17, co daje sumę −28 — liczby spoza odpowiedzi, więc błąd się ujawnia. Groźniejszy jest znak: dodanie różnicy zamiast odjęcia daje a1=18 i sumę 42. Warto sprawdzić sensowność — ciąg jest rosnący (r>0), a czwarty wyraz to dopiero 3, więc pierwszy musi być ujemny.
Zadanie 5(sierpień 2014)1 pktśrednie
Suma dziesięciu początkowych wyrazów ciągu arytmetycznego (an) jest równa 35. Pierwszy wyraz a1 tego ciągu jest równy 3. Wtedy
A.a10=27
B.a10=4
C.a10=532
D.a10=32
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Ten sam wzór, ale użyty w drugą stronę: znamy sumę, a szukamy ostatniego wyrazu.
S10=2a1+a10⋅10⟹35=23+a10⋅10
Zauważmy, że 210=5, więc prawa strona to po prostu 5⋅(3+a10):
35=5(3+a10)
7=3+a10⟹a10=4
Odpowiedź: B.
Kontrola: dla a1=3 i a10=4 suma wynosi 23+4⋅10=3,5⋅10=35 ✓
Przy okazji można policzyć różnicę: 9r=4−3=1, czyli r=91. Ciąg rośnie bardzo wolno — i to jest spójne z tym, że dziesięć wyrazów sumuje się zaledwie do 35.
💡 Wskazówka: Zanim zaczniesz przekształcać, podziel liczbę wyrazów przez dwa: zamiast 23+a10⋅10 zapisz 5(3+a10). Równanie robi się wtedy jednolinijkowe i nie ma w nim ułamków — a wszystkie trzy błędne odpowiedzi są właśnie ułamkowe albo zbyt duże.
⚠ Odpowiedź 27 to średnia skrajnych wyrazów, czyli 1035 — liczba poprawnie policzona, ale nie ta, o którą pytano; do a10 trzeba jeszcze odjąć a1 od podwojonej średniej. Odpowiedź 32 to 35−3, czyli odjęcie pierwszego wyrazu od sumy, jakby suma była dwuwyrazowa.
Zadanie 6(czerwiec 2016)1 pktśrednie
Ciąg (an) jest określony wzorem an=6(n−16) dla n⩾1. Suma dziesięciu początkowych wyrazów tego ciągu jest równa
A.(−54)
B.(−126)
C.(−630)
D.(−270)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Wzór ogólny jest podany, więc oba skrajne wyrazy liczymy przez podstawienie — nie trzeba szukać różnicy.
a1=6(1−16)=6⋅(−15)=−90
a10=6(10−16)=6⋅(−6)=−36
Suma:
S10=2−90+(−36)⋅10=2−126⋅10=−63⋅10=−630
Odpowiedź: C.
Warto zauważyć, że ciąg jest arytmetyczny: po rozwinięciu an=6n−96, a to wzór postaci rn+c, więc różnica wynosi 6. Bez tego wzór na sumę nie miałby zastosowania — i to jest cichy warunek każdego takiego zadania.
Kontrola: wszystkie dziesięć wyrazów to −90,−84,−78,−72,−66,−60,−54,−48,−42,−36; pięć par po −126 daje −630 ✓
💡 Wskazówka: Zanim użyjesz wzoru na sumę, sprawdź jednym spojrzeniem, że ciąg jest arytmetyczny: wzór ogólny musi być liniowy względem n, czyli postaci rn+c. Tu 6(n−16)=6n−96 — jest. Gdyby w wzorze pojawiło się n2 albo 2n, wzoru na sumę użyć nie wolno.
⚠ Odpowiedź −126 to suma skrajnych wyrazów, a −54 to siódmy wyraz ciągu — obie liczby pojawiają się po drodze. Prawdziwa pułapka to jednak liczba 16 ze wzoru: kto podstawi n=16 zamiast n=10, dostanie a16=0 i pomyśli, że ciąg „kończy się” na szesnastym wyrazie. Zadanie pyta o dziesięć początkowych wyrazów i szesnastka nie ma z tym nic wspólnego.
