Tabliczka mnożenia wygląda na sto rzeczy do zapamiętania i to jest główny powód, dla którego dziecko się jej boi. Naprawdę trzeba zapamiętać trzydzieści sześć, a po zdjęciu rzędów z regułą zostaje dziesięć. Ta strona pokazuje, skąd biorą się te liczby i w jakiej kolejności się uczyć, żeby nie zaczynać od najtrudniejszego.
Dział: Liczby i działaniaPoziom: klasy 3–5Zadań z E8: 4
Wszystkie materiały z tabliczki — tabela do wydruku, karty pracy i gry — są zebrane na stronie tabliczka mnożenia.
Kiedy wiadomo już, których faktów trzeba się nauczyć, zostaje codzienne powtarzanie. Tabliczka mnożenia do druku zawiera tabelę do 100, karty pracy, plakaty i sprawdziany. Jeśli potrzebujesz też zadań z innych działów, zajrzyj do kart pracy dla klasy 3.
1Sto pól, trzydzieści sześć faktów
Tabliczka to kwadrat 10×10, czyli sto pól. Ale znaczna ich część nie wymaga żadnego zapamiętywania.
rząd i kolumna jedynki — 1⋅7=7, tu nie ma czego się uczyć; to 19 pól,
rząd i kolumna dziesiątki — 10⋅7=70, wystarczy dopisać zero; kolejne 19 pól, z czego dwa już policzyliśmy,
przemienność — kto wie, że 7⋅8=56, wie też, że 8⋅7=56; to skreśla połowę tego, co zostało.
Policzmy. Pól trywialnych (z jedynką albo dziesiątką) jest 19+19−2=36. Zostaje 100−36=64 pola — same iloczyny liczb od dwójki do dziewiątki.
Te 64 pola to 8⋅8, a przemienność łączy je w pary. Różnych faktów jest więc 28⋅9=36.
Powiedz to dziecku na głos
„W tabliczce jest sto okienek, ale naprawdę do nauczenia się jest trzydzieści sześć. Reszta wynika sama.”
To zdanie zmienia zadanie z „nie do ogarnięcia” na „da się”. A po odjęciu łatwych rzędów, o których niżej, zostanie ich dziesięć.
2Kolejność ma znaczenie — nie ucz się rzędami po kolei
Najczęstszy sposób nauki to „dziś rząd dwójki, jutro trójki, pojutrze czwórki” — i to jest droga przez mękę, bo trudność nie rośnie po kolei. Rząd siódemki jest znacznie trudniejszy niż rząd piątki, a wypada w środku.
Sensowniejsza kolejność idzie od tego, co ma regułę, do tego, co trzeba zapamiętać:
etap
co
reguła
1
⋅1 i ⋅10
liczba bez zmian albo z zerem
2
⋅2
podwojenie — dziecko zwykle już to umie
3
⋅5
połowa z ⋅10
4
⋅4
podwój dwa razy
5
⋅9
⋅10 minus raz
6
⋅3, ⋅6, ⋅7, ⋅8
tu zostaje pamięć
Po pierwszych pięciu etapach z trzydziestu sześciu faktów zostaje dziesięć — wszystkie iloczyny par ze zbioru {3,6,7,8}, czyli dokładnie te cztery cyfry, które wymienia ostatni wiersz tabeli. To jedna kartka, nie sto okienek.
Te dziesięć to: 3⋅3, 3⋅6, 3⋅7, 3⋅8, 6⋅6, 6⋅7, 6⋅8, 7⋅7, 7⋅8, 8⋅8. Czwórki nie ma na tej liście właśnie dlatego, że ma regułę — podwojone podwojenie. Kto jej nie liczy jako reguły, dopisze jeszcze pięć iloczynów z czwórką (4⋅3, 4⋅4, 4⋅6, 4⋅7, 4⋅8 — reszta rzędu czwórki wpada w rzędy ⋅1, ⋅2, ⋅5, ⋅9 i ⋅10) i wyjdzie mu piętnaście.
