
Materiał PDF · sklep
Spostrzegawczość i koncentracja – labirynty, memory i różnice PDF
Labirynty, wykreślanki, memory, różnice, kropki i plątaninki.
24,90 zł
Zobacz w sklepie →Strona główna › ADHD › ADHD a matematyka › Tabliczka mnożenia a ADHD
Dziecko z ADHD nie ma gorszej pamięci do tabliczki. Ma gorszy dostęp do uwagi w czasie, gdy tabliczka ma wejść do głowy, i to właśnie tam trzeba zmienić metodę: nie „naucz się do piątku”, tylko jeden rząd na tydzień, trzy działania dziennie, pięć minut, bez zegara. Na tej stronie jest planer, który liczy, ile działań naprawdę zostało (, nie ), wybiera następny rząd i dzieli go na dni, trening dnia w przeglądarce i karta tygodnia PDF. Strona jest częścią cyklu ADHD a matematyka, ale ta sama metoda działa dla każdego dziecka, które „nie może się nauczyć tabliczki”.
Zwykła nauka tabliczki to odpytywanie: „siedem razy osiem?”, cisza, „no przecież wczoraj umiałeś”. Przy ADHD ten schemat psuje się w trzech miejscach naraz. Po pierwsze, w chwili nauki uwaga jest gdzie indziej, więc „wczoraj umiał” często znaczy „wczoraj usłyszał”. Po drugie, długa sesja z całą tabliczką kończy się awanturą, a awantura jest jedyną rzeczą, którą dziecko z tej sesji zapamięta. Po trzecie, odpytywanie na czas mierzy tempo, a tempo jest przy ADHD objawem, nie miarą wiedzy.
Ważne, żeby wiedzieć, czego problemem nie jest. W badaniu 86 dzieci w wieku 6–10 lat (von Wirth i in., 2021) gorsze przywoływanie faktów arytmetycznych miały dzieci z trudnościami matematycznymi, a samo ADHD nie wiązało się z deficytem w tym zadaniu. Pamięć do „ile to ” nie jest u dziecka z ADHD słabsza; słabsza jest uwaga w czasie, gdy ten fakt ma zostać zapisany. Dlatego metoda nie polega na „więcej powtórek”, tylko na takim ułożeniu nauki, żeby w krótkim oknie uwagi weszły do głowy trzy rzeczy, a nie jedna trzecia stu. We wpisie o ćwiczeniach na koncentrację jest to samo zdanie od drugiej strony: zanim zaczniesz walczyć o tabliczkę mnożenia, warto popracować nad samym skupieniem. A jeśli dziecko bierze leki: metaanaliza 34 badań (Kortekaas-Rijlaarsdam i in., 2019) pokazała, że metylofenidat zwiększa produktywność w matematyce o i dokładność o , czyli pomaga, ale nauki nie zastępuje.

Tabliczka „do stu” wygląda na sto faktów, a jest ich . Rzędy ×1 nie wymagają nauki, a i to jedno działanie zapisane dwa razy: przemienność mnożenia zabiera połowę tabliczki. Zostaje kwadratów (, … ) i par różnych liczb:
Dla dziecka z ADHD to nie ciekawostka, tylko narzędzie: licznik „zostało ” zamiast „zostało ” to inna rozmowa przy stole. Jest jeszcze jeden skutek: każdy opanowany rząd skraca też pozostałe. Kto umie rzędy ×2, ×5 i ×10, ma z głowy działania z , a z rzędu ×3 zostaje mu do nauczenia tylko sześć (, , , , , ), bo , i już zna. Planer niżej liczy to za ciebie.
Kolejność nie jest obojętna, bo pierwsze rzędy mają dać dziecku szybki sukces i „materiał” do powtórek. We wpisie o objawach dyskalkulii i pomocy dziecku jest zasada, która działa tak samo przy ADHD: buduj po jednym rzędzie, ×2, ×5, ×10 najpierw, i korzystaj z tego, że . Dalej planer proponuje:
| kolejność | rząd | dlaczego tu |
|---|---|---|
| 1–3 | ×2, ×5, ×10 | podwajanie, „piątki” i „dziesiątki” dziecko zna z liczenia skokami; po nich zostaje działań z |
| 4–5 | ×3, ×4 | liczenie skokami po 3 i po 4 wciąż daje się zrobić na palcach albo na kostce; nowych działań jest tylko i |
| 6 | ×9 | jedyny rząd ze sztuczką, która naprawdę działa: tabliczka na palcach; poza tym cyfry wyniku sumują się do |
| 7–9 | ×6, ×7, ×8 | na końcu, bo w tych rzędach są najtrudniejsze działania całej tabliczki: , , i (ranking 36 działań); gdy dziecko tu dochodzi, zostaje mu tylko nowych: , , , , , |
Rząd „siedzi”, gdy dziecko odpowiada bez liczenia na palcach przez trzy kolejne dni. Wtedy zaznaczasz go w planerze, a on przelicza resztę. Jeśli szkoła jest już w rzędzie ×7, a dziecko nie ma ×3, to i tak zaczynasz od ×3: w ×7 i tak połowa działań to , , , .