Zadanie 7(sierpień 2016)1 pkttrudniejsze
Dla każdej liczby całkowitej dodatniej n suma n początkowych wyrazów ciągu arytmetycznego (an) jest określona wzorem Sn=2n2+n. Wtedy wyraz a2 jest równy
A.3
B.6
C.7
D.10
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Tu podany jest wzór na sumę, a pytanie dotyczy pojedynczego wyrazu. Klucz to jedno spostrzeżenie: skoro S2=a1+a2, a S1=a1, to
a2=S2−S1
Ogólnie: każdy wyraz jest różnicą dwóch kolejnych sum. To działa dla dowolnego ciągu, nie tylko arytmetycznego.
S1=2⋅12+1=3
S2=2⋅22+2=2⋅4+2=10
a2=10−3=7
Odpowiedź: C.
Kontrola przez wyznaczenie całego ciągu. Skoro a1=S1=3, a a2=7, to różnica wynosi 4 i ciąg to 3,7,11,15,… Sprawdźmy sumę trzech wyrazów: 3+7+11=21, a ze wzoru S3=2⋅9+3=21 ✓ Wzór na sumę jest więc spójny z tym ciągiem.
Warto zobaczyć, dlaczego Sn jest tu kwadratowe względem n: suma ciągu arytmetycznego to 2a1+an⋅n, a an jest liniowe, więc iloczyn wychodzi kwadratowy. Wzór postaci An2+Bn zawsze opisuje sumę jakiegoś ciągu arytmetycznego.
💡 Wskazówka: Nie próbuj odgadywać a1 i r przez porównywanie wzorów — wystarczy policzyć dwie sumy i je odjąć. Zasada an=Sn−Sn−1 jest prostsza i pewniejsza, a przy okazji daje od razu a1=S1, bo suma jednego wyrazu to ten wyraz.
⚠ Podstawienie n=2 do wzoru na sumę i podanie wyniku jako a2 — czyli odpowiedź 10, która jest sumą dwóch pierwszych wyrazów, a nie drugim wyrazem. To najczęstsza pomyłka w tym zadaniu i dlatego 10 stoi wśród odpowiedzi. Drugi błąd: odpowiedź 3, czyli podanie S1 — to jest poprawne a1, ale pytanie dotyczy a2.
Zadania otwarte
Zadanie 8(maj 2018)2 pktłatwe
Dwunasty wyraz ciągu arytmetycznego (an), określonego dla n⩾1, jest równy 30, a suma jego dwunastu początkowych wyrazów jest równa 162. Oblicz pierwszy wyraz tego ciągu.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: a1=−3
Mamy sumę i ostatni wyraz sumowanego fragmentu, a szukamy pierwszego — wzór na sumę wystarcza, różnicy nie trzeba wcale.
S12=2a1+a12⋅12=6(a1+a12)
Podzielenie dwunastki przez dwa na samym początku upraszcza cały rachunek:
162=6(a1+30)
a1+30=27⟹a1=−3
Odpowiedź:a1=−3.
Sprawdzenie: S12=2−3+30⋅12=227⋅12=27⋅6=162 ✓
Można przy okazji policzyć różnicę: 11r=30−(−3)=33, czyli r=3. Zadanie o nią nie pyta, ale jej wyliczenie to dodatkowa kontrola — wyszła liczba całkowita, co przy takich danych jest dobrym znakiem.
💡 Wskazówka: Podziel liczbę wyrazów przez dwa, zanim cokolwiek podstawisz: 212=6. Zostaje wtedy równanie 162=6(a1+30), w którym nie ma ułamków. Pierwszy wyraz wychodzi ujemny, mimo że i suma, i ostatni wyraz są dodatnie — to normalne, gdy ciąg rośnie.
⚠ Podzielenie 162 przez 12 i podanie wyniku 13,5 jako a1 — to jest średnia wszystkich dwunastu wyrazów, czyli średnia a1 i a12, a nie sam a1. Żeby dostać pierwszy wyraz, trzeba od podwojonej średniej odjąć ostatni: 27−30=−3. Drugi błąd: potraktowanie 162 jako a12 i 30 jako sumy — warto podkreślić w treści, która liczba jest którą.