Tabliczka jest warunkiem wstępnym dla mnożenia pisemnego, dzielenia i rozkładu na czynniki, czyli dla kolejnych tematów z liczb.
Tabliczka mnożenia — sto pól, ale tylko 10 trudnych
3Skróty, które naprawdę działają
Nie chodzi o sztuczki cyrkowe, tylko o sposoby, które zmniejszają liczbę rzeczy do zapamiętania.
Mnożenie przez 5 — policz ⋅10 i weź połowę. 6⋅5: dziesięć razy sześć to 60, połowa to 30.
Mnożenie przez 4 — podwój dwa razy. 7⋅4: 7⋅2=14, jeszcze raz razy dwa to 28.
Mnożenie przez 9 — pomnóż przez 10 i odejmij raz. 7⋅9=70−7=63.
7⋅9=7⋅10−7=70−7=63
Przy dziewiątce działa też kontrola: cyfry wyniku zawsze sumują się do dziewięciu. W 63 jest 6+3=9 ✓, w 54 jest 5+4=9 ✓. Jeśli nie wychodzi dziewięć, wynik jest błędny.
Mnożenie przez 8 — podwój trzy razy. 6⋅8: 12, 24, 48. Dłuższe, ale ratuje, gdy pamięć zawodzi.
Kwadraty pomagają sąsiadom. Kto zna 7⋅7=49, dolicza siódemkę i ma 7⋅8=56. To działa przy każdym sąsiedztwie w tabliczce.
Cztery skróty w tabliczce mnożenia
4Jak ćwiczyć, żeby zostało
O skuteczności decyduje nie liczba powtórzeń, tylko ich rozłożenie w czasie.
krótko i często — pięć minut dziennie działa lepiej niż godzina raz w tygodniu,
wymieszane, nie rzędami — pytanie „ile to 6⋅7?” w losowej kolejności uczy inaczej niż recytowanie rzędu siódemki od początku,
tylko to, co sprawia kłopot — nie ma sensu odpytywać z ⋅2 dziecka, które zna je od roku,
z odpowiedzią od razu — gdy nie wie, podaj wynik i wróć do tego faktu za chwilę, zamiast kazać zgadywać.
Warto prowadzić listę faktów, które jeszcze nie wchodzą. Zwykle jest ich kilka, nie kilkadziesiąt — i ta świadomość sama w sobie zdejmuje stres.
Recytowanie całego rzędu ma jedną wadę, którą widać dopiero przy dzieleniu: dziecko potrafi wyrecytować „siedem, czternaście, dwadzieścia jeden…”, ale zapytane wprost o 7⋅6 musi liczyć od początku. Na sprawdzianie — i wszędzie tam, gdzie dzielnik trzeba zobaczyć od razu, jak przy cechach podzielności — to za wolno.
5Po co to później
Tabliczka mnożenia nie jest celem samym w sobie — jest warunkiem wstępnym do niemal wszystkiego, co przyjdzie potem.
skracanie ułamków — żeby skrócić 3624, trzeba zobaczyć, że obie liczby dzielą się przez 12,
mnożenie pisemne — każda cyfra iloczynu to jeden fakt z tabliczki,
dzielenie — to tabliczka czytana od tyłu: 56:7 to pytanie „ile razy siedem daje pięćdziesiąt sześć”,
rozkład na czynniki pierwsze — bez sprawnej tabliczki każdy taki rozkład trwa wieczność.
Dlatego warto poświęcić te kilka tygodni w klasie trzeciej albo czwartej. Dziecko, które liczy 7⋅8 na palcach, przy ułamkach traci nie punkty za mnożenie — traci uwagę na to, o co naprawdę chodzi w zadaniu.
6Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady na trzy różne skróty — każdy pokazuje, jak dojść do wyniku, gdy pamięć zawodzi.