Zasada z wpisu o ADHD w szkole brzmi: zamiast „naucz się tabliczki mnożenia” — „dziś robimy dwujki i trójki”. Planer robi z niej plan na tydzień. Zaznacz rzędy, które dziecko umie, ustaw, ile nowych działań dziennie (dla ADHD: , nie więcej) i ile powtórek, a dostaniesz tabelę dzień po dniu. Nowe działania są z wynikiem, bo dziecko ma je przeczytać, powiedzieć na głos i zapisać, a nie zgadywać. Powtórki są bez wyniku i losowane z tego, co już umie, żeby każdy dzień kończył się czymś, co wyszło.
Planer tabliczki w małych krokach — co dziś, ile zostało, trening dnia
Ile czasu? Dziesięć–piętnaście minut dziennie, ale regularnie: krótka codzienna praca utrwala lepiej niż długie sesje raz na jakiś czas i nie zniechęca dziecka. Przy ADHD ustaw minutnik na widoku i kończ, gdy zadzwoni, nawet jeśli zostało jedno działanie. Rytm dłuższych bloków (dwadzieścia minut pracy, pięć minut aktywnego ruchu) jest na pracę domową, nie na tabliczkę; tabliczka ma być najkrótszą rzeczą dnia.
Tryb „trening dnia” w planerze pokazuje jedno działanie naraz: trzy nowe z bieżącego rzędu i dwie powtórki. Nie ma zegara, nie ma paska postępu, nie ma dźwięku przy błędzie. Po odpowiedzi dziecko od razu widzi, czy dobrze, a przy pomyłce dostaje działanie z wynikiem i podpowiedź, żeby policzyć grupami ( to cztery grupy po trzy). Na końcu jest wynik dnia i lista działań na jutro. Pięć działań to celowo mało: chodzi o to, żeby dziecko z ADHD skończyło, a nie żeby „przerobiło”.
Do wydruku na lodówkę: karta tygodnia z miejscem na trzy nowe działania i dwie powtórki dziennie, kratką „zrobione” i kratką „bez palców”, oraz siatka rzędów 2–10, na której dziecko samo wpisuje wyniki i zakreśla rząd, który już siedzi. Siatka pokazuje przemienność lepiej niż tłumaczenie: po zakreśleniu rzędu ×5 widać, że kolumna ×5 też jest gotowa. Wersję online (z liczeniem, ile zostało) masz w planerze wyżej.
Metoda z tej strony zakłada, że dziecko rozumie, co to mnożenie, a problemem jest uwaga. Jeśli po trzech tygodniach planera rząd ×2 nadal „nie siedzi”, dziecko nie widzi, że to dwie grupy po cztery, albo liczy na palcach każde dodawanie, to sygnał, że kłopot może być w samych liczbach. We wpisie o objawach dyskalkulii jest to nazwane wprost: sygnałem do konsultacji może być również sytuacja, w której dziecko bardzo długo uczy się tabliczki mnożenia, prostych faktów arytmetycznych lub schematów działań, ale szybko je traci. Jak odróżnić jedno od drugiego i gdzie iść po diagnozę: ADHD czy dyskalkulia. Przy dyskalkulii tabliczka może być dozwoloną pomocą w szkole: dostosowania przy dyskalkulii.
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe karty na koncentrację i uwagę PDF znajdziesz w sklepie.

Materiał PDF · sklep
Labirynty, wykreślanki, memory, różnice, kropki i plątaninki.
24,90 zł
Zobacz w sklepie →
Materiał PDF · sklep
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co zaczęło.
9,90 zł
Zobacz w sklepie →
Materiał PDF · sklep
48 ilustrowanych kart zadań w 8 sportowych misjach: spostrzegawczość, logika, słowa i ruch ręki.
24,90 zł
Zobacz w sklepie →Jeden rząd na tydzień, trzy nowe działania dziennie, pięć minut, bez zegara. Nowe działania dziecko czyta z wynikiem, mówi na głos i zapisuje; do tego dwie powtórki z tego, co już umie. Kolejność rzędów: ×2, ×5, ×10, potem ×3, ×4, ×9, na końcu ×6, ×7, ×8. Planer na tej stronie układa taki plan po zaznaczeniu rzędów, które dziecko już zna.
Najczęściej dlatego, że uczy się jej w całości i na czas: sto działań naraz, odpytywanie, awantura. Przy ADHD uwaga w czasie nauki ucieka, więc „wczoraj umiał” znaczy „wczoraj usłyszał”. Badanie 86 dzieci (von Wirth i in., 2021) pokazało, że samo ADHD nie osłabia przywoływania faktów arytmetycznych; słabsza jest uwaga, nie pamięć. Jeśli mimo małych kroków rząd ×2 nie wchodzi po trzech tygodniach, a dziecko nie widzi, że to dwie grupy po cztery, sprawdź objawy dyskalkulii.
Skrócić ją: i to jedno działanie, więc zamiast stu jest , a każdy opanowany rząd skraca pozostałe. Rzędy ×2, ×5 i ×10 wchodzą z liczenia skokami, ×9 na palcach, a trudne liczy się z sąsiedniego: . Na koniec zostaje sześć działań z rzędów ×6, ×7, ×8 i te warto po prostu powtarzać codziennie przez tydzień.
Przez grupy, na przedmiotach: to cztery kubki po trzy nakrętki. Potem to samo na siatce rzędów i kolumn, a dopiero na końcu zapis. Dziecko, które widzi, że i to ta sama liczba nakrętek ustawiona inaczej, rozumie, dlaczego tabliczka ma działań, a nie sto.
Trzy, które naprawdę działają: rząd ×9 na palcach (i cyfry wyniku sumujące się do ), liczenie z sąsiedniego działania () oraz przemienność, która zamienia sto działań w . Wierszyki i rymowanki pomagają niektórym dzieciom przy pojedynczych działaniach, ale nie zastępują rozumienia grup.
Pięć do piętnastu minut, codziennie, z minutnikiem na widoku i końcem po dzwonku, nawet w połowie. Krótka codzienna praca utrwala lepiej niż długie sesje raz na jakiś czas. Jeden trening dnia, a jeśli dziecko chce więcej: gra w bingo, nie drugie odpytywanie.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-09-28. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-22
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.
Odbieram książeczkę w grupie