Zadanie 9(czerwiec 2017)2 pktśrednie
Suma trzydziestu początkowych wyrazów ciągu arytmetycznego (an), określonego dla n⩾1, jest równa 30. Ponadto a30=30. Oblicz różnicę tego ciągu.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: r=2
Liczby 30 występują w treści trzy razy w trzech różnych rolach: jako liczba wyrazów, jako suma i jako wartość trzydziestego wyrazu. Warto to rozdzielić na papierze, zanim się cokolwiek policzy.
Etap 1 — pierwszy wyraz z sumy.
S30=2a1+a30⋅30=15(a1+a30)
30=15(a1+30)⟹a1+30=2⟹a1=−28
Etap 2 — różnica. Od a1 do a30 jest 29 kroków:
30=−28+29r⟹29r=58⟹r=2
Odpowiedź:r=2.
Sprawdzenie: dla a1=−28 i r=2 mamy a30=−28+58=30 ✓ oraz S30=2−28+30⋅30=1⋅30=30 ✓
Zwróć uwagę, jak to wygląda: ciąg zaczyna się od −28 i rośnie do 30, a suma trzydziestu wyrazów wynosi tylko 30 — bo wyrazy ujemne z początku prawie w całości znoszą dodatnie z końca.
💡 Wskazówka: Liczba 58 w rachunku to nie przypadek — to 2⋅29, więc różnica wychodzi całkowita. Gdy w takim zadaniu wyjdzie brzydki ułamek, warto wrócić i sprawdzić, czy liczba kroków to na pewno 29, a nie 30. To najczęstsze miejsce pomyłki.
⚠ Pomylenie roli trzech trzydziestek: podstawienie sumy w miejsce a30 albo odwrotnie. Ponieważ obie liczby są równe, błąd nie zmienia wyniku pierwszego etapu i przechodzi niezauważony — dlatego warto wypisać dane jako trzy osobne linie (n=30, S30=30, a30=30). Drugi błąd: podzielenie 58 przez 30 zamiast przez 29, co daje r≈1,93; niecałkowity wynik jest tu sygnałem ostrzegawczym.
Zadanie 10(maj 2024)2 pktśrednie
Ciąg arytmetyczny (an) jest określony dla każdej liczby naturalnej n⩾1. Trzeci wyraz tego ciągu jest równy (−1), a suma piętnastu początkowych kolejnych wyrazów tego ciągu jest równa (−165). Oblicz różnicę tego ciągu.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: r=−2
Liczba wyrazów jest nieparzysta (15), a to otwiera skrót: suma nieparzystej liczby kolejnych wyrazów równa się liczbie wyrazów pomnożonej przez wyraz środkowy.
Środkowym z piętnastu wyrazów jest ósmy, bo 21+15=8. Zatem
S15=15⋅a8
−165=15⋅a8⟹a8=−11
Teraz mamy dwa wyrazy ciągu — trzeci i ósmy — a między nimi 8−3=5 kroków:
a8=a3+5r⟹−11=−1+5r
5r=−10⟹r=−2
Odpowiedź:r=−2.
Sprawdzenie: dla r=−2 i a3=−1 mamy a1=−1−2⋅(−2)=3, więc a15=3+14⋅(−2)=−25. Suma: 23+(−25)⋅15=−11⋅15=−165 ✓
Skrót przez wyraz środkowy działa, bo a1+a15=2a8, a wtedy 2a1+a15⋅15=a8⋅15. Ta sama własność, którą omawiam przy trzech kolejnych wyrazach, tu oszczędza cały jeden etap.
💡 Wskazówka: Gdy liczba sumowanych wyrazów jest nieparzysta, podziel sumę przez tę liczbę — dostaniesz wprost wyraz środkowy, bez szukania a1. Numer środkowego to średnia numerów skrajnych: dla wyrazów od 1 do 15 jest to 8. Przy parzystej liczbie wyrazów ten skrót nie działa, bo środkowego wyrazu nie ma.
⚠ Rozpisanie S15 przez a1 i r i rozwiązywanie układu dwóch równań — droga poprawna, ale dłuższa o dwa przekształcenia. Prawdziwy błąd to wzięcie za wyraz środkowy a7 albo a7,5: przy piętnastu wyrazach środkowy jest ósmy, bo siedem stoi przed nim i siedem za nim. Kto podzieli −165 przez 15 i przypisze wynik do a7, dostanie r=−2,5.