Przykład 1 Najtrudniejszy fakt w tabliczce
Ile to jest 7⋅8, jeśli akurat nie pamiętasz?
Ósemka to podwojona czwórka, a czwórka to podwojona dwójka — mogę więc podwoić trzy razy.
7⋅2=14.
14⋅2=28 — to już 7⋅4.
28⋅2=56 — to 7⋅8.
Sprawdzenie inną drogą: 7⋅7=49, dolicz jeszcze jedną siódemkę: 49+7=56 ✓
Kontrola sensu: wynik musi być mniejszy od 7⋅10=70 i większy od 7⋅5=35 ✓
Odpowiedź: 7⋅8=56
To fakt uznawany za najtrudniejszy w całej tabliczce — nie wpada w żaden z łatwych rzędów (⋅2, ⋅5, ⋅9) i nie ma skrótu jednokrokowego. Zupełnie bez reguły jednak nie jest: podwojenie trzy razy, użyte wyżej, obsługuje całą ósemkę. Warto mieć na niego dwa różne dojścia, bo jedno zawsze się przypomni.
Przykład 2 Dziewiątka bez zapamiętywania
Ile to jest 6⋅9?
Zamiast pamiętać, liczę: dziewięć to dziesięć bez jednego.
6⋅10=60.
Odejmuję jedną szóstkę: 60−6=54.
Sprawdzenie regułą dziewiątki: cyfry wyniku powinny sumować się do dziewięciu. 5+4=9 ✓
Kontrola sensu: wynik jest tuż poniżej 60, czyli tam, gdzie powinien być ✓
Odpowiedź: 6⋅9=54
Reguła „⋅10 minus raz” działa dla całego rzędu dziewiątki i jest szybsza od przypominania sobie. Suma cyfr równa dziewięć to darmowa kontrola i żaden inny rząd nie ma jej we wszystkich iloczynach — pojedynczo trafia się i gdzie indziej (3⋅3=9, 3⋅6=18, 6⋅6=36). Działa w jedną stronę: gdy suma nie daje dziewięciu, wynik jest na pewno zły, ale sama zgodność go nie potwierdza — w rzędzie dziewiątki spełnia ją każdy iloczyn.
Przykład 3 Rozbicie na łatwiejsze kroki
Ile to jest 6⋅8?
Rozbijam ósemkę na 4+4 albo liczę przez podwajanie — wybieram podwajanie.
6⋅2=12.
12⋅2=24 — to 6⋅4.
24⋅2=48 — to 6⋅8.
Sprawdzenie inną drogą: 6⋅8 to tyle samo co 8⋅6, a 8⋅6=8⋅5+8=40+8=48 ✓
Kontrola sensu: wynik między 6⋅5=30 a 6⋅10=60 ✓
Odpowiedź: 6⋅8=48
Drugi sposób — „⋅5 i dołóż jeszcze raz” — działa dokładnie dla szóstek, bo n⋅6=n⋅5+n. Przy siódemce trzeba dołożyć dwa razy, przy ósemce trzy; nadal się opłaca, bo mnożenie przez pięć jest łatwe, ale liczbę dokładek trzeba pamiętać.
7Najczęstsze błędy
Cztery błędy — trzy pierwsze dotyczą sposobu uczenia się, nie samego liczenia.
Uczenie się rzędami po kolei
Skąd się bierze: Kolejność 2,3,4,5,6,7… wygląda logicznie, ale ustawia trudność losowo. Rząd siódemki wypada w środku i jest jednym z najtrudniejszych, a dziecko trafia na niego zmęczone, w połowie drogi. Wielu się wtedy poddaje, przekonanych, że „nie idzie im matematyka”.
Jak zrobić dobrze: Zacznij od rzędów z regułą: 1, 10, 2, 5, 4, 9. Po nich zostaje dziesięć faktów bez skrótu — i dopiero one wymagają pamięci. Dziecko wchodzi w najtrudniejszą część z poczuciem, że większość ma już za sobą.