Zadanie 11(sierpień 2017)2 pkttrudniejsze
Dany jest ciąg arytmetyczny (an), określony dla n⩾1, w którym spełniona jest równość a21+a24+a27+a30=100. Oblicz sumę a25+a26.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: a25+a26=50
Zamiast rozpisywać cztery wyrazy przez a1 i r, przyjrzyjmy się sumom ich numerów. W ciągu arytmetycznym suma dwóch wyrazów zależy tylko od sumy ich indeksów.
21+30=51oraz24+27=51
Obie pary mają tę samą sumę numerów, więc dają tę samą sumę wyrazów. Lewa strona równości z treści to zatem dwie identyczne wartości:
a21+a30=a24+a27=50 (bo razem dają 100)
A teraz najważniejsze: para z pytania też ma tę samą sumę numerów!
25+26=51
Zatem a25+a26 musi być równe tym samym 50.
Odpowiedź:a25+a26=50.
Sprawdzenie na konkretnym ciągu. Weźmy a1=0 i r=1, czyli an=n−1. Wtedy lewa strona: 20+23+26+29=98 — nie 100, więc dobierzmy inaczej. Dla an=n−0,5 mamy 20,5+23,5+26,5+29,5=100 ✓, a a25+a26=24,5+25,5=50 ✓
Sprawdźmy jeszcze przy innej różnicy: dla r=10 i a1=−180 mamy a21=20, a24=50, a27=80, a30=110 — suma 260, czyli nie te dane; ale zależność a25+a26=21(a21+a24+a27+a30) zachodzi: 2260=130, a a25+a26=60+70=130 ✓
💡 Wskazówka: Policz sumy indeksów, zanim zaczniesz cokolwiek rozpisywać: 21+30, 24+27 i 25+26 dają to samo — 51. Cztery wyrazy z treści to więc dwie takie same sumy, a szukana para to trzecia taka sama. Odpowiedź jest połową danej i cały rachunek to jedno dzielenie.
⚠ Podzielenie 100 przez cztery i podanie 25 — to średnia z czterech wyrazów, czyli wartość jednego, a pytanie dotyczy sumy dwóch. Dane cztery wyrazy tworzą dwie pary o sumie 50 każda, więc szukana para też ma sumę 50. Drugi błąd: próba wyznaczenia a1 i r z jednego równania — nie da się, bo jedno równanie z dwiema niewiadomymi ma nieskończenie wiele rozwiązań, a to samo w sobie jest podpowiedzią, że zadania nie trzeba rozwiązywać tą drogą.
Zadanie 12(maj 2022)2 pktśrednie
W ciągu arytmetycznym (an), określonym dla każdej liczby naturalnej n⩾1, a1=−1 i a4=8. Oblicz sumę stu początkowych kolejnych wyrazów tego ciągu.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: S100=14750
Do wzoru na sumę potrzebny jest ostatni wyraz, więc najpierw różnica.
Różnica. Od a1 do a4 są 3 kroki:
3r=8−(−1)=9⟹r=3
Setny wyraz. Od pierwszego do setnego jest 99 kroków:
a100=−1+99⋅3=−1+297=296
Suma:
S100=2−1+296⋅100=2295⋅100=295⋅50=14750
Odpowiedź:S100=14750.
Warto zauważyć kolejność działań w ostatnim kroku: zamiast dzielić 295 przez 2 (co daje ułamek), lepiej podzielić przez dwa setkę i pomnożyć 295⋅50. Wynik ten sam, rachunek bez ułamków.
💡 Wskazówka: Przy dużej liczbie wyrazów szczególnie opłaca się najpierw skrócić liczbę wyrazów z dwójką ze wzoru: 2100=50. Zostaje 295⋅50, czyli mnożenie, które da się zrobić w głowie (295⋅50=295⋅100:2). Dzielenie 295 przez 2 wprowadza ułamek, którego można całkowicie uniknąć.
⚠ Policzenie różnicy jako 8−(−1)=9 i przyjęcie r=9 — od a1 do a4 są trzy kroki, więc trzeba jeszcze podzielić przez trzy. Przy r=9 wyszłoby a100=890 i suma 44450. Drugi błąd, równie kosztowny: użycie stu kroków do a100 zamiast dziewięćdziesięciu dziewięciu, co daje a100=299 i sumę 14900.
Zadanie 13(maj 2023)2 pktśrednie
Pan Stanisław spłacił pożyczkę w wysokości 8910 zł w osiemnastu ratach. Każda kolejna rata była mniejsza od poprzedniej o 30 zł. Oblicz kwotę pierwszej raty.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: pierwsza rata: 750 zł
Raty tworzą ciąg arytmetyczny o różnicy r=−30 (każda kolejna jest mniejsza), a ich suma to cała pożyczka. Szukamy pierwszego wyrazu.
n=18,r=−30,S18=8910
Ostatnia rata wyraża się przez pierwszą — od pierwszej do osiemnastej jest 17 kroków:
a18=a1+17⋅(−30)=a1−510
Podstawiamy do wzoru na sumę, od razu skracając 218=9:
8910=9(a1+a1−510)=9(2a1−510)
2a1−510=990⟹2a1=1500⟹a1=750
Odpowiedź: pierwsza rata wynosiła 750 zł.
Sprawdzenie: ostatnia rata to 750−510=240 zł, a suma wszystkich osiemnastu: 2750+240⋅18=495⋅18=8910 ✓
Warto zerknąć na sensowność wyniku: raty maleją od 750 zł do 240 zł, wszystkie są dodatnie, a ich średnia 495 zł razy 18 daje dokładnie pożyczkę. Gdyby ostatnia rata wyszła ujemna, znaczyłoby to, że dane są niespójne.
💡 Wskazówka: Słowo „mniejsza” w treści to gotowa informacja o znaku: r=−30, a nie +30. Zapisz to od razu z minusem, bo potem, w rachunku na a18, ten znak decyduje o wszystkim. Drugi nawyk wart wyrobienia: sprawdź na koniec, czy ostatnia rata jest dodatnia — to najprostsza kontrola sensowności w zadaniach o malejących ratach.
⚠ Przyjęcie r=+30 i policzenie a18=a1+510, co daje a1=240 — czyli ostatnią ratę zamiast pierwszej. Wynik jest liczbą występującą w zadaniu, więc wygląda przekonująco; rozstrzyga sprawdzenie, czy raty faktycznie maleją. Drugi błąd: użycie osiemnastu kroków zamiast siedemnastu, czyli a18=a1−540; wtedy a1=765 i suma nie wyjdzie równa pożyczce.
Zadanie 14(sierpień 2016)4 pkttrudniejsze
Ciąg arytmetyczny (an) określony jest wzorem an=2016−3n, dla n⩾1. Oblicz sumę wszystkich dodatnich wyrazów tego ciągu.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: S=676368
Zadanie ma dwa etapy i pierwszy z nich jest właściwym wyzwaniem: trzeba ustalić, ile wyrazów jest dodatnich. Dopiero potem sumujemy.
Etap 1 — które wyrazy są dodatnie. Rozwiązujemy nierówność:
2016−3n>0⟹3n<2016⟹n<672
Ciąg jest określony dla nnaturalnych, więc dodatnie są wyrazy o numerach od 1 do 671. Uwaga: n=672nie wchodzi, bo daje a672=2016−2016=0, a zero nie jest liczbą dodatnią.
Etap 2 — sumujemy 671 wyrazów. Liczymy skrajne:
a1=2016−3=2013,a671=2016−3⋅671=2016−2013=3
S671=22013+3⋅671=22016⋅671=1008⋅671
1008⋅671=1008⋅700−1008⋅29=705600−29232=676368
Odpowiedź:S=676368.
Kontrola sensowności: wyrazy maleją od 2013 do 3 co trzy, a ich średnia to 1008. Mnożąc średnią przez liczbę wyrazów, dostajemy 1008⋅671 — i taki właśnie iloczyn policzyliśmy. Ładna symetria: suma skrajnych wyrazów, 2016, jest dokładnie liczbą z wzoru.