Recytowanie zamiast odpytywania
Skąd się bierze: Dziecko wyuczone recytacji potrafi powiedzieć „siedem, czternaście, dwadzieścia jeden, dwadzieścia osiem…”, ale zapytane wprost o 7⋅6 zaczyna od początku rzędu. To nie jest znajomość tabliczki, tylko znajomość piosenki — i na sprawdzianie okazuje się za wolna.
Jak zrobić dobrze: Pytaj w losowej kolejności i pojedynczo. Jeśli dziecko musi się cofać do początku rzędu, ten fakt jeszcze nie jest opanowany, choćby recytacja szła gładko.
Trening masowy zamiast rozłożonego w czasie
Skąd się bierze: Godzina ćwiczeń w niedzielę daje wrażenie postępu, które znika do wtorku. Pamięć trwała buduje się przez powracanie do materiału w odstępach, a nie przez długi jednorazowy wysiłek.
Jak zrobić dobrze: Pięć minut dziennie, najlepiej o stałej porze — w drodze do szkoły, przy kolacji. Krótko, za to codziennie. Po dwóch tygodniach efekt jest nieporównywalnie lepszy niż po dwóch długich sesjach.
Mylenie sąsiednich faktów
Skąd się bierze: Zapis 6⋅7=48 bierze się z pomylenia z 6⋅8=48. Sąsiednie fakty mają podobne wyniki i podobnie brzmią, więc mieszają się szczególnie przy szybkim odpytywaniu.
Jak zrobić dobrze: Miej dla takich par kontrolę. 6⋅7 to 6⋅6+6=36+6=42, a 6⋅8 to o sześć więcej, czyli 48. Gdy wynik można wyprowadzić dwiema drogami, pomyłka nie przechodzi.
Zadania z egzaminu ósmoklasisty — zadania tekstowe
Prawdziwe zadania z arkuszy egzaminu ósmoklasisty (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem. W zestawie jest 1 zadanie z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (do 2019 roku) — dokładamy je jako dodatkowe ćwiczenie tych samych umiejętności. Zakres gimnazjum był miejscami szerszy niż wymagania dla klas 7–8, dlatego każde takie zadanie jest podpisane osobno.
Kolor pokazuje najważniejszą decyzję w każdym zadaniu tekstowym: zielona to wielkość, którą oznaczamy literą — zawsze ta, do której odnoszą się pozostałe. Czerwona to reszta, zapisana już przez nią. Dobry wybór zielonej rozwiązuje połowę zadania; zły — zamienia je w gąszcz ułamków.
Zadania otwarte
Zadanie 1(styczeń 2026)3 pkttrudniejsze
Drużynę harcerską można podzielić na 4-osobowe zespoły. Gdyby ta drużyna liczyła o 3 osoby mniej, to harcerzy można by podzielić na zespoły 5-osobowe. Liczba zespołów 5-osobowych byłaby o 2 mniejsza od liczby zespołów 4-osobowych. Oblicz, ile osób jest w tej drużynie. Zapisz obliczenia.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: 28 osób
Oznaczamy przez n liczbę harcerzy w drużynie.
Liczba zespołów 4-osobowych: 4n.
Gdyby było o 3 osoby mniej, zespołów 5-osobowych byłoby: 5n−3.
Warunek — zespołów pięcioosobowych jest o 2mniej: 5n−3=4n−2.
Mnożymy obie strony przez 20, żeby pozbyć się ułamków: 4(n−3)=5n−40.
4n−12=5n−40, czyli n=28.
Odpowiedź: w drużynie jest 28 osób.
Sprawdzenie: 28:4=7 zespołów czteroosobowych, (28−3):5=5 zespołów pięcioosobowych, a 7−5=2 ✓
💡 Wskazówka: Przy równaniu z dwoma ułamkami pomnóż obie strony przez NWW mianowników (tu 20). Zadanie zamienia się wtedy w proste równanie liniowe.