💡 Wskazówka: Granicę „dodatniości” wyznacza nierówność ostraan>0, a nie równanie an=0 — dlatego wyraz a672=0 nie wchodzi do sumy. Warto policzyć ten graniczny wyraz osobno i sprawdzić jego znak: jeśli wyszło zero, ostatnim dodatnim jest poprzedni. Ten jeden krok decyduje o całym wyniku.
⚠ Rozjazd między liczbą wyrazów a ostatnim wyrazem — to jedyny realny błąd w tym zadaniu i bierze się z niepewności, czy a672 wchodzi. Kto weźmie ostatni wyraz 0, ale liczbę wyrazów 671, dostanie 22013⋅671, czyli liczbę niecałkowitą — i to jest sygnał ostrzegawczy. Zapisz więc trzy rzeczy osobno, zanim podstawisz do wzoru: pierwszy 2013, ostatni 3, wyrazów 671. Dla porządku: samo dołożenie a672=0 wyniku by nie zmieniło (dodajemy zero), więc wynik 676368 jest odporny na tę jedną wątpliwość — ale tylko wtedy, gdy liczba wyrazów i ostatni wyraz są dobrane zgodnie.
Zadanie 15(sierpień 2019)4 pkttrudniejsze
W ciągu arytmetycznym (a1,a2,…,a39,a40) suma wyrazów tego ciągu o numerach parzystych jest równa 1340, a suma wyrazów ciągu o numerach nieparzystych jest równa 1400. Wyznacz ostatni wyraz tego ciągu arytmetycznego.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: a40=10
Klucz do tego zadania to spostrzeżenie, co daje różnica obu sum, a co ich suma. Oba fakty są potrzebne.
Różnica sum daje różnicę ciągu. Wyrazy parzyste i nieparzyste da się ustawić w pary sąsiadów: (a2,a1), (a4,a3), …, (a40,a39) — takich par jest 20, a w każdej różnica wynosi dokładnie r:
1340−1400=20r⟹20r=−60⟹r=−3
Suma sum daje sumę całego ciągu:
S40=1340+1400=2740
2740=2a1+a40⋅40=20(a1+a40)⟹a1+a40=137
Teraz drugie równanie — z liczby kroków. Od a1 do a40 jest 39 kroków:
a40=a1+39⋅(−3)=a1−117
Podstawiamy do poprzedniego:
a1+(a1−117)=137⟹2a1=254⟹a1=127
a40=127−117=10
Odpowiedź:a40=10.
Sprawdzenie obu warunków z treści. Wyrazy o numerach nieparzystych to a1=127, a3=121, …, a39; tworzą ciąg arytmetyczny o różnicy 2r=−6 i mają 20 wyrazów, a a39=127+38⋅(−3)=13. Ich suma: 2127+13⋅20=70⋅20=1400 ✓
Wyrazy parzyste: od a2=124 do a40=10, też 20 wyrazów. Suma: 2124+10⋅20=67⋅20=1340 ✓
💡 Wskazówka: Najważniejsze jest zauważenie, że każdy wyraz parzysty ma dokładnie jednego partnera o numerze o jeden mniejszym, i że w każdej takiej parze różnica wynosi r. Par jest 20, więc różnica sum to 20r — jedno odejmowanie i różnica ciągu jest gotowa. Bez tego trzeba by rozpisywać dwie sumy przez a1 i r, co daje ten sam układ, ale znacznie dłużej.
⚠ Przyjęcie, że par jest 40 albo 39 — ciąg ma 40 wyrazów, więc po 20 każdego rodzaju, i tyle samo par. Przy 40 parach wyszłoby r=−1,5 i dalszy rachunek by się rozjechał. Drugi błąd: odjęcie sum w odwrotnej kolejności, czyli 1400−1340=60, co daje r=+3 i ciąg rosnący; wtedy a40 wyjdzie 127, a a1 dziesięć — czyli odpowiedź „na odwrót”. Kontrola jest prosta: suma wyrazów parzystych jest mniejsza, a każdy z nich stoi za swoim nieparzystym partnerem, więc ciąg musi maleć.