⚠ Najczęstszy błąd: zapisanie warunku odwrotnie (5n−3+2=4n jest poprawne, ale 5n−3=4n+2 już nie). Zespołów pięcioosobowych jest mniej, bo są liczniejsze.
Zadanie 2(czerwiec 2020)3 pkttrudniejsze
Do pracowni komputerowej kupiono 6 myszek bezprzewodowych i 6 myszek przewodowych. Cena myszki bezprzewodowej była o 11 zł wyższa od ceny myszki z przewodem. Za zakup wszystkich myszek zapłacono 234 zł. Ile najwięcej myszek bezprzewodowych można by kupić za tę kwotę? Zapisz obliczenia.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: 9 myszek
Oznaczamy przez p cenę myszki przewodowej (tańszej). Bezprzewodowa kosztuje p+11.
Kupiono po 6 sztuk każdego rodzaju za 234 zł: 6p+6(p+11)=234.
6p+6p+66=234, czyli 12p=168, więc p=14 zł.
Myszka bezprzewodowa kosztuje 14+11=25 zł.
Teraz drugie pytanie: ile takich myszek kupimy za 234 zł? 234:25=9,36.
Myszek nie kupuje się na sztuki ułamkowe, więc zaokrąglamy w dół: 9 myszek (za 225 zł, zostaje 9 zł).
Odpowiedź: za tę kwotę można kupić najwyżej 9 myszek bezprzewodowych.
💡 Wskazówka: Zadanie ma dwa etapy: najpierw równanie na cenę, potem dzielenie z zaokrągleniem w dół. Przy „ile najwięcej” resztę zawsze się odrzuca.
⚠ Dwa typowe błędy: (1) zaokrąglenie 9,36 w górę do 10 (zabrakłoby 16 zł); (2) podzielenie 234 zł przez cenę myszki przewodowej — zadanie pyta o bezprzewodowe.
Zadanie 3(marzec 2020)2 pktśrednie
Zmieszano 40 dag rodzynek w cenie 12 zł za kilogram oraz 60 dag pestek dyni w cenie 17 zł za kilogram. Ile kosztuje 1 kilogram tej mieszanki? Zapisz obliczenia.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: 15 zł
Najpierw zamieniamy jednostki: 40 dag =0,4 kg, 60 dag =0,6 kg.
Zauważ, że razem daje to 0,4+0,6=1 kg — czyli od razu dokładnie kilogram mieszanki.
Koszt rodzynek: 0,4⋅12=4,80 zł.
Koszt pestek: 0,6⋅17=10,20 zł.
Razem: 4,80+10,20=15 zł — i to jest cena za cały kilogram mieszanki.
Odpowiedź: 1 kilogram mieszanki kosztuje 15 zł.
💡 Wskazówka: Sprawdź na początku, czy składniki sumują się do okrągłej masy — tutaj do 1 kg, więc na końcu nie trzeba nic przeliczać. To częsty zabieg w zadaniach o mieszankach.
⚠ Najczęstszy błąd: policzenie średniej cen(12+17):2=14,50 zł. To działałoby tylko przy równych masach — a tu pestek jest więcej, więc mieszanka jest droższa.
Zadanie 4(kwiecień 2016, egzamin gimnazjalny)3 pkttrudniejsze
Uczniowie klas trzecich pojechali na wycieczkę pociągiem. W każdym zajętym przez nich przedziale było ośmioro uczniów. Jeśli w każdym przedziale byłoby sześcioro uczniów, to zajęliby oni o 3 przedziały więcej. Ilu uczniów pojechało na tę wycieczkę? Zapisz obliczenia.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: 72 uczniów
Oznaczamy przez u liczbę uczniów. Liczba przedziałów zależy od tego, ilu wsiada do każdego.
Po ośmioro: 8u przedziałów. Po sześcioro: 6u przedziałów.
Warunek: przy sześciu osobach przedziałów jest o 3więcej:
6u=8u+3.
Mnożymy obie strony przez 24 (NWW mianowników): 4u=3u+72.
Stąd u=72.
Odpowiedź: na wycieczkę pojechało 72 uczniów.
Sprawdzenie: 72:8=9 przedziałów, 72:6=12 przedziałów, a 12−9=3 ✓
💡 Wskazówka: Zwróć uwagę na kierunek: mniej osób w przedziale to więcej przedziałów. To zależność odwrotnie proporcjonalna — dlatego plus stoi przy ułamku z szóstką.
⚠ Najczęstszy błąd: zapisanie warunku odwrotnie (6u+3=8u) — wychodzi wtedy wynik ujemny, co powinno od razu zwrócić uwagę.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. 28 osób
2. 9 myszek
3. 15 zł
4. 72 uczniów
Treści zadań pochodzą z arkuszy egzaminu ósmoklasisty oraz z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Sprawdź się na kartce
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki, sprawdziany i karty pracy z matematyki PDF z kluczem: przy kartkówkach grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.
Karty pracy PDF · sklep
Tabliczka mnożenia — 5 kart pracy z matematyki, klasa 4, z kluczem
Pięć kart pracy z matematyki dla klasy 4: iloczyny, brakujący czynnik, zadania tekstowe.
Ile faktów naprawdę trzeba zapamiętać z tabliczki mnożenia?
Trzydzieści sześć, a nie sto. Rzędy jedynki i dziesiątki nie wymagają pamięci, a przemienność (7⋅8 to tyle samo co 8⋅7) skreśla połowę reszty. Po opanowaniu rzędów z regułą — dwójki, piątki, czwórki i dziewiątki — zostaje dziesięć faktów wymagających czystej pamięci — same iloczyny trójek, szóstek, siódemek i ósemek.
W jakiej kolejności uczyć się tabliczki mnożenia?
Nie po kolei rzędami, tylko od tego, co ma regułę: najpierw ⋅1 i ⋅10, potem ⋅2 (podwojenie), ⋅5 (połowa z dziesięciu), ⋅4 (podwój dwa razy) i ⋅9 (dziesięć minus raz). Trójki, szóstki, siódemki i ósemki zostawia się na koniec, bo tam pamięć jest niezastąpiona.
Jaki jest najtrudniejszy przykład w tabliczce?
Najczęściej wskazuje się 7⋅8=56 — nie wpada w żaden z łatwych rzędów i łatwo go pomylić z 6⋅8=48. Warto mieć na niego dwa dojścia: podwojenie trzykrotne (14, 28, 56) albo 7⋅7=49 plus jeszcze jedna siódemka.
Jak sprawdzić wynik mnożenia przez dziewięć?
Cyfry wyniku zawsze sumują się do dziewięciu: 6⋅9=54, bo 5+4=9; 7⋅9=63, bo 6+3=9. Jeśli suma cyfr nie daje dziewięciu, wynik jest błędny. To kontrola działająca wyłącznie w rzędzie dziewiątki.
Ile czasu dziennie ćwiczyć?
Pięć do dziesięciu minut, ale codziennie. Rozłożenie w czasie działa znacznie lepiej niż jedna długa sesja — godzina raz w tygodniu daje wrażenie postępu, które znika po dwóch dniach. Ćwicz tylko te fakty, które jeszcze sprawiają kłopot, a nie całą tabliczkę od nowa.
Po co w ogóle uczyć się tabliczki na pamięć?
Bo jest warunkiem wstępnym do ułamków, dzielenia pisemnego i rozkładu na czynniki. Dziecko liczące 7⋅8 na palcach nie traci przy ułamkach punktów za mnożenie — traci uwagę potrzebną na zrozumienie samego zadania. To inwestycja kilku tygodni, która procentuje przez całą szkołę.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.