Zadanie 16(czerwiec 2018)4 pkttrudniejsze
W ciągu arytmetycznym (an), określonym dla liczb naturalnych n⩾1, wyraz szósty jest liczbą dwa razy większą od wyrazu piątego, a suma dziesięciu początkowych wyrazów tego ciągu jest równa S10=415. Oblicz wyraz pierwszy oraz różnicę tego ciągu.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: a1=−43, r=41
Pierwszy warunek wygląda niewinnie, ale prowadzi do bardzo mocnego wniosku — i to jest sedno tego zadania.
Warunek a6=2a5. Z definicji ciągu a6=a5+r, więc
a5+r=2a5⟹r=a5
Różnica jest równa piątemu wyrazowi. Zapiszmy teraz a5 przez a1 i r:
r=a5=a1+4r⟹a1=r−4r=−3r
Pierwszy wyraz wyraża się więc przez samą różnicę — i cały układ redukuje się do jednej niewiadomej.
Warunek na sumę. Podstawiamy a1=−3r:
S10=22a1+9r⋅10=5(2a1+9r)=5(−6r+9r)=5⋅3r=15r
15r=415⟹r=41
a1=−3⋅41=−43
Odpowiedź:a1=−43, r=41.
Sprawdzenie obu warunków. Piąty wyraz: a5=−43+4⋅41=41. Szósty: a6=41+41=21 — i faktycznie 21=2⋅41 ✓
Suma: a10=−43+9⋅41=46=23, więc S10=2−43+23⋅10=243⋅10=83⋅10=830=415 ✓
Zwróć uwagę, że r=41równa się wyrazowi piątemu — dokładnie tak, jak wyszło z pierwszego warunku. To dodatkowa kontrola, że rozumowanie było poprawne.
💡 Wskazówka: Nie rozpisuj obu warunków naraz. Z pierwszego wyciśnij zależność między a1 i r (a1=−3r) i dopiero ją podstaw do wzoru na sumę — zostanie jedno równanie z jedną niewiadomą. Kluczowe jest zauważenie, że z a5+r=2a5 wynika po prostu r=a5: warunek „dwa razy większy” zamienia się w równość różnicy i wyrazu.
⚠ Przeczytanie „dwa razy większy” jako a6=a5+2 albo 2a6=a5 — pierwsze to „większy o dwa”, drugie odwraca role wyrazów. Poprawnie: szósty jest dwa razy większy, więc a6 stoi po stronie z dwójką jako iloczyn: a6=2a5. Drugi błąd: użycie w sumie 10 kroków zamiast 9, czyli S10=5(2a1+10r); wtedy zostaje 5(−6r+10r)=20r i wychodzi r=163 — ułamek, którego już nie da się sprawdzić na pierwszym warunku.
Zadanie 17(czerwiec 2016)5 pkttrudniejsze
Dany jest ciąg arytmetyczny (an) określony dla każdej liczby naturalnej n⩾1, w którym a1+a2+a3+a4=2016 oraz a5+a6+a7+…+a12=2016. Oblicz pierwszy wyraz, różnicę oraz najmniejszy dodatni wyraz ciągu (an).
Zadanie jest za pięć punktów i ma trzy etapy: układ równań, jego rozwiązanie i osobne pytanie o najmniejszy dodatni wyraz. Zacznijmy od zamiany obu warunków na równania.
Pierwszy warunek to suma czterech początkowych wyrazów:
S4=22a1+3r⋅4=2(2a1+3r)=2016
2a1+3r=1008(I)
Drugi warunek dotyczy wyrazów od piątego do dwunastego. Nie jest to suma początkowa, ale da się ją zapisać jako różnicę dwóch sum początkowych:
a5+…+a12=S12−S4=2016⟹S12=2016+2016=4032
S12=22a1+11r⋅12=6(2a1+11r)=4032
2a1+11r=672(II)
Rozwiązujemy układ. Odejmujemy (I) od (II) — składniki 2a1 się skracają:
11r−3r=672−1008⟹8r=−336⟹r=−42
Wracamy do (I): 2a1=1008−3⋅(−42)=1008+126=1134, czyli a1=567.
Trzeci etap — najmniejszy dodatni wyraz. Zapisujemy wzór ogólny i rozwiązujemy nierówność:
an=567+(n−1)⋅(−42)=609−42n>0
42n<609⟹n<14,5
Największe n naturalne spełniające tę nierówność to 14, a szukany wyraz:
a14=609−42⋅14=609−588=21
Odpowiedź:a1=567, r=−42, najmniejszy dodatni wyraz to a14=21.
Sprawdzenie wszystkich trzech rzeczy. Suma czterech pierwszych: wyrazy to 567,525,483,441, a ich suma 2016 ✓ Suma S12: 6(2⋅567+11⋅(−42))=6(1134−462)=6⋅672=4032, więc a5+…+a12=4032−2016=2016 ✓
Najmniejszy dodatni: a14=21>0, a następny a15=21−42=−21<0 ✓ — czyli a14 jest ostatnim dodatnim, a więc i najmniejszym dodatnim, bo ciąg maleje.
💡 Wskazówka: Drugi warunek nie jest sumą początkową, więc nie ma na niego gotowego wzoru — trzeba zauważyć, że a5+…+a12=S12−S4. Skoro obie sumy z treści są równe 2016, to S12=4032, i drugi warunek zamienia się w zwykłą sumę początkową. To jedno spostrzeżenie zamienia zadanie w rutynowy układ dwóch równań.
⚠ Potraktowanie drugiego warunku jako sumy ośmiu wyrazów ciągu zaczynającego się od a5 i użycie wzoru S8 z pierwszym wyrazem a5 — droga poprawna, ale wymaga dodatkowego przeliczenia a5 przez a1 i łatwo w niej zgubić krok. Drugi, poważniejszy błąd dotyczy trzeciego etapu: w ciągu malejącym najmniejszy dodatni wyraz jest ostatnim dodatnim, a nie pierwszym. Kto poda a1=567 jako „najmniejszy dodatni”, pomyli kierunek. Kontrola jest prosta: następny wyraz musi już być ujemny.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Sprawdź się na kartce
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki i sprawdziany PDF z kluczami: grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.
Ten, do którego masz komplet danych. Gdy znasz ostatni wyraz — postać ze średnią z końców. Gdy znasz różnicę — postać z (n−1)r. Oba dają identyczny wynik, bo drugi powstaje przez podstawienie an do pierwszego.
Czy suma ciągu arytmetycznego może być ujemna?
Tak, jeśli przeważają wyrazy ujemne. Suma nie musi też być monotoniczna: przy ujemnej różnicy najpierw rośnie, a po przekroczeniu ostatniego dodatniego wyrazu zaczyna maleć.
Jak szybko policzyć sumę liczb od 1 do 100?
Sparować końce: 1+100, 2+99 i tak dalej. Każda para daje 101, par jest 50, więc suma wynosi 5050. To ta sama sztuczka, na której stoi cały wzór.
Czym różni się suma arytmetyczna od geometrycznej?
Arytmetyczna jest przy niezerowej różnicy funkcją kwadratową liczby wyrazów i ostatecznie ucieka do nieskończoności — w górę przy dodatniej różnicy, w dół przy ujemnej — choć po drodze potrafi zmienić kierunek. Geometryczna zawiera potęgę ilorazu i przy ∣q∣<1 zbliża się do skończonej wartości.
Co zrobić, gdy równanie na n ma dwa rozwiązania naturalne?
Sprawdzić treść. Przy ujemnej różnicy suma naprawdę może osiągnąć tę samą wartość dwukrotnie i wtedy obie liczby są poprawne. Jeśli zadanie pyta o najmniejsze n, wybieramy mniejsze.
Po co liczyć sumę ciągu w zadaniach o kredycie?
Bo pytanie o „całkowity koszt kredytu” to pytanie o sumę wszystkich odsetek, a nie o odsetki w jednej racie. Przy ratach malejących odsetki tworzą ciąg arytmetyczny — maleją o stałą kwotę, bo kapitał do spłaty maleje o stałą kwotę — więc cały rachunek sprowadza się do wzoru Sn=2n(a1+an). Dla kredytu 24000 zł na 24 raty przy 1% miesięcznie daje to 3000 zł.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.